2 Летописи

Целиот Јудин народ го зеде Озија, кој имаше шеснаесет години, и го постави за цар наместо неговиот татко Амасија.

Тој го изгради Елот и му го врати на Јуда, откако царот почина.

Озија имаше шеснаесет години кога стана цар и царуваше педесет и две години во Ерусалим. Неговата мајка се викаше Јехолија и беше од Ерусалим.

Го правеше она што беше право во Господовите очи, како што правеше неговиот татко Амасија.

Го бараше Бог во деновите на Захарија, кој го поучуваше во Божји страв. Додека Го бараше Господ, Бог му даваше успех.

Тргна и војуваше против Филистејците. Ги урна ѕидовите на Гет, Јавнија и Азот и изгради градови во областа на Азот и меѓу Филистејците.

Бог му помогна против Филистејците, против Арапите што живееја во Гур-Ваал и против Меунците.

Амонците му плаќаа данок на Озија. Неговото име се прочу сѐ до границата на Египет, зашто стана многу моќен.

Озија изгради кули во Ерусалим кај Аголната порта, кај Долинската порта и кај свиокот на ѕидот, и ги зацврсти.

Изгради кули и во пустината и ископа многу бунари, зашто имаше многу добиток во низините и рамнините. Имаше земјоделци и лозари по планините и на Кармил, зашто ја сакаше земјоделската работа.

Озија имаше војска што излегуваше во битка по одреди, според бројот запишан од писарот Јеиил и надзорникот Маасија, под раководство на Ананија, еден од царските заповедници.

Вкупниот број на водачите на татковските домови, храбрите воини, беше две илјади и шестстотини.

Под нивна власт имаше војска од триста и седум илјади и петстотини воини, кои се бореа со голема сила за да му помагаат на царот против непријателот.

Озија ја опреми целата војска со штитови, копја, шлемови, оклопи, лакови и камења за прашки.

Во Ерусалим направи воени направи, измислени од вешти луѓе, за да бидат поставени на кулите и аглите на ѕидот и да исфрлаат стрели и големи камења. Неговото име се прочу надалеку, зашто добиваше чудесна помош додека не стана силен.

Но кога стана силен, неговото срце се возгордеа и тоа го доведе до пропаст. Му згреши на Господ, својот Бог, влегувајќи во Господовиот храм за да кади на кадилниот жртвеник.

Свештеникот Азарија влезе по него, а со него и осумдесет храбри Господови свештеници.

Му се спротивставија на царот Озија и му рекоа: „Не ти припаѓа тебе, Озија, да Му кадиш на Господ, туку на свештениците, Ароновите потомци, кои се посветени да кадат. Излези од светилиштето, зашто згреши, и тоа нема да ти донесе чест од Господ Бог.“

Озија се разгневи, а во раката држеше кадилница за да кади. Додека им се гневеше на свештениците, лепрата му изби на челото пред свештениците во Господовиот дом, покрај кадилниот жртвеник.

Првосвештеникот Азарија и сите свештеници го погледнаа и видоа дека има лепра на челото. Веднаш го изведоа оттаму, а и самиот побрза да излезе, зашто Господ го удри.

Царот Озија остана лепрозен до денот на својата смрт. Живееше во одделна куќа како лепрозен и беше одвоен од Господовиот дом. Неговиот син Јотам управуваше со царскиот дворец и му судеше на народот во земјата.

Останатите дела на Озија, од почетокот до крајот, ги запиша пророкот Исаија, синот на Амос.

Озија почина и го погребаа со неговите татковци во полето покрај царските гробници, зашто рекоа: „Тој е лепрозен.“ Наместо него се зацари неговиот син Јотам.