Јован

„Вистина, вистина ви велам: кој не влегува во овчарникот низ вратата, туку се прекачува на друго место, тој е крадец и разбојник.

А кој влегува низ вратата е пастир на овците.

Нему вратарот му отвора; овците го слушаат неговиот глас, а тој ги повикува своите овци по име и ги изведува.

Кога ќе ги изведе сите свои овци, оди пред нив; и овците одат по него, зашто го познаваат неговиот глас.

По туѓинец нема да одат, туку ќе бегаат од него, зашто не го познаваат гласот на туѓинците.“

Исус им ја кажа оваа споредба, но тие не разбраа што им зборуваше.

Тогаш Исус пак им рече: „Вистина, вистина ви велам: Јас сум вратата на овците.

Сите што дојдоа [пред Мене] се крадци и разбојници, но овците не ги послушаа.

Јас сум вратата. Ако некој влезе преку Мене, ќе се спаси; ќе влегува и ќе излегува и ќе најде пасиште.

Крадецот доаѓа само за да украде, да убие и да погуби. Јас дојдов за да имаат живот и да го имаат во изобилие.

Јас сум добриот Пастир. Добриот Пастир го полага Својот живот за овците.

А наемникот, кој не е пастир и кому овците не му припаѓаат, кога ќе види дека доаѓа волк, ги остава овците и бега; и волкот ги грабнува и ги распрснува.

Зашто е наемник и не се грижи за овците.

Јас сум Добриот Пастир; ги познавам Моите овци и тие Ме познаваат Мене,

како што Ме познава Таткото и Јас Го познавам Таткото; и го полагам Својот живот за овците.

Имам и други овци, кои не се од овој овчарник; и нив треба да ги доведам. Тие ќе го слушаат Мојот глас, и ќе биде едно стадо и еден Пастир.

Затоа Таткото Ме љуби: зашто Јас го полагам Својот живот, за повторно да го земам.

Никој не Ми го зема, туку Јас Сам го полагам. Имам власт да го положам и имам власт повторно да го земам. Оваа заповед ја примив од Мојот Татко.“

И пак настана расправија меѓу Јудејците поради овие зборови.

Многумина од нив велеа: „Има демон и е луд. Зошто Го слушате?“

Други велеа: „Ова не се зборови на човек опседнат од демон; може ли демон да му ги отвори очите на слеп човек?“

Тогаш во Ерусалим беше Празникот на посветувањето; беше зима.

Исус одеше во храмот, во Соломоновиот трем.

Јудејците Го опколија и Му рекоа: „До кога ќе нѐ држиш во неизвесност? Ако си Ти Христос, кажи ни отворено.“

Исус им одговори: „Ви реков, но не верувате. Делата што ги вршам во името на Мојот Татко сведочат за Мене.

Но вие не верувате, зашто не сте од Моите овци.

Моите овци го слушаат Мојот глас; Јас ги познавам, и тие одат по Мене.

Јас им давам вечен живот, и тие нема никогаш да загинат; и никој нема да ги грабне од Мојата рака.

Она што Ми го даде Мојот Татко е поголемо од сѐ; и никој не може да го грабне од раката на Мојот Татко.

Јас и Таткото сме едно.“

Тогаш Јудејците повторно кренаа камења за да Го каменуваат.

Исус им рече: „Ви покажав многу добри дела од Мојот Татко; за кое од тие дела Ме каменувате?“

Јудејците Му одговорија: „Не Те каменуваме за добро дело, туку за богохулство; зашто Ти, иако си Човек, се правиш Бог.“

Исус им одговори: „Не е ли напишано во вашиот Закон: ‚Јас реков: богови сте‘?

Ако ги нарече богови оние до кои дојде Божјиот збор – а Писмото не може да се укине –

како тогаш вие Му велите на Оној Кого Таткото Го посвети и Го испрати во светот: ‚Хулиш‘, затоа што реков: ‚Јас сум Божји Син‘?

Ако не ги вршам делата на Мојот Татко, не верувајте Ми;

Но ако ги вршам, иако не Ми верувате Мене, верувајте им на делата, за да познаете и да разберете дека Таткото е во Мене и Јас во Таткото.“

Сакаа пак да Го фатат, но Тој им се истргна.

Потоа повторно замина од другата страна на Јордан, на местото каде што Јован најнапред крштаваше, и остана таму.

Многумина дојдоа кај Него и велеа: „Јован не направи ниеден знак, но сѐ што рече Јован за Овој беше вистина.“

И мнозина таму поверуваа во Него.