Јов

Јов повторно ја продолжи својата беседа и рече:

„О, да ми беа повторно поранешните месеци, деновите кога Бог ме чуваше,

кога Неговата светилка светеше над мојата глава и со Неговата светлина одев низ темнината!

Како во деновите на мојата зрелост, кога Божјата блискост беше над мојот шатор,

кога Семоќниот сѐ уште беше со мене и моите деца беа околу мене,

кога моите чекори како да се капеа во масло, а карпата ми излеваше потоци од елеј!

Кога излегував кон градската порта и го поставував своето седиште на плоштадот,

младите ме гледаа и се повлекуваа, а старците стануваа и стоеја.

Водачите престануваа да зборуваат и ја ставаа раката на устата.

Гласот на благородниците замолкнуваше, а јазикот им се прилепуваше за непцето.

Кој ќе ме чуеше, зборуваше добро за мене; кој ќе ме видеше, сведочеше во моја полза,

зашто го избавував сиромавиот што повикуваше за помош и сиракот што немаше кој да му помогне.

Благословот на оној што беше пред пропаст доаѓаше врз мене, а срцето на вдовицата го исполнував со радост.

Се облекував во праведност и таа ме облекуваше; мојата правда ми беше како наметка и турбан.

Бев очи за слепиот и нозе за куциот.

Бев татко на сиромасите и внимателно го испитував случајот на човек што не го познавав.

Му ги кршев челустите на неправедниот и му го одземав пленот од забите.

Тогаш си велев: ‚Ќе умрам во својот дом и ќе ги намножам своите денови како песок.

Мојот корен ќе се простира кон водата, а росата ќе ноќева на моите гранки.

Мојата чест постојано ќе се обновува, а мојот лак повторно ќе се зајакнува во мојата рака.‘

Луѓето ме слушаа и чекаа; молчеа додека го слушаа мојот совет.

По моите зборови немаа што да додадат; мојот говор паѓаше врз нив како капки дожд.

Ме очекуваа како дожд и ја отвораа устата како за доцниот дожд.

Кога ќе им се насмевнев, едвај веруваа од радост; светлината на моето лице им даваше сила.

Јас го избирав нивниот пат и седев како нивен водач; живеев меѓу нив како цар меѓу својата војска, како оној што ги утешува ожалостените.“