Јов

Јов повторно ја продолжи својата беседа и рече:

„Жив е Бог, Кој ми ја одзеде правдата, и Семоќниот, Кој ја огорчи мојата душа!

Додека има здив во мене и Божјиот дух е во моите ноздри,

моите усни нема да зборуваат неправда, ниту мојот јазик ќе изговара измама.

Далеку од мене да кажам дека сте во право! Додека не издивнам, нема да се откажам од својата непорочност.

Цврсто ќе се држам до својата праведност и нема да ја пуштам; моето срце нема да ме осудува додека сум жив.

Мојот непријател нека биде како безбожник, а оној што се крева против мене како неправедник.

Зашто каква надеж има безбожникот кога ќе стекне богатство, а Бог ќе му ја одземе душата?

Ќе го чуе ли Бог неговиот повик кога ќе го снајде неволја?

Ќе наоѓа ли радост во Семоќниот? Ќе Го повикува ли Бог во секое време?

Ќе ве поучам за Божјата сила; нема да го скријам она што е кај Семоќниот.

Ете, сите вие сте го виделе тоа. Зошто тогаш зборувате толку празно?

Ова е делот што безбожниот го добива од Бог и наследството што насилниците го примаат од Семоќниот:

ако му се намножат синовите, мечот ги очекува, а неговите потомци нема да се наситат со леб.

Оние што ќе останат по него ќе бидат погребани од помор, а нивните вдовици нема ни да ги оплакуваат.

И да натрупа сребро како прав и облека како глина,

тој ќе ја подготви, но праведниот ќе ја носи, а невиниот ќе го подели неговото сребро.

Си гради дом кревок како пајажина, како колиба што ја прави чуварот.

Богатиот легнува богат, но нема што да собере; ги отвора очите — и богатството го нема.

Ужаси го стигнуваат како поплава, а ноќе виор го однесува.

Источниот ветер го крева и го однесува; го збришува од неговото место.

Без милост се нафрла врз него, а тој очајно се обидува да избега од неговата сила.

Луѓето плескаат со рацете поради него и со потсмев го испраќаат од неговото место.“