Јов

„Можеш ли да го извлечеш Левијатан со јадица или со јаже да му го врзеш јазикот?

Можеш ли да му ставиш јаже низ носот или со кука да му ја прободеш вилицата?

Ќе те моли ли многу? Ќе ти зборува ли со благи зборови?

Ќе склучи ли сојуз со тебе, за да го земеш за свој слуга засекогаш?

Ќе си играш ли со него како со птица? Ќе го врзеш ли за да си играат твоите девојки со него?

Ќе се пазарат ли рибарите за него? Ќе го поделат ли меѓу трговците?

Можеш ли да му ја исполниш кожата со харпуни, а главата со рибарски копја?

Само стави ја раката врз него — ќе ја запомниш борбата и повеќе нема да се обидеш!

Ете, надежта дека ќе го совладаш е залудна; и самиот поглед кон него го соборува човекот.

Никој не е толку смел да го разбуди. Тогаш кој може да застане пред Мене?

Кој прв Ми дал нешто, па Јас да морам да му возвратам? Сѐ што е под целото небо е Мое.

Нема да молчам за неговите членови, за неговата голема сила и за убавината на неговата градба.

Кој може да му ја соблече надворешната обвивка? Кој може да се приближи до неговите двојни вилици?

Кој може да ги отвори вратите на неговото лице? Околу неговите заби владее ужас.

Неговите редови од крлушки се негова гордост, цврсто затворени како со печат.

Една до друга се прилепени толку тесно што ни воздух не поминува меѓу нив.

Една за друга се држат, споени се и не можат да се разделат.

Кога кива, блеснува светлина, а неговите очи се како зраците на зората.

Од неговата уста излегуваат огнени факели и искри од оган летаат наоколу.

Од неговите ноздри излегува чад, како од вжештен котел над разгорен оган.

Неговиот здив разгорува јаглен, а пламен излегува од неговата уста.

Во неговиот врат почива сила, а ужасот бега пред него.

Наборите на неговото тело се цврсто споени; цврсти се и не можат да се поместат.

Неговото срце е тврдо како камен, цврсто како долниот воденички камен.

Кога ќе се крене, и силните се плашат; од ужас се повлекуваат.

Мечот што ќе го удри не му наштетува, ниту копјето, стрелата или фрлачкото копје.

Железото го смета за слама, а бронзата за изгниено дрво.

Стрелата не го тера да бега; камењата од праќа за него се како плева.

Боздоганот го смета за сламка и му се потсмева на свирежот на копјето.

Под него има остри испакнатини како скршени земјени садови; низ калта остава траги како вршачка даска.

Ја разбранува длабочината како котел што врие и го претвора морето во сад со зовриена смеса.

Зад себе остава светла патека; длабочината изгледа како да побелела.

На земјата нема суштество како него; создаден е без страв.

Со презир гледа на сѐ што е возвишено; тој е цар над сите горди ѕверови.“