Јов

Тогаш Јов одговори и рече:

„Навистина, знам дека е така. Но како може човек да биде праведен пред Бог?

Ако некој посака да се препира со Него, не би можел да Му одговори ни на едно од илјада прашања.

Тој е мудар во срцето и силен во моќта. Кој Му се спротивставил и останал неповреден?

Тој ги поместува планините без тие да знаат и ги превртува во Својот гнев.

Ја потресува земјата од нејзиното место, па нејзините столбови се тресат.

Му заповеда на сонцето и тоа не изгрева; ги запечатува ѕвездите.

Тој Сам ги распнува небесата и оди по морските височини.

Тој ги создаде Аш, Кесил и Кима и соѕвездијата на југот.

Тој прави големи и неистражливи дела, чудеса без број.

Ете, поминува покрај мене, а јас не Го гледам; минува, а јас не Го забележувам.

Ако Тој земе нешто, кој може да Го спречи? Кој може да Му рече: ‚Што правиш?‘

Бог не го повлекува Својот гнев; пред Него се наведнуваат и помошниците на Рахав.

Тогаш како јас да Му одговорам? Како да изберам зборови со кои ќе Му се обратам?

И да сум праведен, не би можел да Му одговорам; само би Го молел својот Судија за милост.

Дури и да Го повикам и Тој да ми одговори, тешко би поверувал дека го слушнал мојот глас.

Зашто Тој ме крши со бура и без причина ги умножува моите рани.

Не ми дава ни здив да земам, туку ме исполнува со горчина.

Ако станува збор за сила — Тој е најсилен! Ако станува збор за суд — кој може да ме повика на суд со Него?

И да сум праведен, мојата уста би ме осудила; и да сум непорочен, би ме покажала како виновен.

Непорочен сум, но веќе не се грижам за себе; ми се смачи од мојот живот.

Сѐ ми е исто, затоа велам: Тој ги погубува и непорочниот и безбожниот.

Кога несреќата ненадејно убива, Тој како да се потсмева на очајот на невините.

Земјата е предадена во рацете на безбожниот; лицата на нејзините судии се покриени. Ако не е Тој, тогаш кој е?

Моите денови се побрзи од тркач; бегаат и не гледаат добро.

Минуваат како брзи чамци, како орел што се спушта врз пленот.

Ако си речам: ‚Ќе ја заборавам својата жалба, ќе го разведрам лицето и ќе се насмевнам‘,

повторно се плашам од сите свои маки, зашто знам дека нема да ме сметаш за невин.

Ако веќе сум осуден, зошто залудно да се трудам?

И да се измијам со снежна вода и сосема да ги исчистам своите раце,

Ти пак би ме фрлил во јама, така што и мојата облека би се згрозила од мене.

Зашто Тој не е човек како мене, па да Му одговорам и заедно да излеземе на суд.

Нема посредник меѓу нас што би ја ставил својата рака врз двајцата.

Кога би го тргнал Својот стап од мене и Неговиот ужас повеќе не би ме плашел,

тогаш би зборувал без страв од Него; но сега не е така со мене.“