Псалми

Си реков: „Ќе внимавам како живеам, за да не згрешам со јазикот; ќе ја зауздам устата додека безбожниот е пред мене.“

Онемев и молчев, се воздржував дури и од добро, но болката во мене само се засилуваше.

Срцето ми се вжешти; додека размислував, во мене се разгоре оган. Тогаш проговорив:

„Покажи ми го, Господи, крајот на мојот живот и колкав е бројот на моите денови, за да сфатам колку сум краткотраен.

Ете, моите денови ги направи долги само колку една педа, а целиот мој живот е како ништо пред Тебе; навистина, и најцврстиот човек е само здив.

Човекот минува како сенка; залудно се вознемирува, натрупува богатство, а не знае кој ќе го собере.

И сега, Господи, што друго да чекам? Сета моја надеж е во Тебе.

Избави ме од сите мои беззаконија; не дозволувај да станам предмет на потсмев пред безумниот.

Онемев и не ја отворив устата, зашто знам дека Ти го допушти тоа.

Отстрани го од мене Својот удар; исчезнувам под тежината на Твојата рака.

Кога со укор го казнуваш човекот поради неговото беззаконие, ја уништуваш неговата убавина како молец што нагризува ткаенина; навистина, секој човек е само здив.

Чуј ја, Господи, мојата молитва и внимавај на мојот повик; не молчи пред моите солзи, зашто пред Тебе сум само странец и привремен жител, како сите мои татковци.

Погледни настрана од мене за малку да здивнам и да се закрепнам, пред да заминам и повеќе да ме нема.“