1 Самоил

Филистејците ги собраа своите војски за битка и се собраа во Сохот, во Јудината земја. Поставија логор во Ефес-Дамим, меѓу Сохот и Азика.

Саул и Израелевите мажи се собраа и поставија логор во долината Ила. Се наредија за битка против Филистејците.

Филистејците стоеја на ридот од едната страна, а Израелците на ридот од другата страна, со долината меѓу нив.

Од филистејскиот логор излезе еден прочуен борец по име Голијат, од Гет. Беше висок шест лакти и една педа.

На главата имаше бронзен шлем, а беше облечен во оклоп од лушпи тежок пет илјади сикли бронза.

На нозете имаше бронзени штитници, а на рамениците носеше бронзено копје.

Дршката на неговото копје беше како ткајачко вратило, а железниот врв на копјето тежеше шестотини сикли. Пред него одеше неговиот штитоносец.

Тој застана и им довикна на Израелевите редови: „Зошто излеговте и се наредивте за битка? Зар јас не сум Филистеец, а вие Саулови слуги? Изберете еден човек и нека слезе кај мене.

Ако може да се бори со мене и да ме убие, ние ќе ви бидеме слуги. Но ако јас го совладам и го убијам, вие ќе ни бидете слуги и ќе ни служите.“

Филистеецот додаде: „Денес им се потсмевам на Израелевите бојни редови! Дајте ми човек за да се бориме еден со друг.“

Кога Саул и целиот Израел ги слушнаа овие зборови на Филистеецот, се ужаснаа и многу се уплашија.

Давид беше син на еден Ефратеец од Витлеем Јудин по име Есеј, кој имаше осум синови. Во времето на Саул тој човек веќе беше стар и напреднат во години.

Тројцата најстари Есееви синови тргнаа по Саул во војната. Имињата на тројцата што отидоа во војната беа: првородениот Елијав, вториот Авинадав и третиот Сама.

Давид беше најмладиот, а тројцата најстари тргнаа по Саул.

Давид повремено се враќаше од Саул за да ги пасе овците на својот татко во Витлеем.

Филистеецот излегуваше наутро и навечер и се појавуваше четириесет дена.

Есеј му рече на својот син Давид: „Земи им на своите браќа една ефа печено жито и овие десет леба и однеси им ги брзо во логорот.

А овие десет парчиња сирење однеси му ги на нивниот илјадник. Види како се твоите браќа и донеси ми некаков знак од нив.

Саул, тие и сите Израелеви мажи се во долината Ила и војуваат против Филистејците.“

Давид стана рано наутро, ги остави овците кај чувар, го зеде товарот и тргна како што му заповеда Есеј. Стигна до оградата од коли токму кога војската излегуваше во бојниот ред и го креваше воениот извик.

Израелците и Филистејците се наредија, војска спроти војска.

Давид го остави товарот кај чуварот на опремата, истрча кон бојниот ред и дојде да ги поздрави своите браќа.

Додека разговараше со нив, од филистејските редови излезе прочуениот борец, Филистеецот Голијат од Гет, и ги повтори истите зборови. Давид го слушна.

Кога Израелевите мажи го видоа тој човек, сите побегнаа од него, многу исплашени.

Израелевите мажи велеа: „Го видовте ли овој човек што излегува? Тој излегува за да му се потсмева на Израел. Човекот што ќе го убие, царот ќе го збогати со големо богатство, ќе му ја даде својата ќерка и ќе го ослободи домот на неговиот татко од даноци во Израел.“

Давид ги праша луѓето што стоеја покрај него: „Што ќе му биде направено на човекот што ќе го убие овој Филистеец и ќе го отстрани срамот од Израел? Кој е овој необрежан Филистеец, па да им се потсмева на војските на живиот Бог?“

Народот му одговори со истите зборови: „Така ќе му биде направено на човекот што ќе го убие.“

Кога неговиот најстар брат Елијав слушна како разговара со луѓето, се разгневи на Давид и рече: „Зошто дојде овде? Кај кого ги остави оние малку овци во пустината? Ја знам твојата гордост и злобата на твоето срце. Дојде само за да ја гледаш битката.“

Давид одговори: „Што направив сега? Зар немаше причина да прашам?“

Потоа се сврте од него кон друг човек и го праша истото, а народот му одговори како и порано.

Кога се слушнаа зборовите што ги зборуваше Давид, му ги пренесоа на Саул, и тој го повика.

Давид му рече на Саул: „Нека не му паѓа срцето на никого поради овој Филистеец! Твојот слуга ќе оди и ќе се бори со него.“

Но Саул му рече на Давид: „Ти не можеш да одиш против овој Филистеец и да се бориш со него. Ти си само младо момче, а тој е воин уште од младоста.“

Давид му рече на Саул: „Твојот слуга ги пасеше овците на својот татко. Кога доаѓаше лав или мечка и грабнуваше јагне од стадото,

тргнував по него, го удирав и го избавував јагнето од неговата уста. А кога ќе се кренеше против мене, го фаќав за вилицата, го удирав и го убивав.

Твојот слуга уби и лав и мечка. И овој необрежан Филистеец ќе биде како еден од нив, зашто им се потсмеваше на војските на живиот Бог.“

Давид додаде: „Господ, Кој ме избави од шепата на лавот и од шепата на мечката, ќе ме избави и од раката на овој Филистеец.“ Тогаш Саул му рече на Давид: „Оди, и Господ нека биде со тебе!“

Саул го облече Давид во својата воена облека, му стави бронзен шлем на главата и го облече во оклоп.

Давид го препаша Сауловиот меч врз облеката и се обиде да оди, но не беше навикнат. Тогаш му рече на Саул: „Не можам да одам со ова, зашто не сум навикнат.“ И Давид го соблече сето тоа.

Го зеде својот стап во раката, избра пет мазни камења од потокот и ги стави во својата овчарска торба. Ја зеде праќката во раката и тргна кон Филистеецот.

Филистеецот се приближуваше сѐ повеќе кон Давид, а неговиот штитоносец одеше пред него.

Кога Филистеецот погледна и го виде Давид, го презре, зашто беше млад, румен и со убав изглед.

Филистеецот му рече на Давид: „Зар сум куче, па доаѓаш против мене со стапови?“ И го проколна Давид во името на своите богови.

Потоа Филистеецот му рече на Давид: „Дојди кај мене, па ќе им го дадам твоето тело на небесните птици и на полските ѕверови!“

Но Давид му одговори на Филистеецот: „Ти доаѓаш против мене со меч, копје и фрлачко копје, а јас доаѓам против тебе во името на Господ над војските, Бог на Израелевите бојни редови, на Кого Му се потсмеваше.

Денес Господ ќе те предаде во мојата рака. Ќе те убијам и ќе ти ја отсечам главата. Денес ќе им ги дадам телата на филистејската војска на небесните птици и на земните ѕверови, и целата земја ќе знае дека има Бог во Израел.

И целото ова собрание ќе знае дека Господ не избавува со меч и копје, зашто битката е Господова и Тој ќе ве предаде во нашата рака.“

Кога Филистеецот стана и се приближи за да го пресретне Давид, Давид брзо истрча кон бојниот ред за да го пресретне Филистеецот.

Давид ја стави раката во торбата, извади камен, го исфрли со праќката и го погоди Филистеецот во челото. Каменот му се заби во челото, и тој падна со лицето на земјата.

Така Давид го победи Филистеецот со праќка и камен. Го удри и го уби, иако немаше меч во раката.

Давид истрча, застана над Филистеецот, го зеде неговиот меч, го извлече од ножницата и го погуби, отсекувајќи му ја главата. Кога Филистејците видоа дека нивниот јунак е мртов, побегнаа.

Тогаш Израелевите и Јудините мажи станаа, извикаа и ги гонеа Филистејците сѐ до долината и до портите на Акарон. По патот од Сараим до Гет и Акарон паѓаа убиени Филистејци.

Потоа Израелевите синови се вратија од жестокото гонење на Филистејците и го ограбија нивниот логор.

Давид ја зеде главата на Филистеецот и ја однесе во Ерусалим, а неговото оружје го стави во својот шатор.

Кога Саул го виде Давид како излегува против Филистеецот, го праша војсководецот Авенир: „Чиј син е ова момче, Авенире?“ Авенир одговори: „Како што е жива твојата душа, царе, не знам.“

Царот рече: „Распрашај се чиј син е ова младо момче.“

Кога Давид се врати откако го уби Филистеецот, Авенир го зеде и го доведе пред Саул. Во раката на Давид беше главата на Филистеецот.

Саул го праша: „Чиј син си ти, младо момче?“ Давид одговори: „Јас сум син на твојот слуга Есеј од Витлеем.“