1 Коринтјаните

Браќа, сакам да знаете дека нашите татковци беа под облакот и сите поминаа низ морето;

и сите беа крстени во Мојсеј во облакот и во морето;

и сите јадеа иста духовна храна;

и сите пиеја ист духовен пијалак, зашто пиеја од духовната Карпа што ги придружуваше; а таа Карпа беше Христос.

Но Бог не беше задоволен со повеќето од нив, па нивните тела останаа расфрлани во пустината.

Овие работи станаа примери за нас, за да не копнееме по зло како што тие копнееја.

И не станувајте идолопоклоници како некои од нив, како што е напишано: „Народот седна да јаде и да пие, а потоа стана да се забавува.“

И да не вршиме блуд како некои од нив, па во еден ден паднаа дваесет и три илјади.

И да не Го искушуваме Христос, како што некои од нив Го искушуваа и загинаа од змии.

И не роптајте како некои од нив, па загинаа од истребителот.

Сето тоа им се случи како пример, а беше запишано за поука на нас, врз кои дојде крајот на вековите.

Затоа оној што мисли дека стои, нека внимава да не падне.

Не ве снашло искушение што не е вообичаено за луѓето. Но Бог е верен и нема да дозволи да бидете искушувани повеќе отколку што можете да поднесете; заедно со искушението ќе даде и излез, за да можете да го издржите.

Затоа, мои сакани, бегајте од идолопоклонството.

Ви зборувам како на мудри: расудете сами за ова што ви го кажувам.

Чашата на благословот што ја благословуваме, не е ли заедништво со Христовата крв? Лебот што го кршиме, не е ли заедништво со Христовото тело?

Бидејќи има еден леб, ние многуте сме едно тело, зашто сите учествуваме во еден леб.

Погледнете го Израел според телото: оние што јадат од жртвите не се ли заедничари со жртвеникот?

Па што сакам да кажам? Дека идолот е нешто или дека идолските жртви се нешто?

Не, туку она што незнабожците го жртвуваат, го жртвуваат на демони, а не на Бог; а јас не сакам да бидете во заедништво со демоните.

Не можете да ја пиете Господовата чаша и чашата на демоните; не можете да имате удел и во Господовата трпеза и во трпезата на демоните.

Или сакаме да ја предизвикаме Господовата ревност? Зар сме посилни од Него?

„Сѐ ми е дозволено“, но не е сѐ корисно. „Сѐ ми е дозволено“, но не придонесува сѐ за изградување.

Никој да не ја бара само својата корист, туку користа на другиот.

Јадете сѐ што се продава на пазарот, без ништо да испитувате поради совеста,

зашто „Господова е земјата и сѐ што ја исполнува“.

Ако некој од неверниците ве покани и сакате да отидете, јадете сѐ што ќе ви биде принесено, без ништо да испитувате поради совеста.

Но ако некој ви рече: „Ова е принесено како жртва“, не јадете заради оној што ве известил и заради совеста.

Не мислам на вашата совест, туку на совеста на другиот. Зошто мојата слобода да биде осудувана од туѓа совест?

Ако јадам со благодарност, зошто да бидам укоруван за она за што Му благодарам на Бог?

Значи, јадете ли, пиете ли или што и да правите, правете сѐ за Божја слава.

Не бидете причина за сопнување ни на Јудејците, ни на незнабожците, ни на Божјата црква,

како што и јас им угодувам на сите во сѐ, не барајќи ја својата корист, туку користа на мнозина, за да се спасат.