1 Цареви

Сирискиот цар Вен-Адад ја собра целата своја војска. Со него имаше триесет и двајца цареви, коњи и бојни коли. Тој дојде, ја опколи Самарија и војуваше против неа.

Испрати гласници во градот кај Ахав, Израелевиот цар,

и му порача: „Вака вели Вен-Адад: ‚Твоето сребро и твоето злато се мои; твоите најубави жени и деца исто така се мои.‘“

Израелевиот цар одговори: „Како што велиш, мој господару, царе, твој сум јас и сѐ што имам.“

Гласниците повторно дојдоа и рекоа: „Вака вели Вен-Адад: ‚Навистина ти испратив порака: Дај ми го своето сребро, своето злато, своите жени и своите деца.

Но утре во ова време ќе ги испратам своите слуги кај тебе. Тие ќе го пребараат твојот дом и домовите на твоите слуги, и сѐ што е драго во твоите очи ќе го земат во своите раце и ќе го однесат.‘“

Тогаш Израелевиот цар ги повика сите старешини на земјата и рече: „Забележете и видете дека овој човек бара повод за зло. Испрати по моите жени, моите деца, моето сребро и моето злато, и ништо не му одбив.“

Сите старешини и целиот народ му рекоа: „Не слушај го и не се согласувај.“

Затоа им рече на гласниците на Вен-Адад: „Кажете му на мојот господар, царот: ‚Сѐ што првин побара од својот слуга ќе направам, но ова не можам да го направам.‘“ Гласниците си отидоа и му го однесоа одговорот.

Тогаш Вен-Адад му испрати порака: „Боговите нека ми направат така и уште повеќе, ако од Самарија остане доволно прав за секој од луѓето што ме следат да земе по една рака!“

Израелевиот цар одговори: „Кажете му: ‚Оној што го става оружјето нека не се фали како оној што го симнува.‘“

Кога Вен-Адад го чу тој збор, тој и царевите пиеја во шаторите. Им рече на своите слуги: „Подгответе се!“ И тие се подготвија за напад против градот.

И ете, еден пророк дојде кај Ахав, Израелевиот цар, и рече: „Вака вели Господ: ‚Го гледаш ли целото ова големо мноштво? Еве, денес ќе го предадам во твојата рака, и ќе знаеш дека Јас сум Господ.‘“

Ахав праша: „Преку кого?“ Тој одговори: „Вака вели Господ: ‚Преку младите слуги на областните управители.‘“ Ахав повторно праша: „Кој ќе ја започне битката?“ Пророкот одговори: „Ти.“

Тогаш Ахав ги преброи младите слуги на областните управители; беа двесте триесет и двајца. По нив го преброи и целиот народ, сите Израелеви воини – седум илјади луѓе.

Тие излегоа напладне, додека Вен-Адад се опиваше во шаторите заедно со триесет и двајцата цареви што му помагаа.

Први излегоа младите слуги на областните управители. Вен-Адад испрати извидници, а тие му јавија: „Луѓе излегоа од Самарија.“

Тој рече: „Ако излегле за мир, фатете ги живи; ако излегле за битка, пак фатете ги живи.“

Младите слуги на областните управители излегоа од градот, а по нив и војската.

Секој го уби човекот пред себе. Сиријците побегнаа, а Израел ги гонеше. Сирискиот цар Вен-Адад избега на коњ со коњаниците.

Израелевиот цар излезе и ги порази коњите и бојните коли, нанесувајќи им голем пораз на Сиријците.

Потоа пророкот дојде кај Израелевиот цар и му рече: „Оди, зајакни се, размисли и внимавај што ќе направиш, зашто следната година сирискиот цар повторно ќе дојде против тебе.“

Слугите на сирискиот цар му рекоа: „Нивниот Бог е бог на планините, затоа нѐ победија. Но ако се бориме со нив во рамнината, сигурно ќе ги победиме.

Направи го ова: отстрани ги сите цареви од нивните места и постави војсководци наместо нив.

Потоа собери војска еднаква на војската што ја изгуби – коњ за коњ и бојна кола за бојна кола. Да се бориме со нив во рамнината и сигурно ќе ги победиме.“ Тој го послуша нивниот глас и направи така.

Следната година Вен-Адад ги собра Сиријците и тргна кон Афек за да војува против Израел.

И Израелевите синови беа собрани и снабдени со храна, па тргнаа да ги пресретнат. Израелевите синови се улогорија спроти нив како две мали стада кози, а Сиријците ја исполнија земјата.

Тогаш Божјиот човек дојде кај Израелевиот цар и рече: „Вака вели Господ: ‚Бидејќи Сиријците рекоа: Господ е Бог на планините, но не е Бог на долините, ќе го предадам целото ова големо мноштво во твојата рака, и ќе знаете дека Јас сум Господ.‘“

Седум дена беа улогорени едни спроти други. На седмиот ден започна битката, и Израелевите синови убија сто илјади сириски пешаци во еден ден.

Останатите побегнаа во градот Афек, но ѕидот падна врз дваесет и седум илјади од преостанатите луѓе. Вен-Адад исто така побегна, влезе во градот и се криеше од соба во соба.

Неговите слуги му рекоа: „Слушнавме дека царевите на Израелевиот дом се милостиви цареви. Да облечеме груби покајнички платна околу половината и да ставиме јажиња околу главите, па да излеземе кај Израелевиот цар. Можеби ќе ти го поштеди животот.“

Така ставија груби покајнички платна околу половината и јажиња околу главите, дојдоа кај Израелевиот цар и рекоа: „Твојот слуга Вен-Адад вели: ‚Те молам, поштеди ми го животот.‘“ Ахав праша: „Уште ли е жив? Тој ми е брат.“

Луѓето го примија тоа како добар знак и брзо се фатија за неговиот збор, па рекоа: „Да, Вен-Адад е твој брат.“ Ахав рече: „Одете и доведете го.“ Вен-Адад дојде кај него, а Ахав го качи во својата бојна кола.

Вен-Адад му рече: „Ќе ти ги вратам градовите што мојот татко ги зеде од твојот татко. Можеш да си поставиш трговски улици во Дамаск, како што мојот татко постави во Самарија.“ Ахав одговори: „Со таков договор ќе те пуштам.“ Склучи договор со него и го пушти.

Еден човек од пророчките ученици му рече на својот другар, според Господовиот збор: „Те молам, удри ме!“ Но човекот одби да го удри.

Тогаш пророкот му рече: „Бидејќи не го послуша Господовиот глас, ете, кога ќе си заминеш од мене, ќе те убие лав.“ Кога човекот си замина од него, го сретна лав и го уби.

Потоа пророкот најде друг човек и му рече: „Те молам, удри ме!“ Човекот го удри и го рани.

Тогаш пророкот отиде и го чекаше царот покрај патот, прикривајќи се со превез преку очите.

Кога царот поминуваше, пророкот извика кон него: „Твојот слуга отиде среде битката. И ете, еден човек се тргна настрана, доведе кај мене еден заробеник и рече: ‚Чувај го овој човек. Ако исчезне, твојот живот ќе биде наместо неговиот живот, или ќе платиш еден талант сребро.‘

Но додека твојот слуга беше зафатен со ова и со она, човекот исчезна.“ Израелевиот цар му рече: „Таква е твојата пресуда; самиот ја изрече.“

Тогаш пророкот брзо го тргна превезот од своите очи, и Израелевиот цар го препозна како еден од пророците.

Пророкот му рече: „Вака вели Господ: ‚Бидејќи од својата рака го пушти човекот кого Јас го определив за уништување, твојот живот ќе биде наместо неговиот живот, а твојот народ наместо неговиот народ.‘“

Израелевиот цар се врати во својот дом во Самарија, намуртен и огорчен.