Јов

„А сега ми се потсмеваат луѓе помлади од мене, чии татковци не ги сметав достојни ни да ги ставам со кучињата што го чуваа моето стадо.

Каква корист би имал од силата на нивните раце, кога сета нивна животна сила исчезнала?

Истоштени од сиромаштија и глад, талкаат низ сувата земја, низ пустош и опустошение.

Собираат солени билки меѓу грмушките, а корените од метлика им се храна.

Изгонети се од човечкото општество; луѓето викаат по нив како по крадци.

Живеат во јаруги, во дупки во земјата и меѓу карпите.

Меѓу грмушките викаат како диви животни и се собираат под трњето.

Синови се на безумни и безимени луѓе, истерани од земјата.

А сега јас станав нивна песна и поговорка со која ми се потсмеваат.

Се гнасат од мене и стојат подалеку; не се воздржуваат ни да ми плукнат в лице.

Зашто Бог ми ја одврза силата и ме понижи, па и тие ги отфрлија сите ограничувања пред мене.

Од мојата десна страна се крева младо безобѕирно множество; ми ги поткопуваат нозете и подигаат патишта за мојата пропаст.

Ми го разурнуваат патот и ја зголемуваат мојата несреќа, иако никој не им помага.

Доаѓаат како низ широка пукнатина; навалуваат врз мене среде разурнувањето.

Ужаси се свртеа против мене; моето достоинство го гонат како ветер, а мојата благосостојба исчезна како облак.

Сега мојата душа се излева во мене; деновите на неволјата ме зграпчија.

Ноќе болката ми ги прободува коските, а маката што ме глода не мирува.

Со голема сила ми се изобличува облеката; ме стега како јаката на мојата кошула.

Бог ме фрли во калта и станав како прав и пепел.

Викам кон Тебе, но не ми одговараш; стојам пред Тебе, а Ти само ме гледаш.

Стана суров кон мене; со силата на Својата рака се спротивставуваш на мене.

Ме креваш на ветерот и ме носиш со него, па ме растопуваш во бурата.

Знам дека ме водиш кон смртта, во домот определен за сите живи.

Но зар човек не пружа рака кога пропаѓа? Зар во својата несреќа не повикува за помош?

Зар не плачев за оној што имаше тешки денови? Зар мојата душа не жалеше за сиромавиот?

Очекував добро, а дојде зло; се надевав на светлина, а дојде темнина.

Мојата внатрешност врие и не наоѓа мир; ме пресретнаа денови на неволја.

Одам затемнет од жалост, иако нема сонце што ме изгорело; станувам во собранието и повикувам за помош.

Станав брат на чакалите и другар на ноевите.

Кожата ми поцрне и паѓа од мене, а коските ми горат од жештина.

Мојата харфа се претвори во жалост, а мојата свирка во глас на плачење.“