2 Самоил

Господ го испрати Натан кај Давид. Натан дојде кај него и му рече: „Во еден град живееја двајца луѓе: едниот богат, а другиот сиромашен.

Богатиот имаше многу овци и говеда,

а сиромашниот немаше ништо освен едно мало женско јагне што го купил. Тој го хранеше, и јагнето растеше со него и со неговите деца. Јадеше од неговиот залак, пиеше од неговата чаша и лежеше во неговата прегратка; му беше како ќерка.

Еден патник дојде кај богатиот човек. На богатиот му беше жал да земе од своите овци или говеда и да му приготви јадење на патникот, па го зеде јагнето на сиромашниот и му го приготви на човекот што дојде кај него.“

Давид многу се разгневи на тој човек и му рече на Натан: „Како што е жив Господ, човекот што го направил тоа заслужува смрт!

Тој мора да го надомести јагнето четирикратно, затоа што го направил тоа и немал милост.“

Тогаш Натан му рече на Давид: „Ти си тој човек! Вака вели Господ, Израелевиот Бог: ‚Јас те помазав за цар над Израел и те избавив од раката на Саул.

Ти го дадов домот на твојот господар, а жените на твојот господар ги ставив во твојата прегратка. Ти ги дадов Израелевиот и Јудиниот дом; и ако тоа беше малку, ќе ти додадев уште многу.

Зошто го презре Господовиот збор и направи зло во Неговите очи? Го уби со меч Хетеецот Урија, ја зеде неговата жена за своја жена, а него го уби со мечот на Амонците.

Затоа мечот никогаш нема да се оддалечи од твојот дом, зашто Ме презре и ја зеде жената на Хетеецот Урија да ти биде жена.‘

Вака вели Господ: ‚Еве, ќе подигнам зло против тебе од твојот сопствен дом. Пред твоите очи ќе ги земам твоите жени и ќе му ги дадам на друг близок до тебе, и тој ќе легне со твоите жени пред очите на сите.

Ти го направи тоа тајно, а Јас ќе го направам ова пред целиот Израел и пред сонцето.‘“

Тогаш Давид му рече на Натан: „Му згрешив на Господ.“ Натан му одговори: „Господ го отстрани твојот грев; нема да умреш.

Но затоа што со ова дело им даде голема причина на Господовите непријатели да хулат, детето што ти се роди сигурно ќе умре.“

Потоа Натан се врати во својот дом. Господ го порази детето што жената на Урија му го роди на Давид, и тоа тешко се разболе.

Давид Го молеше Бог за детето. Постеше, влезе во својата соба и цела ноќ лежеше на земјата.

Старешините од неговиот дом стоеја покрај него и се обидуваа да го кренат од земјата, но тој не сакаше и не јадеше со нив.

На седмиот ден детето умре. Давидовите слуги се плашеа да му кажат дека детето е мртво. Зборуваа меѓу себе: „Додека детето беше живо, му зборувавме, а тој не нѐ слушаше. Како ќе му кажеме дека детето умре? Може да си направи нешто лошо.“

Но Давид забележа дека неговите слуги шепотат меѓу себе и разбра дека детето умрело. Ги праша: „Умре ли детето?“ Тие одговорија: „Умре.“

Тогаш Давид стана од земјата, се изми, се помаза и ја смени својата облека. Потоа влезе во Господовиот дом и се поклони. Кога се врати дома, побара храна; му ставија пред него и тој јадеше.

Неговите слуги го прашаа: „Што значи тоа што го направи? Додека детето беше живо, постеше и плачеше, а кога умре, стана и јадеше.“

Тој одговори: „Додека детето беше живо, постев и плачев, зашто си велев: ‚Кој знае? Можеби Господ ќе ми се смилува и детето ќе остане живо.‘

Но сега е мртво. Зошто да постам? Можам ли да го вратам? Јас ќе отидам кај него, но тоа нема да се врати кај мене.“

Потоа Давид ја утеши својата жена Витсавеја. Влезе кај неа и легна со неа. Таа роди син и му го даде името Соломон. Господ го засака,

па испрати порака преку пророкот Натан и му го даде името Једидија, што значи „Господов миленик“, заради Господ.

Во меѓувреме Јоав војуваше против Рава, амонската престолнина, и го освои царскиот град.

Тогаш Јоав испрати гласници кај Давид и му порача: „Војував против Рава и го освоив градот на водите.

Сега собери го остатокот од народот, опколи го градот и освои го, за да не го освојам јас и градот да биде наречен по моето име.“

Давид го собра целиот народ, отиде во Рава, се бореше против градот и го освои.

Од главата на нивниот цар ја зеде круната, тешка еден златен талант и украсена со скапоцен камен, и ја стави на својата глава. Од градот изнесе и многу голем плен.

Луѓето што беа во градот ги изведе и ги стави да работат со пили, железни дикани и железни секири, а ги испрати и во печките за тули. Така постапи со сите амонски градови. Потоа Давид и целиот народ се вратија во Ерусалим.