2 Цареви

Тогаш царот испрати гласници и кај него се собраа сите старешини на Јуда и Ерусалим.

Царот се искачи во Господовиот дом, а со него сите луѓе од Јуда, сите жители на Ерусалим, свештениците, пророците и целиот народ, од најмалиот до најголемиот. Тој гласно им ги прочита сите зборови од Книгата на Заветот, која беше пронајдена во Господовиот дом.

Царот застана покрај столбот и склучи завет пред Господ: дека ќе Го следат Господ и ќе ги пазат Неговите заповеди, Неговите сведоштва и Неговите одредби со сето срце и со сета душа, исполнувајќи ги зборовите од овој завет, напишани во книгата. И целиот народ го потврди заветот.

Потоа царот им заповеда на првосвештеникот Хелкија, на свештениците од вториот ред и на вратарите да ги изнесат од Господовиот храм сите предмети направени за Ваал, за ашерата и за целото небесно воинство. Ги изгоре надвор од Ерусалим, во Кедронските полиња, а нивната пепел ја однесе во Ветил.

Ги отстрани идолопоклоничките свештеници што јудејските цареви ги поставија да принесуваат темјан на високите места во јудејските градови и околу Ерусалим, како и оние што им принесуваа темјан на Ваал, на сонцето, на месечината, на соѕвездијата и на целото небесно воинство.

Ја изнесе ашерата од Господовиот дом надвор од Ерусалим, до потокот Кедрон, ја изгоре таму, ја претвори во прав и го фрли правот врз гробовите на обичниот народ.

Ги урна и куќите на машките храмски проститутки, кои беа во Господовиот дом и во кои жените ткаеја прекривки за ашерата.

Ги доведе сите свештеници од јудејските градови и ги оскверни високите места на кои тие принесуваа темјан, од Гева до Вирсавеја. Ги урна и високите места кај портите – оние кај влезот на портата на градскиот управител Исус, од левата страна на градската порта.

Но свештениците од високите места не се искачуваа до Господовиот жртвеник во Ерусалим, туку јадеа бесквасен леб заедно со своите браќа.

Го оскверни и Тофет, кој се наоѓаше во долината на Еномовите синови, за никој повеќе да не го принесува својот син или својата ќерка низ оган на Молох.

Ги отстрани коњите што јудејските цареви му ги беа посветиле на сонцето кај влезот на Господовиот дом, покрај одајата на дворјанинот Натан-Мелех, во храмските дворови. А колите посветени на сонцето ги изгоре.

Царот ги урна и жртвениците што беа на покривот од горната одаја на Ахаз, кои ги направија јудејските цареви, како и жртвениците што Манасија ги направи во двата двора на Господовиот дом. Ги искрши, ги отстрани оттаму и го фрли нивниот прав во потокот Кедрон.

Царот ги оскверни и високите места источно од Ерусалим, јужно од Ридот на пропаста, кои Израелевиот цар Соломон ги изгради за Астарта, одвратниот идол на Сидонците, за Хамос, одвратниот идол на Моавците, и за Мелхом, одвратниот идол на Амонците.

Ги искрши идолските столбови, ги исече ашерите и ги наполни нивните места со човечки коски.

Јосија го урна и жртвеникот во Ветил и високото место што го направи Јеровоам, синот на Нават, кој го наведе Израел да греши. Го изгоре високото место, го претвори во прав и ја изгоре ашерата.

Кога Јосија се сврте и ги виде гробовите на ридот, испрати луѓе, ги извадија коските од гробовите и ги изгореа врз жртвеникот, осквернувајќи го, според Господовиот збор што го објави Божјиот човек, кој ги претскажа овие настани.

Тогаш царот праша: „Каков е оној надгробен споменик што го гледам?“ Луѓето од градот му одговорија: „Тоа е гробот на Божјиот човек кој дојде од Јуда и ги претскажа настаните што ги изврши против жртвеникот во Ветил.“

Царот рече: „Оставете го! Никој да не ги поместува неговите коски.“ Така ги оставија неговите коски недопрени, заедно со коските на пророкот што дојде од Самарија.

Јосија ги отстрани и сите храмови на високите места во самариските градови, кои Израелевите цареви ги изградија и со нив Го разгневија Господ. Со нив постапи исто како во Ветил.

Ги погуби врз жртвениците сите свештеници на високите места што се наоѓаа таму и врз нив изгоре човечки коски. Потоа се врати во Ерусалим.

Царот му заповеда на целиот народ: „Прославете ја Пасхата на Господ, вашиот Бог, како што е напишано во оваа Книга на Заветот.“

Таква Пасха не беше прославена од деновите на судиите што му судеа на Израел, ниту во текот на сите денови на Израелевите и јудејските цареви.

Оваа Пасха беше прославена на Господ во Ерусалим во осумнаесеттата година од царувањето на Јосија.

Јосија ги отстрани и повикувачите на духови, врачарите, домашните идоли, другите идоли и сите одвратни работи што се најдоа во Јудината земја и во Ерусалим, за да ги исполни зборовите на Законот, напишани во книгата што свештеникот Хелкија ја најде во Господовиот дом.

Пред него немаше цар како него, кој Му се врати на Господ со сето свое срце, со сета своја душа и со сета своја сила, целосно според Мојсеевиот закон; ниту по него се појави некој како него.

Сепак, Господ не се одврати од Својот силен и голем гнев со кој се разгневи против Јуда поради сите предизвикувања со кои Манасија Го разгневи.

Господ рече: „Ќе го отстранам и Јуда од пред Моето лице, како што го отстранив Израел. Ќе го отфрлам и Ерусалим, градот што го избрав, и домот за кој реков: ‚Таму ќе биде Моето име.‘“

Останатите дела на Јосија и сѐ што направи се запишани во Книгата на летописите на јудејските цареви.

Во неговите денови египетскиот цар, фараонот Нехао, тргна против асирискиот цар кај реката Еуфрат. Царот Јосија излезе против него, но Нехао го уби кај Мегидо кога го виде.

Неговите слуги го однесоа мртов во кола од Мегидо, го донесоа во Ерусалим и го погребаа во неговиот гроб. Тогаш народот на земјата го зеде Јоахаз, синот на Јосија, го помаза и го постави за цар наместо неговиот татко.

Јоахаз имаше дваесет и три години кога стана цар и царуваше три месеци во Ерусалим. Името на неговата мајка беше Амитала, ќерка на Еремија од Ливна.

Тој правеше зло во Господовите очи, како што правеа неговите татковци.

Фараонот Нехао го затвори во Ривла, во земјата Емат, за повеќе да не царува во Ерусалим, а на земјата ѝ наложи данок од сто таланти сребро и еден талант злато.

Фараонот Нехао го постави Елијаким, синот на Јосија, за цар наместо неговиот татко Јосија и му го промени името во Јоаким. Јоахаз го одведе во Египет, каде што и умре.

Јоаким им го даде среброто и златото на фараонот, но ја оданочи земјата за да ги собере парите според наредбата на фараонот. Од народот на земјата го наплати среброто и златото, од секого според неговата проценка, за да му ги даде на фараонот Нехао.

Јоаким имаше дваесет и пет години кога стана цар и царуваше единаесет години во Ерусалим. Името на неговата мајка беше Зевуда, ќерка на Федаја од Рума.

Тој правеше зло во Господовите очи, како што правеа неговите татковци.