1 Самоил

Зифците дојдоа кај Саул во Гаваја и рекоа: „Зар Давид не се крие на ридот Ахила, спроти пустината?“

Тогаш Саул стана и слезе во пустината Зиф, а со него беа три илјади избрани Израелеви мажи, за да го бара Давид во пустината Зиф.

Саул постави логор на ридот Ахила, спроти пустината, покрај патот. Давид престојуваше во пустината и виде дека Саул дошол по него таму.

Затоа Давид испрати извидници и дозна дека Саул навистина дошол.

Давид стана и дојде до местото каде што Саул беше поставил логор. Го виде местото каде што лежеа Саул и Авенир, синот на Нир, неговиот војсководец. Саул лежеше во средината на логорот, а народот беше влогорен околу него.

Тогаш Давид им рече на Хетеецот Ахимелех и на Ависај, синот на Саруја, братот на Јоав: „Кој ќе слезе со мене кај Саул во логорот?“ Ависај одговори: „Јас ќе слезам со тебе.“

Давид и Ависај дојдоа кај народот ноќе. Ете, Саул спиеше во средината на логорот, со копјето забодено во земјата кај неговата глава, а Авенир и народот лежеа околу него.

Тогаш Ависај му рече на Давид: „Денес Бог го предаде твојот непријател во твојата рака. Затоа дозволи ми сега со еден удар да го приковам со копјето за земјата; нема да го удирам вторпат.“

Но Давид му рече на Ависај: „Не убивај го! Кој може да крене рака против Господовиот помазаник и да остане невин?“

Давид додаде: „Како што е жив Господ, Господ ќе го удри; или ќе му дојде денот да умре, или ќе слезе во битка и ќе загине.

Господ нека ме зачува да кренам рака против Господовиот помазаник! Сега земи ги копјето што е кај неговата глава и садот со вода, па да си одиме.“

Давид ги зеде копјето и садот со вода што беа кај Сауловата глава, и си заминаа. Никој не виде, никој не забележа и никој не се разбуди. Сите спиеја, зашто длабок сон од Господ падна врз нив.

Потоа Давид премина на другата страна и застана далеку на врвот од ридот. Меѓу нив имаше големо растојание.

Давид повика кон народот и кон Авенир, синот на Нир: „Не одговараш ли, Авенире?“ Авенир одговори: „Кој си ти што го повикуваш царот?“

Давид му рече на Авенир: „Зар не си храбар човек? Кој е како тебе во Израел? Зошто тогаш не го чуваше својот господар, царот? Еден од луѓето влезе да го убие твојот господар, царот.

Не е добро тоа што го направи. Како што е жив Господ, заслужувате смрт, зашто не го чувавте својот господар, Господовиот помазаник. А сега погледнете каде се царевото копје и садот со вода што беа кај неговата глава.“

Саул го препозна Давидовиот глас и праша: „Твојот ли е овој глас, сине мој Давиде?“ Давид одговори: „Мојот е гласот, господару мој, царе.“

Потоа рече: „Зошто мојот господар го гони својот слуга? Што направив и какво зло има во мојата рака?

Затоа сега мојот господар, царот, нека ги слушне зборовите на својот слуга. Ако Господ те поттикнал против мене, нека прими жртва. Но ако тоа го направиле луѓе, нека бидат проколнати пред Господ, зашто денес ме истераа да немам дел во Господовото наследство, како да ми велат: ‚Оди, служи им на други богови!‘

Затоа сега мојата крв нека не падне на земјата далеку од Господовото присуство. Израелевиот цар излегол да бара една болва, како човек што гони еребица по планините.“

Тогаш Саул рече: „Згрешив! Врати се, сине мој Давиде. Повеќе нема да ти правам зло, зашто денес мојот живот беше драгоцен во твоите очи. Ете, постапив безумно и направив голема грешка.“

Давид одговори: „Еве го царевото копје. Нека дојде еден од момците и нека го земе.

Господ нека му возврати на секого според неговата праведност и верност. Господ те предаде денес во мојата рака, но јас не сакав да кренам рака против Господовиот помазаник.

Како што денес твојот живот беше многу драгоцен во моите очи, така и мојот живот нека биде драгоцен во Господовите очи, и Тој нека ме избави од секоја неволја.“

Тогаш Саул му рече на Давид: „Благословен да си, сине мој Давиде! Ти ќе направиш големи дела и сигурно ќе успееш.“ Потоа Давид си отиде по својот пат, а Саул се врати на своето место.