Изреки

Зар мудроста не повикува? Зар разбирањето не го крева својот глас?

Таа стои на височините крај патот, таму каде што се среќаваат патеките.

Кај портите, на влезот во градот, гласно повикува:

„Вас, луѓе, ве повикувам; мојот глас е упатен кон сите човечки синови.

Вие што лесно се заведувате, научете се на промисленост; а вие безумни, отворете го срцето за разбирање.

Слушајте, зашто ќе зборувам за вредни работи; од моите усни ќе излегува она што е право.

Мојата уста ја зборува вистината, а злото им е одвратно на моите усни.

Сите зборови од мојата уста се праведни; во нив нема ништо криво ниту изопачено.

Сите се јасни за оној што разбира и исправни за оние што го нашле знаењето.

Изберете ја мојата поука наместо сребро, а знаењето повеќе од чисто злато.

Зашто мудроста е повредна од скапоцени камења; ништо што човек посакува не може да се спореди со неа.

Јас, мудроста, живеам со промисленоста и знам како мудро да се расудува.

Стравот од Господ значи да се мрази злото. Јас ги мразам гордоста и надменоста, злиот пат и изопачениот говор.

Мои се советот и здравото расудување; јас сум разбирањето и кај мене е силата.

Преку мене царевите царуваат и владетелите донесуваат праведни закони.

Преку мене управуваат водачите и сите што судат праведно.

Јас ги љубам оние што ме љубат, а оние што ревносно ме бараат ќе ме најдат.

Со мене се богатството и честа, трајното богатство и праведноста.

Мојот плод е подобар од чисто злато, а она што го давам е повредно од најдоброто сребро.

Одам по патот на праведноста, среде патеките на правдата,

за оние што ме љубат да наследат вистинско богатство и нивните ризници да бидат полни.

Господ ме имаше во почетокот на Својот пат, пред Своите древни дела.

Од вечноста бев поставена, од почетокот, уште пред да постои земјата.

Бев родена пред да постојат бездните, пред да има извори полни со вода.

Пред да бидат поставени планините, пред ридовите, јас бев родена.

Тој сѐ уште ги немаше создадено земјата и полињата, ниту првиот прав на светот.

Кога ги поставуваше небесата, јас бев таму; кога го исцртуваше кругот над лицето на бездната;

кога ги зацврстуваше облаците горе и ги утврдуваше изворите на бездната;

кога му поставуваше граница на морето, за водите да не ја преминуваат Неговата заповед, и кога ги утврдуваше темелите на земјата —

тогаш бев покрај Него, како мајстор, и секој ден бев Негова радост, радувајќи се постојано пред Него.

Се радував на Неговиот населен свет, а мојата радост беше со човечките синови.

Затоа сега, синови мои, слушајте ме; блажени се оние што ги чуваат моите патишта.

Слушајте ја поуката и станете мудри; не отфрлајте ја.

Блажен е човекот што ме слуша, кој секој ден бдее крај моите врати и чека пред мојот праг.

Зашто кој ме наоѓа мене, наоѓа живот и прима наклонетост од Господ.

А оној што ме отфрла си нанесува зло на сопствената душа; сите што ме мразат ја сакаат смртта.