Исус Навин

Потоа целата заедница на Израелевите синови се собра во Шило и таму го поставија шаторот на средбата, зашто земјата веќе беше потчинета пред нив.

Но меѓу Израелевите синови останаа седум племиња што сѐ уште не го беа примиле своето наследство.

Исус Навин им рече на Израелевите синови: „До кога ќе се колебате да отидете и да ја освоите земјата што ви ја даде Господ, Бог на вашите татковци?

Изберете по тројца мажи од секое племе, а јас ќе ги испратам. Нека станат, нека ја обиколат земјата и нека ја опишат според деловите што треба да ги наследат, па нека се вратат кај мене.

Нека ја разделат на седум делови. Јуда нека остане во својата област на југ, а Јосифовиот дом во својата област на север.

Опишете ја земјата во седум делови и донесете го описот кај мене. Тогаш овде ќе фрлам ждрепка за вас пред Господ, нашиот Бог.

Левитите немаат дел меѓу вас, зашто Господовото свештенство е нивното наследство. Гад, Рувим и половината од Манасиевото племе веќе го примија своето наследство источно од Јордан, кое им го даде Господовиот слуга Мојсеј.“

Тогаш мажите станаа и тргнаа. На оние што отидоа да ја опишат земјата Исус Навин им заповеда: „Одете, обиколете ја земјата, опишете ја и вратете се кај мене; а јас овде во Шило ќе фрлам ждрепка за вас пред Господ.“

Мажите отидоа, ја обиколија земјата и ја опишаа во книга, град по град, во седум делови. Потоа се вратија кај Исус Навин во логорот во Шило.

Исус Навин фрли ждрепка за нив во Шило пред Господ, и таму ја раздели земјата меѓу Израелевите синови според нивните делови.

Ждрепката излезе за племето на Венијаминовите синови според нивните семејства. Областа што им припадна се наоѓаше меѓу Јудините синови и Јосифовите потомци.

На север нивната граница почнуваше од Јордан, се искачуваше северно од Ерихон, одеше низ планинската земја на запад и завршуваше кај пустината Вет-Авен.

Оттаму границата минуваше кон Луз, јужно од Луз, односно Ветил; потоа се спушташе до Атарот-Адар, кај ридот јужно од Долен Вет-Орон.

Оттаму границата се протегаше и свртуваше на западната страна кон југ, јужно од ридот спроти Вет-Орон, и завршуваше кај Киријат-Ваал, односно Киријат-Јарим, град на Јудините синови. Тоа беше западната страна.

Јужната страна почнуваше од крајот на Киријат-Јарим; оттаму границата одеше кон запад и излегуваше кај изворот Нефтоа.

Потоа се спушташе до крајот на ридот спроти долината на Еномовиот син, северно од долината на Рефаимите; се спушташе низ долината Еном јужно од Евус и до изворот Рогил.

Потоа се протегаше од север, минуваше во Ен-Семес, излегуваше кај Галилот, спроти нагорнината Адумим, и се спушташе до каменот на Воан, Рувимовиот син.

Минуваше на северната страна спроти Арава и се спушташе во Арава.

Потоа границата минуваше северно од Вет-Огла и завршуваше кај северниот залив на Соленото Море, кај јужниот крај на Јордан. Тоа беше јужната граница.

На источната страна границата беше Јордан. Тоа беше наследството на Венијаминовите синови според нивните семејства, со неговите граници од сите страни.

Градовите на племето на Венијаминовите синови според нивните семејства беа: Ерихон, Вет-Огла, Емек-Кесис,

Вет-Арава, Семараим, Ветил,

Авим, Фара, Офра,

Хефар-Амона, Афни и Гава - дванаесет градови со нивните села;

Гаваон, Рама, Вирот,

Миспа, Хефира, Моса,

Рекем, Ерфаил, Тарала,

Села, Елеф, Евус, односно Ерусалим, Гаваот и Киријат - четиринаесет градови со нивните села. Тоа беше наследството на Венијаминовите синови според нивните семејства.