Јов

„Ми се смачи од мојот живот. Ќе ја пуштам слободно својата жалба и ќе зборувам од горчината на својата душа.

Ќе Му речам на Бог: ‚Не осудувај ме! Покажи ми зошто се препираш со мене.

Зар Ти е добро да ме угнетуваш, да го презираш делото на Своите раце, а да им даваш успех на замислите на безбожните?

Зар имаш телесни очи? Зар гледаш како што гледа човек?

Зар Твоите денови се како деновите на човекот и Твоите години како човечки години,

па ја бараш мојата вина и го истражуваш мојот грев,

иако знаеш дека не сум безбожен и дека никој не може да избави од Твојата рака?

Твоите раце ме обликуваа и ме создадоа целосно, а сега сакаш да ме уништиш.

Сети се дека ме обликуваше како глина; зар повторно ќе ме вратиш во прав?

Зар не ме излеа како млеко и не ме згусна како сирење?

Ме облече со кожа и месо и ме испреплете со коски и жили.

Ми даде живот и милост, а Твојата грижа го чуваше мојот дух.

Но ова го криеше во Своето срце; знам дека ова беше Твојата намера.

Ако згрешам, Ти ме набљудуваш и не ме ослободуваш од мојата вина.

Ако сум безбожен — тешко мене! А и да сум праведен, не можам да ја кренам главата, зашто сум исполнет со срам и ја гледам својата мака.

Ако ја кренам главата, ме ловиш како лав и повторно ја покажуваш Својата чудесна сила врз мене.

Постојано изведуваш нови сведоци против мене и го зголемуваш Својот гнев кон мене; една неволја по друга доаѓа врз мене.

Зошто тогаш ме изведе од утробата? Да бев умрел и ниедно око да не ме видеше!

Ќе бев како никогаш да не сум постоел — од утробата право во гробот ќе бев однесен.

Зар моите денови не се малку? Остави ме, оддалечи се од мене, за барем малку да се разведрам,

пред да заминам и повеќе да не се вратам — во земјата на темнината и смртната сенка,

во земјата на густ мрак и длабока темнина, каде нема ред и каде и светлината е како темнина.‘“