1 Коринтјаните

Браќа, ве потсетувам на Евангелието што ви го проповедав, кое го примивте и во кое стоите.

Преку него се спасувате, ако цврсто се држите до Зборот што ви го проповедав – освен ако не сте поверувале напразно.

Зашто најнапред ви го предадов она што и јас го примив: дека Христос умре за нашите гревови според Писмата,

дека беше погребан и дека воскресна на третиот ден според Писмата,

и дека му се јави на Кифа, а потоа на дванаесеттемина.

Потоа им се јави истовремено на повеќе од петстотини браќа, од кои повеќето се живи до денес, а некои починаа.

Потоа му се јави на Јаков, па на сите апостоли.

А најпосле од сите ми се јави и мене, како на недоносче.

Зашто јас сум најмалиот од апостолите и не сум достоен да се наречам апостол, бидејќи ја гонев Божјата црква.

Но преку Божјата благодат сум тоа што сум, и Неговата благодат кон мене не беше напразна; напротив, се трудев повеќе од сите нив – но не јас, туку Божјата благодат што е со мене.

Значи, било јас или тие, така проповедаме и така поверувавте.

Ако се проповеда дека Христос воскресна од мртвите, како тогаш некои меѓу вас велат дека нема воскресение на мртвите?

А штом нема воскресение на мртвите, тогаш и Христос не воскреснал;

ако, пак, Христос не воскреснал, тогаш празна е нашата проповед, празна е и вашата вера.

Освен тоа, би се покажале како лажни сведоци за Бог, бидејќи сведочевме за Бог дека Го воскресна Христос, Кого не Го воскреснал ако мртвите навистина не воскреснуваат.

Зашто, ако мртвите не воскреснуваат, и Христос не воскреснал;

ако, пак, Христос не воскреснал, суетна е вашата вера; вие сте уште во своите гревови;

тогаш и оние што починале во Христос загинале.

Ако само во овој живот се надеваме на Христос, ние сме најбедни од сите луѓе.

Но Христос навистина воскресна од мртвите, како прв плод од оние што починале.

Зашто, бидејќи смртта дојде преку човек, и воскресението на мртвите дојде преку Човек.

Како што во Адам сите умираат, така и во Христос сите ќе оживеат.

Но секој по својот ред: Христос како прв плод, а потоа, при Неговото доаѓање, оние што Му припаѓаат на Христос.

Потоа ќе дојде крајот, кога Тој ќе Му го предаде царството на Бог, Таткото, откако ќе ја уништи секоја власт, сила и моќ.

Зашто Тој треба да царува „додека не ги положи сите непријатели под Своите нозе“.

Последниот непријател што ќе биде уништен е смртта.

Зашто Бог „положи сѐ под Неговите нозе“. Но кога вели дека сѐ Му е потчинето, јасно е дека тоа не се однесува на Бог, Кој Му потчини сѐ.

А кога сѐ ќе Му биде потчинето, тогаш и Самиот Син ќе Му се потчини на Оној Кој Му потчини сѐ, за Бог да биде сѐ во сите.

Инаку, што ќе прават оние што се крштаваат за мртвите? Ако мртвите воопшто не воскреснуваат, зошто се крштаваат за нив?

И зошто ние секој час се изложуваме на опасност?

Секој ден се соочувам со смртта – го потврдувам тоа со гордоста што ја имам поради вас во Христос Исус, нашиот Господ.

Ако по човечки се борев со ѕверови во Ефес, каква корист имам ако мртвите не воскреснуваат? „Да јадеме и да пиеме, зашто утре ќе умреме!“

Не залажувајте се: „Лошото друштво го расипува добриот карактер.“

Отрезнете се како што треба и не грешете, зашто некои не Го познаваат Бог. Ова го велам за ваш срам.

Но некој ќе праша: „Како воскреснуваат мртвите и со какво тело ќе дојдат?“

Неразумен човеку! Она што го сееш не оживува ако најнапред не умре.

Кога сееш, не го сееш телото што подоцна ќе израсне, туку голо зрно, на пример пченично или некое друго.

А Бог му дава тело онака како што сака, и на секое семе му дава сопствено тело.

Не е секое тело исто: едно е човечкото тело, друго е телото на животните, друго на птиците, а друго на рибите.

Има небесни тела и земни тела; но една е славата на небесните, а друга на земните.

Една е славата на сонцето, друга славата на месечината, а друга славата на ѕвездите; и ѕвезда од ѕвезда се разликува по славата.

Така е и со воскресението на мртвите: се сее во распадливост, воскреснува во нераспадливост;

се сее во срам, воскреснува во слава; се сее во немоќ, воскреснува во сила.

Се сее природно тело, воскреснува духовно тело. Ако има природно тело, има и духовно.

Така е напишано: „Првиот човек, Адам, стана жива душа“, а последниот Адам – дух што дава живот.

Но не доаѓа прво духовното, туку природното, а потоа духовното.

Првиот човек е од земјата, земјен; Вториот Човек е од небото.

Каков што е земниот, такви се и земните; а каков што е Небесниот, такви се и небесните.

И како што го носевме ликот на земниот, така ќе го носиме и ликот на Небесниот.

Но ова ви го велам, браќа: телото и крвта не можат да го наследат Божјото царство, ниту распадливоста ја наследува нераспадливоста.

Еве, ви кажувам тајна: не сите ќе починеме, но сите ќе се преобразиме,

во еден миг, во трепкање на око, при последната труба. Зашто трубата ќе затруби, мртвите ќе воскреснат нераспадливи, а ние ќе се преобразиме.

Зашто ова распадливо треба да се облече во нераспадливост, а ова смртно да се облече во бесмртност.

А кога ова распадливо ќе се облече во нераспадливост и ова смртно во бесмртност, тогаш ќе се исполни напишаниот збор: „Смртта е проголтана во победа.“

„Смрт, каде ти е победата? Смрт, каде ти е осилото?“

Осилото на смртта е гревот, а силата на гревот е Законот.

Но Му благодариме на Бог, Кој ни ја дава победата преку нашиот Господ Исус Христос.

Затоа, мои сакани браќа, бидете цврсти и непоколебливи, секогаш трудејќи се сѐ повеќе во делото на Господ, знаејќи дека вашиот труд во Господ не е залуден.