Јов

„Склучив завет со своите очи; како тогаш би погледнал со желба кон девојка?

Зашто каков дел дава Бог од висините и какво наследство Семоќниот од небесата?

Зар несреќата не е за неправедниот, а пропаста за оние што прават зло?

Зар Тој не ги гледа моите патишта и не ги брои сите мои чекори?

Ако сум одел со лага и мојата нога брзала кон измама,

нека ме измери Бог на праведна вага и нека ја види мојата непорочност.

Ако мојот чекор скршнал од патот, ако срцето тргнало по она што го гледале моите очи или ако дамка се прилепила за моите раце,

тогаш јас нека сеам, а друг нека јаде, и она што сум го насадил нека биде искорнато.

Ако моето срце било заведено од жена и ако сум демнел пред вратата на својот ближен,

тогаш мојата жена нека му меле на друг и други нека легнуваат со неа.

Зашто тоа би било срамно дело и престап што заслужува суд,

оган што проголтува сѐ до Авадон и би го искорнал сиот мој принос.

Ако сум ја презрел правдата на својот слуга или слугинка кога имале спор со мене,

што би направил кога Бог ќе стане против мене? Што би Му одговорил кога ќе ме повика на одговорност?

Зар Оној што ме создаде мене во утробата не го создаде и него? Зар истиот Бог не нѐ обликува во утробата?

Ако сум му го скратил на сиромавиот она што го посакувал или сум ги оставил очите на вдовицата да копнеат напразно,

ако сум го јадел својот залак сам и сиракот не јадел од него —

напротив, уште од младоста го одгледував како татко, а на вдовицата ѝ помагав уште од својата младост.

Ако сум видел човек како пропаѓа без облека или сиромав без покривка,

а тој не ми бил благодарен затоа што го стоплила волната од моите овци;

ако сум ја кренал својата рака против сиракот, знаејќи дека имам поддршка кај градската порта,

тогаш рамото нека ми отпадне од плешката и раката нека ми се скрши во зглобот.

Зашто се плашев од несреќата што доаѓа од Бог и не можев да сторам такво нешто пред Неговото величие.

Ако сум го направил златото своја надеж и на чистото злато сум му рекол: ‚Ти си мојата сигурност‘;

ако сум се радувал затоа што моето богатство било големо и затоа што мојата рака стекнала многу;

ако сум го гледал сонцето како свети или месечината како величествено се движи,

па моето срце тајно било заведено и мојата рака испратила бакнеж од мојата уста кон нив,

и тоа би било престап што заслужува суд, зашто така би се откажал од Бог на висините.

Ако сум се радувал на пропаста на оној што ме мрази или сум ликувал кога го снашло зло —

не ѝ дозволив на својата уста да згреши, барајќи го неговиот живот со клетва.

Зар луѓето од мојот дом не велеа: ‚Кој не се наситил од неговата трпеза?‘

Туѓинецот никогаш не ноќеваше на улица; мојата врата беше отворена за патникот.

Ако сум ги прикривал своите престапи како што прават луѓето, криејќи ја својата вина во срцето,

затоа што сум се плашел од мноштвото или од презирот на семејствата, па сум молчел и не сум излегувал од својот дом —

о, кога би имал некој што ќе ме сослуша! Еве го мојот потпис; нека ми одговори Семоќниот! Нека мојот обвинител го напише обвинението против мене!

Навистина, би го носел на своето рамо и би го ставил на себе како круна.

Би Му го кажал бројот на сите свои чекори и би Му пристапил како достоинствен човек.

Ако мојата земја повикува против мене и нејзините бразди заедно плачат,

ако сум го јадел нејзиниот плод без да платам или сум им го загорчил животот на нејзините сопственици,

тогаш наместо пченица нека ми расте трње, а наместо јачмен — плевел.“ Тука завршуваат зборовите на Јов.