Лука

Во тоа време дојдоа некои и Му кажаа за Галилејците чија крв Пилат ја измешал со крвта на нивните жртви.

Исус им одговори: „Мислите ли дека тие Галилејци биле поголеми грешници од сите други Галилејци затоа што така пострадале?

Не, ви велам; но ако не се покаете, сите така ќе загинете.

Или мислите дека оние осумнаесетмина врз кои падна кулата во Силоам и ги уби биле поголеми виновници од сите други жители на Ерусалим?

Не, ви велам; но ако не се покаете, сите така ќе загинете.“

Им ја кажа и оваа парабола: „Еден човек имаше смоква засадена во своето лозје. Дојде да бара плод на неа, но не најде.

Тогаш му рече на лозарот: ‚Еве, три години доаѓам да барам плод на оваа смоква и не наоѓам. Исечи ја! Зошто залудно да ја исцрпува земјата?‘

Но тој му одговори: ‚Господаре, остави ја уште оваа година, додека да ја окопам и да ставам ѓубриво околу неа.

Ако роди плод – добро; ако не, ќе ја исечеш.‘“

Во една сабота Исус поучуваше во една од синагогите.

Таму имаше жена која осумнаесет години имаше дух што ја правеше болна. Беше згрбавена и никако не можеше да се исправи.

Кога ја виде, Исус ја повика и ѝ рече: „Жено, ослободена си од својата болест!“

Ги положи рацете врз неа, и таа веднаш се исправи и Го славеше Бог.

Но старешината на синагогата, негодувајќи што Исус исцелува во сабота, му рече на народот: „Има шест дена во кои треба да се работи; во тие денови доаѓајте да се лекувате, а не во сабота.“

Господ му одговори: „Лицемери! Не го одврзува ли секој од вас својот вол или осле од јаслите во сабота и не го води ли да го напои?

А оваа Авраамова ќерка, која сатаната ја држеше врзана осумнаесет години, не требаше ли да биде ослободена од оваа врска во саботен ден?“

Кога го рече тоа, сите Негови противници се засрамија, а сиот народ се радуваше поради сите славни дела што Тој ги правеше.

Тогаш рече: „На што личи Божјото царство? Со што да го споредам?

Тоа е како синапово зрно што човек го зеде и го посади во својата градина. Тоа порасна и стана дрво, а небесните птици свија гнезда на неговите гранки.“

Повторно рече: „Со што да го споредам Божјото царство?

Тоа е како квас што една жена го зеде и го замеси во три мери брашно, додека сето не скисна.“

Исус минуваше низ градови и села, поучувајќи и патувајќи кон Ерусалим.

Некој Му рече: „Господи, малкумина ли ќе се спасат?“ Тој им рече:

„Борете се да влезете низ тесната врата, зашто ви велам: мнозина ќе сакаат да влезат, но нема да можат.

Кога домаќинот ќе стане и ќе ја затвори вратата, вие ќе останете надвор и ќе почнете да чукате, велејќи: ‚Господи, отвори ни!‘ Но тој ќе ви одговори: ‚Не знам од каде сте.‘

Тогаш ќе почнете да велите: ‚Јадевме и пиевме пред Тебе, а Ти поучуваше по нашите улици.‘

Но тој ќе рече: ‚Не знам од каде сте. Отстапете од мене сите вие што вршите неправда!‘

Таму ќе има плач и крцкање со заби, кога ќе ги видите Авраам, Исак, Јаков и сите пророци во Божјото царство, а себеси истерани надвор.

Ќе дојдат од исток и запад, од север и југ, и ќе седнат на трпезата во Божјото царство.

И ете, има последни што ќе бидат први, и први што ќе бидат последни.“

Во истиот час пристапија некои фарисеи и Му рекоа: „Излези и замини оттука, зашто Ирод сака да Те убие.“

Тој им рече: „Одете и кажете ѝ на таа лисица: ‚Еве, денес и утре истерувам демони и исцелувам, а третиот ден ќе ја завршам Својата работа.‘

Но денес, утре и задутре треба да го продолжам патот, зашто не е можно пророк да загине надвор од Ерусалим.

Ерусалиме, Ерусалиме, ти што ги убиваш пророците и ги каменуваш испратените кај тебе! Колкупати сакав да ги соберам твоите деца како што квачката ги собира своите пилиња под крилјата, но не сакавте!

Ете, вашиот дом ви се остава. Ви велам: нема да Ме видите додека не речете: ‚Благословен е Оној Кој доаѓа во Господовото име!‘“