2 Цареви

Јорам, синот на Ахав, се зацари над Израел во Самарија во осумнаесеттата година од царувањето на јудејскиот цар Јосафат и царуваше дванаесет години.

Тој правеше зло во Господовите очи, но не како неговиот татко и неговата мајка, зашто го отстрани Вааловиот столб што го направи неговиот татко.

Сепак, остана приврзан за гревовите на Јеровоам, синот на Нават, со кои тој го наведе Израел да греши, и не отстапи од нив.

Моавскиот цар Миса одгледуваше стада и му плаќаше данок на Израелевиот цар со волна од сто илјади јагниња и сто илјади овни.

Но по смртта на Ахав, моавскиот цар се побуни против Израелевиот цар.

Тогаш царот Јорам излезе од Самарија и го собра целиот Израел.

Потоа испрати порака до јудејскиот цар Јосафат: „Моавскиот цар се побуни против мене. Ќе дојдеш ли со мене во војна против Моав?“ Тој одговори: „Ќе дојдам. Јас сум како тебе, мојот народ е како твојот народ и моите коњи се како твоите коњи.“

Потоа праша: „По кој пат да тргнеме?“ Јорам одговори: „По патот низ едомската пустина.“

Така тргнаа Израелевиот цар, јудејскиот цар и едомскиот цар. Откако патуваа седум дена по заобиколен пат, немаше вода за војската ниту за животните што ги следеа.

Тогаш Израелевиот цар рече: „Тешко нам! Господ сигурно ги повика овие тројца цареви за да ги предаде во раката на Моав!“

Но Јосафат праша: „Нема ли тука Господов пророк, преку кого би можеле да се распрашаме од Господ?“ Еден од слугите на Израелевиот цар одговори: „Тука е Елисеј, синот на Сафат, кој му прислужуваше на Илија.“

Јосафат рече: „Господовиот збор е кај него.“ Тогаш Израелевиот цар, Јосафат и едомскиот цар слегоа кај него.

Елисеј му рече на Израелевиот цар: „Што имам јас со тебе? Оди кај пророците на твојот татко и кај пророците на твојата мајка.“ Но Израелевиот цар му рече: „Не, зашто Господ ги повика овие тројца цареви за да ги предаде во раката на Моав.“

Елисеј рече: „Жив е Господ над војските, пред Кого стојам! Да не го почитував присуството на јудејскиот цар Јосафат, немаше ни да те погледнам ниту да те забележам.

Но сега доведете ми свирач.“ И додека свирачот свиреше, Господовата рака дојде врз Елисеј.

Тој рече: „Вака вели Господ: Направете ја целата оваа долина полна со ровови.

Зашто вака вели Господ: Нема да видите ветер ниту дожд, но оваа долина ќе се наполни со вода, па ќе пиете вие, вашиот добиток и вашите животни.

Но ова е малку во Господовите очи. Тој ќе го предаде и Моав во вашите раце.

Ќе го поразите секој утврден град и секој избран град, ќе го исечете секое добро дрво, ќе ги затрупате сите водни извори и ќе ја уништите секоја добра нива со камења.“

Утрото, во времето кога се принесуваше житната жртва, дојде вода од правецот на Едом и земјата се наполни со вода.

Кога сите Моавци чуја дека царевите дошле да војуваат против нив, ги собраа сите што беа способни да носат оружје, од најмладиот нагоре, и застанаа на границата.

Кога станаа рано наутро и сонцето засвети врз водата, Моавците од спротивната страна ја видоа водата црвена како крв.

Рекоа: „Тоа е крв! Царевите сигурно се бореле меѓу себе и се убиле еден со друг. Сега, Моавци, одете по пленот!“

Но кога дојдоа во Израелевиот логор, Израелците станаа и ги поразија Моавците, па тие избегаа пред нив. Израелците навлегоа во земјата и продолжија да ги поразуваат Моавците.

Ги разурнаа градовите, секој фрлаше камења на секоја добра нива додека не ја затрупаа, ги затворија сите водни извори и ги исекоа сите добри дрвја. Останаа само камените ѕидини на Кир-Харесет, но стрелците го опколија и го нападнаа.

Кога моавскиот цар виде дека битката е премногу силна за него, зеде со себе седумстотини луѓе вооружени со меч за да се пробие до едомскиот цар, но не успеаја.

Тогаш го зеде својот првороден син, кој требаше да царува по него, и го принесе како жртва паленица на ѕидината. Поради тоа се крена голем гнев против Израелците, па тие се повлекоа од него и се вратија во својата земја.