1 Летописи

Синовите на Израелевиот првенец Рувим. Тој навистина беше првенец, но кога го оскверни леглото на својот татко, неговото првенство им беше дадено на синовите на Јосиф, Израелевиот син; сепак, Јосиф не беше запишан како првенец според семејното потекло.

Јуда беше најсилен меѓу своите браќа и од него произлезе владетел, но првенството му припадна на Јосиф.

Синови на Рувим, Израелевиот првенец, беа Анох, Фалуј, Есрон и Хармиј.

Јоилови потомци беа: неговиот син Семај, негов син Гог, негов син Симеј,

негов син Миха, негов син Реај, негов син Вал,

негов син Веир, кого асирискиот цар Телгат-Фелнасар го одведе во ропство; тој беше поглавар на Рувимовото племе.

Неговите браќа, според семејствата и според записот за семејното потекло по поколенија, ги предводеа Еил и Захариј,

и Вела, синот на Азаз, син на Сема, син на Јоил. Тој живееше од Ароир до Нева и Вал-Меон.

Кон исток неговата земја се простираше до влезот во пустината од реката Еуфрат, зашто нивниот добиток многу се намножи во Галадската земја.

Во Саулово време војуваа со Агарјанците, кои паднаа од нивната рака; потоа се населија во нивните шатори по целото источно подрачје на Галад.

Гадовите синови живееја спроти нив во Васанската земја до Салха.

Јоил беше прв, втор беше Шафан, а потоа Јанај и Сафат во Васан.

Нивни браќа според нивните родови беа Михаил, Месулам, Сева, Јорај, Јахан, Зиј и Евер, седуммина.

Тие беа синови на Авихаил, синот на Уриј, син на Јарој, син на Галад, син на Михаил, син на Јесисај, син на Јадон, син на Вуз.

Ахиј, синот на Авдил, синот на Гуниј, беше поглавар на нивниот род.

Тие живееја во Галад, во Васан и во неговите села, како и по сите саронски пасишта до нивните граници.

Сите беа запишани според семејното потекло во времето на јудејскиот цар Јотам и на израелскиот цар Јеровоам.

Рувимовите и Гадовите синови и половината Манасиево племе имаа четириесет и четири илјади седумстотини и шеесет храбри воини, способни да носат штит и меч, да затегнуваат лак и да војуваат.

Тие војуваа против Агарјанците, Етурејците, Нафисејците и Нодавејците.

Во бојот повикаа кон Господ, и Тој ги услиши, бидејќи се надеваа на Него. Така им беа предадени Агарјанците и сите нивни сојузници.

Го запленија нивниот добиток: педесет илјади камили, двесте и педесет илјади овци и кози, две илјади магариња, а заробија и сто илјади луѓе.

Мнозина паднаа убиени, зашто војната беше од Бог; и тие се населија на нивното место до преселувањето.

Синовите од половината Манасиево племе се населија во земјата од Васан до Вал-Ермон, Сенир и Ермонската Гора; тие беа многубројни.

Ова беа поглаварите на нивните родови: Ефер, Јесеј, Ели, Азрил, Еремиј, Одавиј и Јадил, храбри воини, угледни мажи и поглавари на своите родови.

Но тие Му станаа неверни на Бог на своите татковци и тргнаа по боговите на народите во земјата, кои Бог ги беше уништил пред нив.

Затоа Израелевиот Бог го поттикна асирискиот цар Фул, односно асирискиот цар Телгат-Фелнасар, и тој ги одведе во ропство Рувимовото и Гадовото племе и половината Манасиево племе. Ги одведе во Ала, Авор, Ара и покрај реката Гозан, каде што сѐ до денес.