1 Самоил

Кога на третиот ден Давид и неговите луѓе дојдоа во Сиклаг, Амаличаните го беа нападнале јужниот крај и Сиклаг. Го опустошиле Сиклаг и го изгореле со оган.

Ги заробиле жените што беа во него, но не убиле никого, ни мал ни голем. Ги одвеле со себе и си заминале.

Кога Давид и неговите луѓе дојдоа во градот, ете, тој беше изгорен, а нивните жени, синови и ќерки беа заробени.

Тогаш Давид и луѓето што беа со него гласно плачеа, сѐ додека немаа повеќе сила да плачат.

Беа заробени и двете Давидови жени: Езраелката Ахиноама и Авигеја, жената на Кармилецот Навал.

Давид беше во голема неволја, зашто народот зборуваше да го каменува. Душата на целиот народ беше огорчена, секој поради своите синови и ќерки. Но Давид се зајакна во Господ, својот Бог.

Тогаш Давид му рече на свештеникот Авијатар, синот на Ахимелех: „Те молам, донеси ми го ефодот.“ Авијатар му го донесе ефодот на Давид.

Давид се допраша до Господ: „Да ја гонам ли оваа дружина? Ќе ја стигнам ли?“ Господ му одговори: „Гони ја, зашто сигурно ќе ја стигнеш и ќе избавиш сѐ.“

Тогаш Давид тргна со шестотините мажи што беа со него и дојдоа до потокот Восор, каде што застанаа оние што заостануваа.

Давид продолжи да гони со четиристотини мажи, а двесте останаа, зашто беа премногу уморни за да го преминат потокот Восор.

На полето најдоа еден Египќанец и го доведоа кај Давид. Му дадоа леб да јаде и вода да пие.

Му дадоа и парче колач од смокви и два грозда суво грозје. Кога јадеше, силата му се врати, зашто три дена и три ноќи не беше јадел леб ниту пиел вода.

Давид го праша: „Чиј си и од каде си?“ Тој одговори: „Јас сум млад Египќанец, слуга на еден Амаличанец. Мојот господар ме остави, зашто се разболев пред три дена.

Го нападнавме јужниот крај на Херетејците, земјата што му припаѓа на Јуда и јужниот крај на Халев, а Сиклаг го изгоревме со оган.“

Давид го праша: „Ќе ме одведеш ли кај таа дружина?“ Тој одговори: „Заколни ми се во Бог дека нема да ме убиеш ниту да ме предадеш во раката на мојот господар, па ќе те одведам кај нив.“

Кога го одведе, ете, тие беа распрснати по целата земја, јадеа, пиеја и славеа поради големиот плен што го зеле од филистејската и од Јудината земја.

Давид ги напаѓаше од самракот до вечерта на следниот ден. Никој од нив не се спаси, освен четиристотини млади мажи што се качија на камили и побегнаа.

Така Давид избави сѐ што беа зеле Амаличаните, а ги избави и своите две жени.

Ништо не им недостигаше – ни мало ни големо, ни синови ни ќерки, ни плен, ниту нешто од сѐ што им беа одзеле. Давид врати сѐ.

Давид ги зеде сите овци и волови. Ги тераа пред другиот добиток и велеа: „Ова е Давидовиот плен.“

Давид дојде кај оние двесте мажи што беа премногу уморни за да одат по него и кои ги оставија кај потокот Восор. Тие излегоа да ги пречекаат Давид и народот што беше со него. Кога Давид им се приближи, ги поздрави.

Но сите зли и безвредни луѓе меѓу оние што одеа со Давид рекоа: „Бидејќи не дојдоа со нас, нема да им дадеме ништо од пленот што го избавивме, освен на секого неговата жена и децата. Нека ги земат и нека си одат.“

Но Давид рече: „Не правете така, браќа мои, со она што ни го даде Господ. Тој нѐ зачува и ја предаде во нашата рака дружината што дојде против нас.

Кој ќе ве послуша за ова? Каков што е делот на оној што оди во битката, таков ќе биде и делот на оној што останува кај опремата. Ќе делат еднакво.“

Од тој ден натаму тоа стана правило и закон во Израел, и остана така до денес.

Кога Давид дојде во Сиклаг, испрати дел од пленот кај Јудините старешини, своите пријатели, со порака: „Еве ви дар од пленот земен од Господовите непријатели.“

Испрати кај оние во Ветил, во јужниот Рамот и во Јатир;

кај оние во Ароир, Сифмот и Естемо;

кај оние во Рахал, во градовите на Јерамеелците и во градовите на Кенејците;

кај оние во Орма, Хорасан и Атах;

кај оние во Хеврон и во сите места каде што престојуваа Давид и неговите луѓе.