1 Самоил

Давид побегна од Најот кај Рама, дојде кај Јонатан и рече: „Што направив? Каква е мојата вина и со што згрешив против твојот татко, па сака да ми го одземе животот?“

Јонатан му одговори: „Никако! Нема да умреш. Ете, мојот татко не прави ништо, големо или мало, без да ми открие. Зошто татко ми би го скрил ова од мене? Не е така.“

Но Давид повторно се заколна и рече: „Твојот татко добро знае дека најдов наклоност во твоите очи, па си мисли: ‚Јонатан нека не го знае ова, за да не се нажали.‘ Но, како што е жив Господ и како што е жива твојата душа, само еден чекор ме дели од смртта.“

Тогаш Јонатан му рече на Давид: „Што и да посака твојата душа, ќе направам за тебе.“

Давид му рече на Јонатан: „Ете, утре е празникот на младата месечина, кога треба да седам со царот на јадење. Пушти ме да заминам и да се скријам во полето до третата вечер.

Кога твојот татко забележи дека ме нема, кажи му: ‚Давид настојчиво ме замоли да отиде брзо во својот град Витлеем, зашто таму целото негово семејство принесува годишна жртва.‘

Ако рече: ‚Добро‘, твојот слуга е безбеден. Но ако силно се разгневи, знај дека решил да ми направи зло.

Покажи му милост на својот слуга, зашто со мене, својот слуга, склучи Господов завет. Но ако има вина во мене, убиј ме ти. Зошто да ме водиш кај својот татко?“

Јонатан одговори: „Далеку од тебе такво нешто! Кога сигурно дознаам дека мојот татко решил да ти направи зло, зар нема да ти кажам?“

Давид го праша Јонатан: „Кој ќе ми каже кога твојот татко ќе ти одговори остро?“

Јонатан му рече на Давид: „Дојди, да излеземе во полето.“ И двајцата излегоа во полето.

Тогаш Јонатан му рече на Давид: „Господ, Израелевиот Бог, ми е сведок! Утре или задутре во ова време ќе го испитам својот татко. Ако има добра намера кон тебе, ќе испратам некого и ќе ти кажам.

Но ако мојот татко сака да ти направи зло, Господ нека му направи така на Јонатан и уште повеќе, ако не ти кажам и не те пуштам да си заминеш во мир. Господ нека биде со тебе, како што беше со мојот татко.

Додека сум жив, покажувај ми ја Господовата милост, за да не умрам.

И никогаш не ја отстранувај својата милост од мојот дом, дури и кога Господ ќе ги истреби од земјата сите Давидови непријатели.“

Така Јонатан склучи завет со Давидовиот дом, велејќи: „Господ нека побара сметка од Давидовите непријатели.“

Јонатан повторно го заколна Давид поради својата љубов кон него, зашто го сакаше како својата душа.

Потоа Јонатан му рече: „Утре е младата месечина, и ќе забележат дека те нема, зашто твоето место ќе биде празно.

Кога ќе поминат три дена, слези брзо и дојди на местото каде што се криеше кога разговаравме за претходниот настан. Остани покрај каменот Езел.

Јас ќе истрелам три стрели кон неговата страна, како да стрелам во цел.

Потоа ќе го испратам момчето и ќе му речам: ‚Оди и најди ги стрелите.‘ Кога намерно му речам: ‚Ете, стрелите се наваму од тебе, земи ги‘, тогаш дојди, зашто за тебе има мир и нема опасност, како што е жив Господ.

Но кога му речам на момчето: ‚Ете, стрелите се подалеку од тебе‘, тогаш оди си, зашто Господ те испраќа.

А за она за што зборувавме јас и ти, ете, Господ е сведок меѓу мене и тебе засекогаш.“

Така Давид се скри во полето. Кога дојде младата месечина, царот седна на трпезата да јаде.

Царот седна на своето место како и обично, на седиштето покрај ѕидот. Јонатан стана, Авенир седна покрај Саул, а Давидовото место остана празно.

Тој ден Саул не рече ништо, зашто си мислеше: „Му се случило нешто; не е чист, сигурно не е чист.“

Но и следниот ден, вториот ден од месецот, Давидовото место беше празно. Тогаш Саул го праша својот син Јонатан: „Зошто Есеевиот син не дојде на јадење ни вчера ни денес?“

Јонатан му одговори на Саул: „Давид настојчиво ме замоли да оди во Витлеем.

Ми рече: ‚Те молам, пушти ме да заминам, зашто нашето семејство има жртва во градот, а мојот брат ми заповеда да дојдам. Ако најдов наклоност во твоите очи, дозволи ми, те молам, да одам и да ги видам своите браќа.‘ Затоа не дојде на царската трпеза.“

Тогаш Сауловиот гнев пламна против Јонатан и му рече: „Сине на изопачена и бунтовна жена! Зар не знам дека го избра Есеевиот син за свој срам и за срам на својата мајка?

Зашто додека Есеевиот син живее на земјата, нема да се утврди ниту ти ниту твоето царство. Затоа сега испрати некого и доведи ми го, зашто мора да умре.“

Јонатан му одговори на својот татко Саул: „Зошто да биде убиен? Што направи?“

Но Саул го фрли копјето кон него за да го убие. Тогаш Јонатан разбра дека неговиот татко цврсто решил да го убие Давид.

Јонатан стана од трпезата силно разгневен и не јадеше ништо вториот ден од месецот, зашто беше нажален за Давид и затоа што неговиот татко го посрами.

Следното утро Јонатан излезе во полето, во времето што го договори со Давид, а со него имаше едно мало момче.

Му рече на момчето: „Трчај и најди ги стрелите што ќе ги истрелам.“ Додека момчето трчаше, Јонатан истрела стрела подалеку од него.

Кога момчето стигна до местото каде што беше стрелата што ја истрела Јонатан, Јонатан му довикна: „Зар стрелата не е подалеку од тебе?“

Потоа Јонатан довикна по момчето: „Побрзај! Оди брзо, не запирај!“ Момчето ги собра стрелите и се врати кај својот господар.

Момчето не знаеше ништо; само Јонатан и Давид знаеја што значи тоа.

Потоа Јонатан му го даде своето оружје на момчето и му рече: „Оди и однеси го во градот.“

Кога момчето замина, Давид стана од местото јужно од каменот, падна со лицето на земјата и се поклони трипати. Потоа се бакнаа еден со друг и плачеа заедно, а Давид плачеше особено многу.

Јонатан му рече на Давид: „Оди во мир. Ние двајцата се заколнавме во Господовото име, велејќи: ‚Господ нека биде сведок меѓу мене и тебе и меѓу моето потомство и твоето потомство засекогаш.‘“ Потоа Давид стана и си замина, а Јонатан влезе во градот.