Даниел

„Царот Навуходоносор до сите народи, народности и јазици што живеат по целата земја: Мирот да ви се умножи!

Сметам дека е добро да ви ги објавам знаците и чудата што Севишниот Бог ги направи за мене.

Колку се големи Неговите знаци и колку се моќни Неговите чуда! Неговото царство е вечно царство, а Неговото владеење трае од род во род.“

Јас, Навуходоносор, живеев спокојно во својот дом и во благосостојба во својот дворец.

Сонував сон што ме исплаши; мислите додека лежев и виденијата во мојата глава ме вознемирија.

Затоа заповедав да ги доведат пред мене сите вавилонски мудреци, за да ми го кажат значењето на сонот.

Тогаш дојдоа гатачите, бајачите, Халдејците и астролозите; јас им го кажав сонот, но тие не ми го кажаа неговото значење.

На крајот влезе кај мене Даниел, чие име беше Белтешацар, според името на мојот бог, и во кого е духот на светите богови; нему му го кажав сонот.

Белтешацаре, главен над гатачите, знам дека во тебе е духот на светите богови и дека ниедна тајна не ти е тешка; кажи ми го значењето на видението од мојот сон.

Додека лежев на својата постела, го видов ова видение: ете, среде земјата стоеше многу високо дрво.

Дрвото растеше и стануваше силно; неговата височина достигна до небото и можеше да се види до краиштата на целата земја.

Лисјата му беа убави, плодовите изобилни и на него имаше храна за сите; под него наоѓаа сенка полските животни, на неговите гранки живееја небесните птици, а од него се хранеше секое суштество.

Во видението што го имав додека лежев, видов како од небото слегува еден свет стражар.

Тој извика силно: „Исечете го дрвото, отсечете ги неговите гранки, истресете ги лисјата и расфрлете ги плодовите; нека избегаат животните од под него, а птиците од неговите гранки.

Но пенушката со нејзините корени оставете ја во земјата, со железен и бронзен обрач меѓу полската трева; нека ја натопува небесната роса и нека го дели својот дел со полските животни.

Неговото човечко срце ќе биде променето и ќе му биде дадено срце на ѕвер, и над него ќе минат седум времиња.

Ова е определено по одлука на стражарите и по зборот на светите, за живите да знаат дека Севишниот владее над човечкото царство, го дава кому сака и го поставува над него дури и најнискиот меѓу луѓето.“

Таков сон видов јас, царот Навуходоносор. А ти, Белтешацаре, кажи го неговото значење, зашто никој од мудреците во моето царство не може да ми го објасни, а ти можеш, бидејќи во тебе е духот на светите богови.“

Тогаш Даниел, чие име беше Белтешацар, остана вџашен извесно време, а мислите го вознемирија. Царот му рече: „Белтешацаре, нека не те вознемируваат сонот и неговото значење.“ Белтешацар одговори: „Господару, сонот нека биде за оние што те мразат, а неговото значење за твоите непријатели.

Дрвото што си го видел кое беше големо и цврсто, и со височината достигало до небесата и се гледало по целата земја,

неговите лисја беа убави, плодовите изобилни и на него имаше храна за сите; под него живееја полските животни, а на неговите гранки живееја небесните птици,

тоа си ти, царе, кој стана голем и силен; твоето величие порасна и достигна до небото, а твојата власт до краиштата на земјата.

А тоа што царот виде свет стражар како слегува од небото и вели: „Исечете го дрвото и уништете го, но пенушката со корените оставете ја во земјата, со железен и бронзен обрач меѓу полската трева; нека ја натопува небесната роса и нека живее со полските животни додека над него не минат седум времиња“,

ова е значењето, царе, и ова е одлуката на Севишниот што ќе го снајде царот, мојот господар:

Ќе те протераат од луѓето и ќе живееш со полските животни; ќе ти даваат да јадеш трева како вол, ќе бидеш натопуван со небесната роса и седум времиња ќе минат над тебе, додека не разбереш дека Севишниот владее над човечкото царство и го дава кому сака.

А тоа што беше заповедано да остане пенушката со корените на дрвото значи дека твоето царство ќе ти биде вратено кога ќе разбереш дека Небото владее.

Затоа, царе, прифати го мојот совет: прекини со своите гревови правејќи правда и со своите беззаконија покажувајќи милост кон сиромашните; можеби ќе ти се продолжи благосостојбата.“

Сето тоа се збидна со царот Навуходоносор.

По дванаесет месеци, додека се шеташе по покривот на царскиот дворец во Вавилон,

царот рече: „Зар ова не е големиот Вавилон, кој го изградив како царска престолнина со силата на својата моќ и за славата на своето величие?“

Тој збор сѐ уште беше во устата на царот, кога од небото се чу глас: „Тебе ти се кажува, царе Навуходоносоре: царството ти е одземено!

Ќе те протераат од луѓето и ќе живееш со полските животни; ќе јадеш трева како вол и седум времиња ќе минат над тебе, додека не разбереш дека Севишниот владее над човечкото царство и го дава кому сака.“

Веднаш се исполни тој збор над Навуходоносор: беше протеран од луѓето, јадеше трева како вол, а неговото тело беше натопувано со небесната роса, додека косата не му израсна како орлови пердуви, а ноктите како птичји канџи.

На крајот на тие денови јас, Навуходоносор, ги кренав очите кон небото и разумот ми се врати. Тогаш Го благословив Севишниот, Го пофалив и Го прославив Оној Кој живее довека, зашто Неговото владеење е вечно, а Неговото царство од род во род.

Сите жители на земјата се сметаат за ништо; Тој постапува според Својата волја со небесната војска и меѓу жителите на земјата. Никој не може да ја запре Неговата рака ниту да Му рече: „Што правиш?“

Во тоа време разумот ми се врати; а за славата на моето царство ми се вратија величието и сјајот. Моите советници и достоинственици ме побараа, повторно бев поставен над своето царство и ми беше додадено уште поголемо величие.

Сега јас, Навуходоносор, Го славам, Го возвишувам и Го прославувам небесниот Цар, зашто сите Негови дела се вистина и Неговите патишта се праведни; Тој може да ги понижи оние што одат во гордост.“