1 Самоил

Еден ден Јонатан, Сауловиот син, му рече на младиот човек што му го носеше оружјето: „Дојди, да преминеме до филистејската стража што е од другата страна.“ Но не му кажа на својот татко.

Саул седеше на крајот од Гаваја, под калинката во Мигрон. Со него имаше околу шестотини мажи.

Ахија, синот на Ахитов, братот на Ихавод, син на Финес, син на Илиј, Господовиот свештеник во Шило, носеше ефод. Народот не знаеше дека Јонатан заминал.

На преминот преку кој Јонатан сакаше да стигне до филистејската стража имаше по една остра карпа од двете страни. Едната се викаше Восес, а другата Сене.

Едната карпа се издигаше на север, спроти Михмас, а другата на југ, спроти Гава.

Јонатан му рече на младиот човек што му го носеше оружјето: „Дојди, да преминеме до стражата на овие необрежани. Можеби Господ ќе дејствува за нас, зашто ништо не може да Го спречи Господ да избави, било преку многу луѓе или преку малкумина.“

Носачот на оружјето му одговори: „Направи сѐ што ти е во срцето. Еве, јас сум со тебе и ќе постапам според твоето срце.“

Јонатан рече: „Еве, ќе преминеме кај тие луѓе и ќе им се покажеме.

Ако ни речат: ‚Стојте додека дојдеме кај вас‘, ќе останеме на своето место и нема да се искачиме кај нив.

Но ако ни речат: ‚Искачете се кај нас‘, ќе се искачиме, зашто тоа ќе ни биде знак дека Господ ги предал во нашата рака.“

Така двајцата им се покажаа на филистејската стража. Филистејците рекоа: „Еве, Евреите излегуваат од дупките во кои се сокриле!“

Луѓето од стражата им довикнаа на Јонатан и на неговиот носач на оружјето: „Искачете се кај нас, па ќе ви покажеме нешто!“ Тогаш Јонатан му рече на својот носач на оружјето: „Искачи се по мене, зашто Господ ги предаде во раката на Израел.“

Јонатан се искачи ползејќи на раце и нозе, а неговиот носач на оружјето одеше по него. Филистејците паѓаа пред Јонатан, а носачот на оружјето ги убиваше по него.

Во тој прв напад Јонатан и неговиот носач на оружјето поразија околу дваесет луѓе на простор од околу половина нива што може да се изора со еден пар волови во еден ден.

Тогаш настана паника во логорот, во полето и меѓу целиот народ. Се уплашија и стражата и ограбувачките чети. Земјата се затресе, и тоа беше страв испратен од Бог.

Сауловите стражари во Гаваја Венијаминова видоа дека мноштвото се растура и трча на сите страни.

Тогаш Саул му рече на народот што беше со него: „Пребројте се и видете кој заминал од нас.“ Кога се преброија, видоа дека ги нема Јонатан и неговиот носач на оружјето.

Саул му рече на Ахија: „Донеси го Божјиот ковчег!“ Во тоа време Божјиот ковчег беше со Израелевите синови.

Додека Саул сѐ уште зборуваше со свештеникот, вревата во филистејскиот логор стануваше сѐ поголема. Тогаш Саул му рече на свештеникот: „Повлечи ја раката!“

Саул и целиот народ што беше со него се собраа и отидоа во битката. Таму видоа дека секој Филистеец го кренал својот меч против другиот и дека владее голема збрка.

И Евреите што порано беа со Филистејците и се беа приклучиле кон нивниот логор, преминаа на страната на Израелците што беа со Саул и Јонатан.

Кога сите Израелеви мажи што се криеја во Ефремовата ридска земја слушнаа дека Филистејците бегаат, и тие се приклучија во потерата.

Така Господ го избави Израел тој ден, а битката се прошири сѐ до Вет-Авен.

Но Израелевите мажи тој ден беа истоштени, зашто Саул го обврза народот со заклетва, велејќи: „Проклет да е човекот што ќе вкуси храна пред вечерта, додека не им се одмаздам на своите непријатели!“ Затоа никој од народот не вкуси храна.

Сиот народ влезе во шумата, а на земјата имаше мед.

Кога народот влезе во шумата, виде дека медот тече, но никој не ја стави раката кон својата уста, зашто народот се плашеше од заклетвата.

Но Јонатан не слушнал кога неговиот татко го обврза народот со заклетва. Затоа го испружи врвот од стапот што го држеше, го натопи во медот и ја принесе раката кон устата. Тогаш очите му се разведрија.

Еден од народот му рече: „Твојот татко строго го обврза народот со заклетва, велејќи: ‚Проклет да е човекот што ќе вкуси храна денес!‘ Затоа народот е истоштен.“

Јонатан одговори: „Мојот татко ја доведе земјата во неволја. Видете како ми се разведрија очите само затоа што вкусив малку од овој мед.

Колку поголема ќе беше победата над Филистејците денес, ако народот слободно јадеше од пленот на своите непријатели!“

Тој ден ги поразуваа Филистејците од Михмас до Ајалон, но народот беше многу истоштен.

Тогаш народот се нафрли врз пленот. Зедоа овци, говеда и телиња, ги заклаа на земјата и јадеа месо заедно со крвта.

Му јавија на Саул: „Ете, народот греши против Господ, јадејќи месо со крвта.“ Тој рече: „Постапивте неверно! Дотркалајте ми веднаш еден голем камен.“

Потоа Саул рече: „Одете меѓу народот и кажете им: ‚Секој нека ги доведе кај мене својот вол и својата овца. Тука заколете ги и јадете, но не грешете против Господ јадејќи месо со крвта.‘“ Така целата ноќ секој го доведе својот вол и го закла таму.

Саул Му изгради жртвеник на Господ. Тоа беше првиот жртвеник што Му го изгради на Господ.

Потоа Саул рече: „Да слеземе по Филистејците ноќва, да ги ограбиме до разденување и да не оставиме ниеден жив.“ Народот одговори: „Направи што сметаш дека е добро.“ Но свештеникот рече: „Да Му се приближиме најнапред на Бог.“

Саул Го праша Бог: „Да слезам ли по Филистејците? Ќе ги предадеш ли во раката на Израел?“ Но Бог не му одговори тој ден.

Тогаш Саул рече: „Пристапете овде сите водачи на народот. Дознајте и видете во што е гревот направен денес.

Зашто, како што е жив Господ, Кој го избавува Израел, дури и да е гревот кај мојот син Јонатан, тој сигурно ќе умре.“ Но никој од целиот народ не му одговори.

Потоа му рече на целиот Израел: „Вие застанете на едната страна, а јас и мојот син Јонатан ќе застанеме на другата страна.“ Народот му рече на Саул: „Направи што сметаш дека е добро.“

Тогаш Саул Му рече на Господ, Израелевиот Бог: „Покажи ја вистината!“ Ждрепката падна на Саул и Јонатан, а народот беше ослободен.

Потоа Саул рече: „Фрлете ждрепка меѓу мене и мојот син Јонатан.“ Ждрепката падна на Јонатан.

Саул му рече на Јонатан: „Кажи ми што направи.“ Јонатан му одговори: „Само вкусив малку мед со врвот од стапот што го држев. Еве, подготвен сум да умрам.“

Саул рече: „Бог нека ми направи така и уште повеќе, ако не умреш, Јонатане!“

Но народот му рече на Саул: „Зар ќе умре Јонатан, кој му го донесе ова големо избавување на Израел? Никако! Како што е жив Господ, ни влакно од неговата глава нема да падне на земјата, зашто денес дејствуваше со Божја помош.“ Така народот го избави Јонатан и тој не умре.

Тогаш Саул се откажа од гонењето на Филистејците, а Филистејците се вратија во своето место.

Откако го презеде царувањето над Израел, Саул војуваше против сите свои непријатели наоколу: против Моав, Амонците, Едом, царевите на Сова и Филистејците. Каде и да се свртеше, победуваше.

Постапуваше храбро, ги порази Амаличаните и го избави Израел од раката на оние што го ограбуваа.

Сауловите синови беа Јонатан, Јесуј и Мелхисуј. Неговите две ќерки се викаа: првородената Мерава, а помладата Михала.

Сауловата жена се викаше Ахиноама, ќерка на Ахимаас. Неговиот војсководец се викаше Авенир, син на Нир, Сауловиот чичко.

Кис, Сауловиот татко, и Нир, Авенировиот татко, беа синови на Авиил.

Во сите денови на Саул имаше жестока војна против Филистејците. Кога Саул ќе видеше силен или храбар човек, го земаше во својата служба.