2 Цареви

Една жена од жените на пророчките ученици извика кон Елисеј: „Твојот слуга, мојот маж, умре. Ти знаеш дека твојот слуга се боеше од Господ. Но сега доверителот дојде да ги земе моите два сина за свои робови.“

Елисеј ја праша: „Што можам да направам за тебе? Кажи ми, што имаш во домот?“ Таа одговори: „Твојата слугинка нема ништо во домот освен еден сад со масло.“

Тој рече: „Оди и позајми празни садови од сите твои соседи – не земај малку.

Потоа влези, затвори ја вратата зад себе и зад твоите синови, па налевај масло во сите тие садови. Кога некој ќе се наполни, тргни го настрана.“

Таа си отиде од него, ја затвори вратата зад себе и зад своите синови. Тие ѝ ги подаваа садовите, а таа налеваше.

Кога садовите се наполнија, му рече на својот син: „Донеси ми уште еден сад.“ Но тој одговори: „Нема повеќе садови.“ Тогаш маслото престана да тече.

Таа отиде и му кажа на Божјиот човек. Тој рече: „Оди, продај го маслото и плати го својот долг, а ти и твоите синови живејте од она што ќе остане.“

Еден ден Елисеј поминуваше низ Шунам. Таму живееше една угледна жена, која го наговори да јаде кај неа. Оттогаш, секогаш кога поминуваше, навраќаше таму да јаде.

Таа му рече на својот маж: „Еве, знам дека овој човек, кој често поминува кај нас, е свет Божји човек.

Да направиме мала горна соба на покривот и да ставиме во неа постела, маса, стол и светилник. Кога ќе доаѓа кај нас, ќе може да престојува таму.“

Еден ден Елисеј дојде таму, се повлече во горната соба и легна.

Потоа му рече на својот слуга Гиезиј: „Повикај ја Шунамката.“ Тој ја повика и таа застана пред него.

Елисеј му рече на Гиезиј: „Кажи ѝ: ‚Еве, ти се грижеше за нас со сета оваа грижа. Што можеме да направиме за тебе? Треба ли да зборуваме за тебе пред царот или пред заповедникот на војската?‘“ Таа одговори: „Јас живеам меѓу својот народ.“

Елисеј праша: „Тогаш што да направиме за неа?“ Гиезиј одговори: „Таа нема син, а нејзиниот маж е стар.“

Тогаш Елисеј рече: „Повикај ја.“ Тој ја повика, а таа застана на вратата.

Елисеј ѝ рече: „Догодина, во ова време, ќе прегрнеш син.“ Таа одговори: „Не, господару мој, Божји човеку! Не ја мами твојата слугинка.“

Но жената зачна и следната година, во истото време, роди син, како што ѝ кажа Елисеј.

Кога детето порасна, еден ден отиде кај својот татко, кој беше со жетварите.

Му рече на својот татко: „Главата! Ме боли главата!“ Таткото му рече на еден слуга: „Однеси го кај неговата мајка.“

Тој го зеде и го однесе кај мајка му. Детето седеше во нејзиниот скут до пладне, а потоа умре.

Таа се качи, го положи на постелата на Божјиот човек, ја затвори вратата и излезе.

Потоа го повика својот маж и рече: „Те молам, испрати ми еден слуга и една ослица за брзо да отидам кај Божјиот човек и да се вратам.“

Тој праша: „Зошто одиш кај него денес? Не е ни новомесечие ни сабота.“ Но таа рече: „Сѐ е добро.“

Потоа ја оседла ослицата и му рече на својот слуга: „Води и оди напред; не забавувај поради мене, освен ако ти кажам.“

Така тргна и дојде кај Божјиот човек на планината Кармил. Кога Божјиот човек ја виде оддалеку, му рече на својот слуга Гиезиј: „Еве ја Шунамката.

Истрчај сега да ја пресретнеш и прашај ја: ‚Добро ли си? Добро ли е со твојот маж? Добро ли е со детето?‘“ Таа одговори: „Добро е.“

Но кога дојде кај Божјиот човек на планината, ги фати неговите нозе. Гиезиј се приближи за да ја оттргне, но Божјиот човек рече: „Остави ја, зашто нејзината душа е огорчена, а Господ го сокри тоа од мене и не ми кажа.“

Таа рече: „Зар барав син од мојот господар? Не ти реков ли да не ме мамиш?“

Тогаш Елисеј му рече на Гиезиј: „Препаши се, земи го мојот стап во раката и тргни. Ако сретнеш некого, не поздравувај го; и ако некој те поздрави, не одговарај му. Положи го мојот стап врз лицето на детето.“

Но мајката на детето рече: „Жив е Господ и жива е твојата душа – нема да те оставам!“ Тогаш Елисеј стана и тргна по неа.

Гиезиј отиде пред нив и го положи стапот врз лицето на детето, но немаше ни глас ни знак на живот. Затоа се врати да го пресретне Елисеј и му рече: „Детето не се разбуди.“

Кога Елисеј влезе во домот, детето лежеше мртво на неговата постела.

Тој влезе, ја затвори вратата зад нив двајцата и Му се помоли на Господ.

Потоа се качи на постелата и легна врз детето, ја стави својата уста врз неговата уста, своите очи врз неговите очи и своите дланки врз неговите дланки. Кога се наведна над него, телото на детето се стопли.

Потоа стана и одеше напред-назад низ домот. Повторно се качи и се наведна над детето. Тогаш детето кивна седумпати и ги отвори очите.

Елисеј го повика Гиезиј и рече: „Повикај ја Шунамката.“ Тој ја повика. Кога таа дојде, Елисеј рече: „Земи го својот син.“

Таа влезе, падна пред неговите нозе и му се поклони до земја. Потоа го зеде својот син и излезе.

Елисеј се врати во Галгал, а во земјата имаше глад. Додека пророчките ученици седеа пред него, тој му рече на својот слуга: „Стави го големиот котел и свари јадење за пророчките ученици.“

Еден од нив излезе во полето да набере билки. Најде дива лоза и набра од неа диви плодови, колку што можеше да собере во својата наметка. Се врати, ги исече и ги стави во котелот со јадењето, зашто не знаеја што се.

Кога им налеаја на луѓето да јадат, тие штом вкусија извикаа: „Божји човеку, смрт има во котелот!“ И не можеа да јадат.

Тогаш тој рече: „Донесете брашно.“ Го фрли во котелот и рече: „Налеј им на луѓето да јадат.“ И веќе немаше ништо штетно во котелот.

Еден човек од Ваал-Салиса дојде и му донесе на Божјиот човек леб од првите плодови: дваесет јачменови леба и свежо класје во торбата. Елисеј рече: „Дај им на луѓето да јадат.“

Но неговиот слуга праша: „Како да го ставам ова пред сто луѓе?“ Елисеј рече: „Дај им на луѓето да јадат, зашто вака вели Господ: ‚Ќе јадат и ќе остане.‘“

Тој го стави пред нив, тие јадеа и остана, според Господовиот збор.