2 Самоил

По смртта на Саул, Давид се врати откако ги порази Амаличаните и остана два дена во Сиклаг.

На третиот ден дојде еден човек од Сауловиот логор, со раскината облека и со земја на главата. Кога дојде кај Давид, падна на земја и му се поклони.

Давид го праша: „Од каде доаѓаш?“ Тој одговори: „Избегав од Израелевиот логор.“

Давид му рече: „Што се случи? Кажи ми.“ Тој одговори: „Народот побегна од битката. Многу луѓе паднаа и загинаа, а умреа и Саул и неговиот син Јонатан.“

Тогаш Давид го праша младиот човек што му ја донесе веста: „Од каде знаеш дека Саул и неговиот син Јонатан се мртви?“

Младиот човек одговори: „Случајно се најдов на гората Гелвуја. Ете, Саул се потпираше на своето копје, а бојните коли и коњаниците веќе го стигнуваа.

Тој се сврте, ме виде и ме повика. Јас одговорив: ‚Еве ме.‘

Ме праша: ‚Кој си ти?‘ Му одговорив: ‚Јас сум Амаличанин.‘

Тогаш ми рече: ‚Застани над мене и убиј ме, зашто ме обзеде тешка мака, иако животот сѐ уште е во мене.‘

Застанав над него и го убив, зашто знаев дека по падот нема да остане жив. Потоа ја зедов круната од неговата глава и нараквицата од неговата рака и ги донесов тука кај својот господар.“

Тогаш Давид ја фати својата облека и ја раскина; истото го направија и сите мажи што беа со него.

Тагуваа, плачеа и постеа до вечерта за Саул, за неговиот син Јонатан, за Господовиот народ и за Израелевиот дом, зашто беа паднале од меч.

Потоа Давид го праша младиот човек што му ја донесе веста: „Од каде си?“ Тој одговори: „Јас сум син на странец, Амаличанин.“

Давид му рече: „Како не се исплаши да ја кренеш својата рака и да го убиеш Господовиот помазаник?“

Потоа Давид повика еден од младите мажи и му рече: „Пријди и погуби го!“ Тој го удри, и човекот умре.

А Давид му рече: „Твојата крв нека падне врз твојата глава, зашто твојата уста сведочеше против тебе кога рече: ‚Јас го убив Господовиот помазаник.‘“

Тогаш Давид ја испеа оваа тажачка за Саул и за неговиот син Јонатан.

Тој заповеда Јудејците да ја научат „Песната на лакот“. Ете, таа е запишана во Книгата на Праведниот:

„О Израеле, твојата слава лежи убиена на твоите височини! Како паднаа јунаците!

Не кажувајте го тоа во Гет, не разгласувајте го по улиците на Аскалон, за да не се радуваат филистејските ќерки и да не ликуваат ќерките на необрежаните.

Гори Гелвујски, нека нема врз вас ни роса ни дожд, ниту ниви што даваат први плодови за принос! Зашто таму беше отфрлен штитот на јунаците, штитот на Саул, како да не бил помазан со масло.

Од крвта на убиените и од телата на јунаците, лакот на Јонатан не се враќаше назад, ниту мечот на Саул се враќаше празен.

Саул и Јонатан беа сакани и мили во својот живот, а ни во смртта не се разделија. Беа побрзи од орлите и посилни од лавовите.

Израелеви ќерки, плачете за Саул, кој ве облекуваше во црвени облеки со украси и ставаше златен накит врз вашата облека.

Како паднаа јунаците среде битката! Јонатан лежи убиен на твоите височини.

Многу тагувам за тебе, брате мој Јонатане! Многу мил ми беше; твојата љубов кон мене беше прекрасна, поголема од љубовта на жените.

Како паднаа јунаците и пропаднаа бојните оружја!“