Јов

„Зар човекот нема тешка служба на земјата? Зар неговите денови не се како деновите на наемник?

Како слуга што копнее по сенка и како наемник што ја очекува својата плата,

така мене ми се дадени месеци на празнина и ноќи исполнети со мака.

Кога ќе легнам, си велам: ‚Кога ќе станам?‘ Но ноќта се одолжува и до зори немирно се превртувам.

Моето тело е покриено со црви и наслаги од прав; кожата ми пука и повторно се распаѓа.

Моите денови минуваат побрзо од ткајачкиот совалник и завршуваат без надеж.

Сети се дека мојот живот е само здив; моите очи повеќе нема да видат добро.

Окото што сега ме гледа повеќе нема да ме види; Твоите очи ќе ме побараат, но мене веќе ќе ме нема.

Како што облакот исчезнува и го снемува, така оној што слегува во Шеол повеќе не се враќа.

Нема повторно да се врати во својот дом, ниту неговото место повеќе ќе го познава.

Затоа нема да ја затворам својата уста; ќе зборувам во маката на својот дух и ќе се жалам во горчината на својата душа.

Зар сум море или морско чудовиште, па поставуваш стража над мене?

Кога си велам: ‚Мојата постела ќе ме утеши, моето легло ќе ми ја олесни маката‘,

тогаш ме плашиш со соништа и ме ужаснуваш со виденија.

Затоа мојата душа повеќе би избрала задушување и смрт отколку ваков живот во моето тело.

Ми се смачи од животот; нема да живеам засекогаш. Остави ме, зашто моите денови се само здив.

Што е човекот, па толку го возвишуваш и го насочуваш Своето внимание кон него?

Го посетуваш секое утро и го испитуваш секој миг.

До кога нема да го тргнеш погледот од мене? Зар нема да ме оставиш барем додека ја голтнам својата плунка?

Ако сум згрешил, што Ти направив Тебе, Чувару на луѓето? Зошто ме постави како цел пред Себе, па станав товар и на самиот себе?

Зошто не ми го простиш престапот и не ми ја отстраниш вината? Зашто наскоро ќе легнам во правта; ќе ме побараш, но мене веќе ќе ме нема.“