1 Самоил

Имаше еден човек од Раматаим-Софим, во Ефремовата ридска земја, по име Елкана. Тој беше син на Јероам, син на Елиу, син на Тоу, син на Суф, Ефратец.

Тој имаше две жени. Едната се викаше Ана, а другата Фенина. Фенина имаше деца, а Ана немаше деца.

Тој човек секоја година одеше од својот град во Шило за да Му се поклони и да Му принесе жртва на Господ над војските. Таму Господови свештеници беа двајцата синови на Илиј, Офни и Финес.

Кога ќе дојдеше денот Елкана да принесе жртва, тој ѝ даваше делови на својата жена Фенина и на сите нејзини синови и ќерки.

Но на Ана ѝ даваше двоен дел, зашто ја сакаше, иако Господ ја беше затворил нејзината утроба.

Нејзината соперничка постојано ја навредуваше и ја растажуваше затоа што Господ не ѝ даваше деца.

Така се случуваше секоја година. Секогаш кога Ана одеше во Господовиот дом, Фенина ја предизвикуваше, па Ана плачеше и не јадеше.

Тогаш нејзиниот маж Елкана ѝ рече: „Ана, зошто плачеш? Зошто не јадеш? Зошто ти е тажно срцето? Зар јас не ти вредам повеќе од десет синови?“

Откако јадеа и пиеја во Шило, Ана стана. Свештеникот Илиј седеше на стол покрај довратникот на Господовиот храм.

Длабоко ожалостена, таа Му се молеше на Господ и горко плачеше.

Таа даде завет и рече: „Господи над војските, ако навистина погледнеш на маката на Твојата слугинка, ако се сетиш на мене и не ме заборавиш, туку ѝ дадеш машко дете на Твојата слугинка, јас ќе Му го предадам на Господ за сите денови од неговиот живот, и брич нема да помине преку неговата глава.“

Додека долго се молеше пред Господ, Илиј ја набљудуваше нејзината уста.

Ана зборуваше во своето срце. Само усните ѝ се движеа, а гласот не ѝ се слушаше, па Илиј помисли дека е пијана.

Затоа Илиј ѝ рече: „До кога ќе бидеш пијана? Отрезни се од виното!“

Но Ана одговори: „Не, господару мој! Јас сум жена со длабоко нажалостен дух. Не сум пиела ни вино ни жесток пијалак, туку ја излеав својата душа пред Господ.

Не сметај ја својата слугинка за безбожна жена, зашто досега зборував од големата жалост и болка што ги носам.“

Тогаш Илиј ѝ одговори: „Оди си во мир, и Израелевиот Бог нека ти ја исполни молбата што Му ја упати.“

Таа рече: „Нека најде твојата слугинка наклоност во твоите очи.“ Потоа жената си отиде, јадеше, и нејзиното лице повеќе не беше тажно.

Следното утро станаа рано, Му се поклонија на Господ и се вратија во својот дом во Рама. Елкана легна со својата жена Ана, а Господ се сети на неа.

Кога дојде времето, Ана зачна и роди син. Го нарече Самоил, зашто рече: „Го измолив од Господ.“

Потоа Елкана и целиот негов дом отидоа да Му ја принесат на Господ годишната жртва и да го исполнат својот завет.

Но Ана не отиде. Таа му рече на својот маж: „Кога детето ќе го одбијам од доење, ќе го однесам да се појави пред Господ и да остане таму засекогаш.“

Нејзиниот маж Елкана ѝ рече: „Направи го она што сметаш дека е добро. Остани додека не го одбиеш од доење. Само Господ нека го потврди Својот збор.“ Така жената остана дома и го доеше својот син додека не го одби.

Кога го одби од доење, го зеде со себе, заедно со еден тригодишен јунец, една ефа брашно и еден мев вино, и го однесе во Господовиот дом во Шило. Детето сѐ уште беше мало.

Го заклаа јунецот и го доведоа детето кај Илиј.

Ана рече: „Господару мој, како што си жив, господару мој, јас сум жената што стоеше тука покрај тебе и Му се молеше на Господ.

За ова дете се молев, и Господ ми ја исполни молбата што Му ја упатив.

Затоа сега му го посветувам на Господ. Сите денови од својот живот ќе Му припаѓа на Господ.“ И тој таму Му се поклони на Господ.