1 Цареви

Кога се приближи времето Давид да умре, тој му ги даде овие заповеди на својот син Соломон:

„Јас заминувам по патот по кој оди секој човек на земјата. Затоа биди силен и однесувај се храбро.

Извршувај го она што го бара Господ, твојот Бог: оди по Неговите патишта и пази ги Неговите одредби, заповеди, закони и сведоштва, како што е напишано во Мојсеевиот закон, за да успеваш во сѐ што правиш и каде и да се свртиш.

Така Господ ќе го исполни зборот што го изговори за мене: ‚Ако твоите синови внимаваат на својот пат и одат пред Мене верно, со целото свое срце и со целата своја душа, никогаш нема да ти недостига потомок на Израелевиот престол.‘

Ти знаеш и што ми направи Јоав, синот на Саруја, и што им направи на двајцата војсководци на Израелевата војска: на Авенир, синот на Нир, и на Амаса, синот на Јетер. Тој ги уби и во мирно време проле крв како во војна, па со невина крв ги извалка појасот околу својот струк и обувките на своите нозе.

Затоа постапи според својата мудрост и не дозволувај неговата седа глава да слезе мирно во гробот.

Но покажи им милост на синовите на Верзелај од Галаад и нека бидат меѓу оние што јадат на твојата трпеза, зашто тие ме пречекаа и ми помогнаа кога бегав од твојот брат Авесалом.

Кај тебе е и Венијаминецот Семеј, синот на Гира, од Ваурим. Тој ме проколнуваше со тешки клетви во денот кога одев во Маханаим. Но кога слезе да ме пречека кај Јордан, му се заколнав во Господ: ‚Нема да те погубам со меч.‘

Сега немој да го сметаш за невин. Ти си мудар човек и ќе знаеш што треба да му направиш, за неговата седа глава со крв да ја симнеш во гробот.“

Потоа Давид почина со своите татковци и беше погребан во Давидовиот град.

Давид царуваше над Израел четириесет години: седум години царуваше во Хеврон, а триесет и три години во Ерусалим.

Соломон седна на престолот на својот татко Давид, и неговото царство цврсто се утврди.

Тогаш Адонија, синот на Агита, дојде кај Витсавеја, мајката на Соломон. Таа го праша: „Доаѓаш ли со мир?“ Тој одговори: „Со мир.“

Потоа рече: „Имам нешто да ти кажам.“ Таа му одговори: „Кажи.“

Тој рече: „Ти знаеш дека царството ми припаѓаше мене и дека целиот Израел очекуваше јас да станам цар. Но царството се сврте и му припадна на мојот брат, зашто Господ му го даде.

Сега имам само една молба до тебе. Немој да ме одбиеш.“ Таа му рече: „Кажи.“

Тој рече: „Те молам, кажи му на царот Соломон – зашто тебе нема да те одбие – да ми ја даде за жена Шунамката Ависага.“

Витсавеја рече: „Добро, ќе зборувам за тебе со царот.“

Витсавеја отиде кај царот Соломон за да зборува со него за Адонија. Царот стана да ја пречека, ѝ се поклони, потоа седна на својот престол и нареди да постават престол и за неговата мајка. Таа седна од неговата десна страна.

Тогаш рече: „Имам една мала молба до тебе. Немој да ме одбиеш.“ Царот ѝ одговори: „Кажи, мајко моја, зашто нема да те одбијам.“

Таа рече: „Нека му биде дадена Шунамката Ависага за жена на твојот брат Адонија.“

Царот Соломон ѝ одговори на својата мајка: „Зошто ја бараш Шунамката Ависага за Адонија? Побарај го за него и царството, зашто тој е мој постар брат, а на негова страна се свештеникот Авијатар и Јоав, синот на Саруја!“

Тогаш царот Соломон се заколна во Господ: „Бог нека ми направи така и уште повеќе, ако Адонија не го изговорил ова на штета на својот живот!

И сега, како што е жив Господ, Кој ме утврди, ме постави на престолот на мојот татко Давид и ми изгради дом како што вети, Адонија ќе биде погубен уште денес.“

Царот Соломон го испрати Венаја, синот на Јодај, и тој го погуби Адонија.

А на свештеникот Авијатар царот му рече: „Оди си на својот имот во Анатот, зашто заслужуваш смрт. Но денес нема да те погубам, бидејќи го носеше ковчегот на Господ Бог пред мојот татко Давид и учествуваше во сите неволји на мојот татко.“

Така Соломон го отстрани Авијатар од Господовото свештенство, со што се исполни Господовиот збор што го изговори за домот на Илиј во Шило.

Кога веста стигна до Јоав – зашто Јоав беше застанал на страната на Адонија, иако не беше застанал на страната на Авесалом – тој побегна во Господовиот шатор и се фати за роговите на жртвеникот.

На царот Соломон му јавија: „Јоав побегна во Господовиот шатор и е покрај жртвеникот.“ Тогаш Соломон го испрати Венаја, синот на Јодај, со наредба: „Оди и погуби го.“

Венаја влезе во Господовиот шатор и му рече на Јоав: „Вака вели царот: ‚Излези!‘“ Но тој одговори: „Не, тука ќе умрам.“ Венаја се врати кај царот и му кажа: „Вака рече Јоав и вака ми одговори.“

Царот му рече: „Направи како што рече. Погуби го и погреби го, за да ја отстраниш од мене и од домот на мојот татко невината крв што ја проле Јоав.

Господ нека ја врати неговата крв врз неговата глава, зашто без знаење на мојот татко Давид нападна и со меч уби двајца поправедни и подобри луѓе од себе: Авенир, синот на Нир, војсководецот на Израел, и Амаса, синот на Јетер, војсководецот на Јуда.

Нивната крв нека се врати врз главата на Јоав и врз главата на неговото потомство засекогаш. А над Давид, над неговото потомство, над неговиот дом и над неговиот престол нека има мир од Господ засекогаш.“

Тогаш Венаја, синот на Јодај, отиде, го нападна и го погуби Јоав. Тој беше погребан во својот дом во пустината.

Царот го постави Венаја, синот на Јодај, за војсководец наместо Јоав, а свештеникот Садок го постави наместо Авијатар.

Потоа царот испрати да го повикаат Семеј и му рече: „Изгради си куќа во Ерусалим и живеј таму. Не излегувај оттаму никаде.

Во денот кога ќе излезеш и ќе го преминеш потокот Кедрон, знај сигурно дека ќе умреш. Твојата крв ќе биде врз твојата глава.“

Семеј му одговори на царот: „Добар е зборот. Како што рече мојот господар, царот, така ќе направи твојот слуга.“ И Семеј живееше во Ерусалим долго време.

Но по три години двајца од слугите на Семеј побегнаа кај Ахис, синот на Мааха, царот на Гет. На Семеј му јавија: „Ете, твоите слуги се во Гет.“

Тогаш Семеј стана, го оседла своето магаре и отиде во Гет кај Ахис за да ги побара своите слуги. Отиде и ги врати своите слуги од Гет.

На Соломон му јавија дека Семеј отишол од Ерусалим во Гет и дека се вратил.

Царот испрати да го повикаат Семеј и му рече: „Зар не те заколнав во Господ и не те предупредив: ‚Во денот кога ќе излезеш и ќе отидеш некаде, знај сигурно дека ќе умреш‘? А ти ми рече: ‚Добар е зборот што го слушнав.‘

Тогаш зошто не ја запази Господовата заклетва и заповедта што ти ја дадов?“

Царот уште му рече на Семеј: „Ти го знаеш сето зло што му го направи на мојот татко Давид и што твоето срце го признава. Господ нека го врати твоето зло врз твојата глава.

Но царот Соломон нека биде благословен и Давидовиот престол нека биде утврден пред Господ засекогаш.“

Тогаш царот му заповеда на Венаја, синот на Јодај, и тој излезе и го погуби Семеј. Така царството цврсто се утврди во раката на Соломон.