Неемија

На дваесет и четвртиот ден од овој месец Израелевите синови се собраа во пост, облечени во грубо платно и посипани со прав.

Израелевото потомство се оддели од сите туѓинци. Застанаа и ги исповедаа своите гревови и беззаконијата на своите татковци.

Стоеја на своите места и четвртина од денот читаа од книгата на Законот на Господ, својот Бог; а друга четвртина ги исповедаа своите гревови и Му се поклонуваа на Господ, својот Бог.

На левитската платформа стоеја Исус, Ваниј, Кадмиел, Севанија, Вуниј, Серевија, Ваниј и Хананиј, и со силен глас повикуваа кон Господ, својот Бог.

Потоа левитите Исус, Кадмиел, Ваниј, Асавнија, Серевија, Одија, Севанија и Фетаија рекоа: „Станете и благословувајте Го Господ, нашиот Бог, од век до век! Нека биде благословено Твоето славно име, возвишено над секој благослов и пофалба.

Само Ти си Господ. Ти ги создаде небото, небесата над небесата и сета нивна војска, земјата и сѐ што е на неа, морињата и сѐ што е во нив. Ти му даваш живот на сето тоа, и небесната војска Ти се поклонува.

Ти си Господ Бог, Кој го избра Аврам, го изведе од Ур Халдејски и му го даде името Авраам.

Неговото срце го најде верно пред Себе и склучи завет со него дека на неговото потомство ќе му ја дадеш земјата на Хананејците, Хетејците, Аморејците, Ферезејците, Јевусејците и Гергесејците. Ги исполни Своите зборови, зашто си праведен.

Ја виде неволјата на нашите татковци во Египет и го слушна нивниот повик покрај Црвеното Море.

Направи знаци и чудеса над фараонот, над сите негови слуги и над целиот народ на неговата земја, зашто знаеше дека постапуваа горделиво со нив. Така Си создаде име, какво што го имаш до денес.

Го раздели морето пред нив, па поминаа по суво среде морето; а нивните гонители ги фрли во длабочините, како камен во силни води.

Дење ги водеше со облачен столб, а ноќе со огнен столб, за да им го осветлува патот по кој требаше да одат.

Слезе на Синајската Гора и им зборуваше од небото. Им даде праведни наредби, вистинити закони, добри уредби и заповеди.

Им ја објави Својата света сабота и им даде заповеди, уредби и Закон преку Својот слуга Мојсеј.

Кога беа гладни, им даде леб од небото; кога беа жедни, им извади вода од карпата. Им рече да влезат и да ја наследат земјата што со крената рака се заколна дека ќе им ја дадеш.

Но тие, нашите татковци, постапуваа горделиво, го закоравија својот врат и не ги слушаа Твоите заповеди.

Одбија да послушаат и не се сетија на Твоите чудеса што ги направи меѓу нив. Го закоравија својот врат и во својата непокорност поставија водач за да се вратат во ропството. Но Ти си Бог Кој простува, милостив и сочувствителен, бавен на гнев и изобилен со милост, и не ги напушти.

Дури и кога си направија леано теле и рекоа: ‚Ова е твојот бог, кој те изведе од Египет‘, и кога направија големи хули,

Ти, во Својата голема милост, не ги напушти во пустината. Облачниот столб не се оддалечи од нив дење, туку ги водеше по патот; ниту огнениот столб ноќе, туку им го осветлуваше патот по кој требаше да одат.

И Својот добар Дух им го даде за да ги вразумува; не ја задржа Својата мана од нивната уста и им даде вода за нивната жед.

Четириесет години се грижеше за нив во пустината и ништо не им недостасуваше. Нивната облека не се истроши и нозете не им отекоа.

Им даде царства и народи и им ја подели земјата по области. Тие ја наследија земјата на Сихон, царот на Есевон, и земјата на Ог, царот на Васан.

Ги умножи нивните синови како небесните ѕвезди и ги доведе во земјата за која им рече на нивните татковци дека ќе влезат и ќе ја наследат.

Нивните синови влегоа и ја наследија земјата. Пред нив ги покори жителите на земјата, Хананејците, и им ги предаде во раце нивните цареви и народите на земјата, за да постапуваат со нив како што сакаат.

Освоија утврдени градови и плодна земја и наследија куќи полни со секакво добро, ископани бунари, лозја, маслинови градини и многу овошни дрвја. Јадеа, се наситија, се здебелија и уживаа во Твојата голема добрина.

Но станаа непокорни и се побунија против Тебе; го фрлија Твојот закон зад својот грб и ги убиваа Твоите пророци, кои ги предупредуваа да се вратат кај Тебе. Направија големи хули.

Затоа ги предаде во рацете на нивните непријатели, кои ги угнетуваа. Во времето на својата неволја повикаа кон Тебе, а Ти ги слушна од небото и според Својата голема милост им даде избавители, кои ги избавуваа од рацете на нивните непријатели.

Но штом ќе имаа одмор, повторно правеа зло пред Тебе. Тогаш ги оставаше во рацете на нивните непријатели, кои владееја над нив. А кога повторно ќе се вратеа и ќе повикаа кон Тебе, Ти ги слушаше од небото и според Својата милост многупати ги избавуваше.

Ги предупредуваше да се вратат кон Твојот закон, но тие постапуваа горделиво и не ги слушаа Твоите заповеди. Грешеа против Твоите уредби, преку кои човекот живее ако ги исполнува. Тврдоглаво го свртеа рамото, го закоравија вратот и не слушаа.

Многу години беше трпелив со нив и ги предупредуваше преку Својот Дух, преку Твоите пророци, но тие не слушаа. Затоа ги предаде во рацете на народите од земјите.

Сепак, во Својата голема милост не ги уништи целосно и не ги напушти, зашто Ти си милостив и сочувствителен Бог.

И сега, Боже наш, голем, силен и страшен Боже, Кој го пазиш заветот и милоста, нека не биде мала пред Тебе сета неволја што нѐ снајде нас, нашите цареви, владетели, свештеници, пророци, нашите татковци и целиот Твој народ, од деновите на асирските цареви до денес.

Ти си праведен во сѐ што нѐ снајде, зашто Ти постапуваше верно, а ние правевме зло.

Нашите цареви, владетели, свештеници и татковци не го извршуваа Твојот закон и не ги слушаа Твоите заповеди и предупредувања што им ги даваше.

И во своето царство, сред големата добрина што им ја даваше и во пространата и плодна земја што им ја постави пред нив, не Ти служеа и не се одвратија од своите зли дела.

Еве, денес сме слуги. Во земјата што им ја даде на нашите татковци за да ги јадат нејзините плодови и нејзините добрини, ете, во неа сме слуги.

Нејзиниот обилен род оди кај царевите што си ги поставил над нас поради нашите гревови. Тие владеат над нашите тела и над нашиот добиток како што сакаат, и ние сме во голема неволја.“

Поради сето ова склучуваме верен завет и го запишуваме; а на запечатениот документ се нашите водачи, нашите левити и нашите свештеници.