Еремија

За Моав. Вака вели Господ над војските, Бог на Израел: „Тешко на Нево, зашто е уништен! Киријатаим е посрамен и освоен; тврдината е посрамена и скршена.

Нема повеќе пофалба за Моав. Во Хешбон смислуваат зло против него: ‚Дојдете да го истребиме за повеќе да не биде народ!‘ И ти, Мадмене, ќе замолчиш; мечот ќе те следи.

Се слуша вик од Хоронаим — пустошење и голема пропаст!

Моав е скршен; неговите деца креваат вик.

По угорнината кон Лухит се искачуваат плачејќи, а по патот надолу од Хоронаим се слуша мачен вик поради пропаста.

Бегајте! Спасете го својот живот! Бидете како осамена грмушка во пустината.

Бидејќи се надеваше на своите дела и богатства, и ти ќе бидеш освоен. Кемош ќе оди во прогонство, заедно со своите свештеници и водачи.

Уништувачот ќе дојде врз секој град и ниеден град нема да избега. Долината ќе пропадне, а рамнината ќе биде уништена, како што рече Господ.

Дајте му крилја на Моав за да одлета! Неговите градови ќе станат пустош без жители.

Проклет е оној што невнимателно го извршува Господовото дело, и проклет е оној што го задржува својот меч од крв!

Моав живееше безгрижно уште од својата младост. Почиваше врз својот талог како вино што не било претурано од сад во сад и никогаш не одело во прогонство. Затоа вкусот му остана ист и мирисот не му се промени.

„Но ете, доаѓаат денови“, вели Господ, „кога ќе му испратам луѓе што ќе го претураат. Ќе ги испразнат неговите садови и ќе ги искршат неговите стомни.

Тогаш Моав ќе се засрами од Кемош, како што домот Израелев се засрами од Бетел, во кој се надеваше.

Како можете да велите: ‚Ние сме јунаци и силни воини подготвени за битка‘?

Моав е уништен и неговите градови се освоени; неговите најдобри младичи слегоа на колење“, вели Царот, Чие име е Господ над војските.

Несреќата на Моав е близу и неговата пропаст брзо доаѓа.

Жалете го сите што живеете околу него и сите што го познавате неговото име! Кажете: ‚Како се скрши силниот стап, прекрасната прачка!‘

Слези од својата слава и седни во жед, ќерко Дивонска, зашто уништувачот на Моав дојде против тебе и ги разурна твоите тврдини.

Застани покрај патот и гледај, жителке Ароерска! Прашај го бегалецот и онаа што се спасила: ‚Што се случи?‘

Моав е посрамен, зашто е скршен. Лелекајте и викајте! Објавете покрај Арнон дека Моав е уништен.

Судот дојде врз земјата на рамнината — врз Холон, Јахца и Мефаат,

врз Дивон, Нево и Бет-Дивлатаим,

врз Киријатаим, Бет-Гамул и Бет-Меон,

врз Кериот и Боцра и врз сите градови во моавската земја, далечни и блиски.

Рогот на Моав е отсечен и неговата рака е скршена“, вели Господ.

„Опијте го, зашто се возвиши против Господ! Моав ќе се валка во својата повраќаница и самиот ќе стане предмет на потсмев.

Зар Израел не ти беше предмет на потсмев? Зар беше фатен меѓу крадци, па секогаш кога зборуваше за него потсмешливо ја нишаше главата?

Оставете ги градовите и живејте меѓу карпите, жители на Моав! Бидете како гулаби што го свиваат своето гнездо на работ од длабока провалија.

Чувме за гордоста на Моав — многу е горделив! За неговата надменост, гордост, вообразеност и возвишеноста на неговото срце.

„Јас ја знам неговата надменост“, вели Господ, „но неговото фалење е празно и неговите дела не постигнуваат ништо.

Затоа ќе лелекам за Моав, ќе викам за целиот Моав; ќе тагуваат по луѓето од Кир-Херес.

Ќе плачам за тебе повеќе отколку што се плаче за Јазер, лозо Сивманска! Твоите гранки преминуваа преку морето и стигнуваа до Јазерското Море, но уништувачот падна врз твоите летни плодови и твојата берба.

Радоста и веселбата исчезнаа од плодната земја и од моавската земја. Го запрев виното во пресите; никој повеќе нема радосно да гази грозје. Извиците ќе бидат извици на болка, а не на радост.

Од Хешбон до Елеале и Јахац се крева нивниот вик; од Цоар до Хоронаим и Еглат-Шелишија се слуша нивниот глас, зашто и водите на Нимрим ќе пресушат.

Ќе направам во Моав да престанат оние што принесуваат жртви на височините и палат темјан на своите богови“, вели Господ.

„Затоа Моето срце тагува за Моав како звук на свирки; како свирки тагува Моето срце за луѓето од Кир-Херес. Богатството што го стекнаа ќе исчезне.

Секоја глава е избричена, секоја брада отсечена; на сите раце има засеченици и околу половината носат вреќиште.

На сите покриви во Моав и по сите негови плоштади има само плачење, зашто го скршив Моав како сад што никој не го сака“, вели Господ.

„Колку е скршен! Лелекајте! Како Моав посрамен го сврте грбот! Моав ќе стане предмет на потсмев и ужас за сите околу него.“

Зашто вака вели Господ: „Ете, непријателот ќе се спушти како орел и ќе ги рашири своите крилја над Моав.

Градовите ќе бидат освоени и тврдините заземени. Во тој ден срцата на моавските јунаци ќе бидат како срцето на жена во породилни болки.

Моав ќе биде уништен и повеќе нема да биде народ, зашто се возвиши против Господ.

Ужас, јама и стапица те чекаат, жителу Моавски“, вели Господ.

„Кој ќе избега од ужасот, ќе падне во јамата; кој ќе излезе од јамата, ќе биде фатен во стапицата, зашто ќе ја донесам врз Моав годината на неговата казна“, вели Господ.

Бегалците стојат немоќни во сенката на Хешбон, зашто од Хешбон излегува оган и пламен од средината на Сихон; тој ги проголтува краевите на Моав и главите на бучните луѓе.

Тешко тебе, Моаве! Пропадна народот на Кемош. Твоите синови се одведени во заробеништво, а твоите ќерки во прогонство.

Но во последните денови ќе го вратам Моав од прогонството“, вели Господ. До овде е судот над Моав.