Исаија

Во годината кога умре царот Узија, Го видов Господ како седи на висок и возвишен престол, а краевите на Неговата облека го исполнуваа храмот.

Над Него стоеја серафими; секој имаше по шест крилја: со две го покриваше лицето, со две ги покриваше нозете, а со две леташе.

И еден кон друг повикуваа: „Свет, свет, свет е Господ над војските! Целата земја е исполнета со Неговата слава!“

Од гласот на оној што повикуваше се затресоа темелите на праговите, а храмот се исполни со чад.

Тогаш реков: „Тешко мене! Пропаднав, зашто сум човек со нечисти усни и живеам меѓу народ со нечисти усни, а моите очи Го видоа Царот, Господ над војските!“

Тогаш еден од серафимите долета до мене, држејќи во раката жар што со клешти го зеде од жртвеникот.

Со него ја допре мојата уста и рече: „Еве, ова ги допре твоите усни; твојата вина е отстранета и твојот грев е очистен.“

Потоа го слушнав Господовиот глас како вели: „Кого да испратам и кој ќе оди за Нас?“ А јас реков: „Еве ме мене, испрати ме!“

Тој рече: „Оди и кажи му на овој народ: ‚Слушајте постојано, но нема да разберете; гледајте постојано, но нема да сфатите.‘

Направи го срцето на овој народ нечувствително, ушите нека му станат тешки, а очите затвори му ги, за да не види со очите, да не чуе со ушите, да не разбере со срцето, да не се врати и да биде исцелен.“

Тогаш прашав: „До кога, Господи?“ А Тој рече: „Додека градовите не опустат и не останат без жители, домовите без луѓе и земјата не стане сосема пуста;

додека Господ не ги оддалечи луѓето и напуштените места не се намножат среде земјата.

И ако во неа остане уште една десетина, и таа повторно ќе биде уништена. Но како кај терпентинското дрво и дабот, кога ќе бидат пресечени, останува трупец — така светото семе ќе биде нејзиниот трупец.“