1 Мојсеева — Битие

Тогаш Бог си спомна за Ное, за сите живи суштества и за сиот добиток што беше со него во ковчегот; Бог пушти ветер над земјата, па водите почнаа да се повлекуваат.

Се затворија изворите на бездната и небесните отвори, и дождот од небото престана.

Водите постепено се повлекуваа од земјата и по сто и педесет дена почнаа да опаѓаат.

На седумнаесеттиот ден од седмиот месец ковчегот застана на Араратските планини.

Водите постојано опаѓаа до десеттиот месец; на првиот ден од десеттиот месец се појавија врвовите на планините.

По четириесет дена Ное го отвори прозорецот на ковчегот што го беше направил.

Пушти гавран; а тој леташе натаму-наваму, сѐ додека водите не се исушија од земјата.

Потоа пушти гулаб, за да види дали водите се повлекле од лицето на земјата.

Но гулабот не најде место каде да ги одмори нозете и се врати кај него во ковчегот, зашто водата беше уште по лицето на целата земја. Тогаш Ное ја подаде раката, го фати и го внесе кај себе во ковчегот.

Почека уште седум дена, па повторно го пушти гулабот од ковчегот.

Гулабот се врати кај него навечер и, ете, во клунот носеше свеж маслинов лист; така Ное разбра дека водата се повлекла од земјата.

Потоа почека уште седум дена и повторно го пушти гулабот; но тој веќе не се врати кај него.

Во шестотини и првата година од Ноевиот живот, на првиот ден од првиот месец, водата се исуши од земјата; Ное го крена покривот на ковчегот, погледна и, ете, површината на земјата беше сува.

На дваесет и седмиот ден од вториот месец земјата сосема се исуши.

Тогаш Бог му рече на Ное:

„Излези од ковчегот, ти, твојата жена, твоите синови и жените на твоите синови со тебе.

Изведи со себе и сѐ живо што е со тебе, од секое суштество: птици, добиток и сите животни што ползат по земјата, за да се размножуваат по земјата, да раѓаат и да се умножуваат на неа.“

Ное излезе, и со него неговите синови, неговата жена и жените на неговите синови.

Од ковчегот излегоа и сите животни, сите птици и сѐ што се движи по земјата, според своите видови.

Тогаш Ное Му изгради жртвеник на Господ; зеде од секое чисто животно и од секоја чиста птица и принесе жртви паленици на жртвеникот.

Господ го помириса пријатниот мирис и рече во Своето срце: „Нема веќе да ја проколнувам земјата поради човекот, зашто склоноста на човечкото срце е зла уште од неговата младост; и нема веќе да удрам по сѐ живо, како што направив.

Додека постои земјата, сеидба и жетва, студ и жештина, лето и зима, ден и ноќ нема да престанат.“