2 Цареви

Пророчките ученици му рекоа на Елисеј: „Еве, местото каде што живееме со тебе е претесно за нас.

Да отидеме кај Јордан и секој од нас да земе по една греда, па таму да си направиме место за живеење.“ Тој одговори: „Одете.“

Еден од нив рече: „Те молам, дојди и ти со твоите слуги.“ Елисеј одговори: „Ќе дојдам.“

Така отиде со нив. Кога стигнаа кај Јордан, почнаа да сечат дрвја.

Додека еден од нив сечеше греда, железото од секирата падна во водата. Тој извика: „Ах, господару мој! Секирата беше позајмена!“

Божјиот човек праша: „Каде падна?“ Човекот му го покажа местото. Елисеј отсече едно парче дрво, го фрли таму и железото исплива.

Потоа рече: „Земи го.“ Човекот ја подаде раката и го зеде.

Кога сирискиот цар војуваше против Израел, се советуваше со своите слуги и рече: „Ќе го поставам својот логор на тоа и тоа место.“

Но Божјиот човек му испрати порака на Израелевиот цар: „Внимавај да не поминуваш низ тоа место, зашто Сиријците се спуштаат таму.“

Израелевиот цар испрати луѓе на местото за кое Божјиот човек го предупреди. Така се чуваше од него, и тоа не само еднаш или двапати.

Сирискиот цар многу се вознемири поради тоа. Ги повика своите слуги и им рече: „Нема ли да ми кажете кој од нашите е на страната на Израелевиот цар?“

Еден од неговите слуги одговори: „Никој, господару мој царе. Туку пророкот Елисеј, кој е во Израел, му ги кажува на Израелевиот цар дури и зборовите што ги зборуваш во својата спална соба.“

Царот рече: „Одете и дознајте каде е, за да испратам луѓе да го фатат.“ Му јавија: „Еве, тој е во Дотан.“

Тогаш испрати таму коњи, бојни коли и голема војска. Тие дојдоа ноќе и го опколија градот.

Кога слугата на Божјиот човек стана рано наутро и излезе, виде дека војска со коњи и бојни коли го опколила градот. Му рече на Елисеј: „Ах, господару мој! Што ќе правиме?“

Тој одговори: „Не плаши се, зашто оние што се со нас се побројни од оние што се со нив.“

Потоа Елисеј се помоли: „Господи, те молам, отвори му ги очите за да види.“ Господ му ги отвори очите на слугата и тој виде дека планината е полна со огнени коњи и бојни коли околу Елисеј.

Кога Сиријците слегоа кон него, Елисеј Му се помоли на Господ: „Те молам, удри ги овие луѓе со заслепеност.“ И Господ ги удри со заслепеност, според зборот на Елисеј.

Тогаш Елисеј им рече: „Ова не е патот и ова не е градот. Одете по мене и ќе ве одведам кај човекот што го барате.“ И ги одведе во Самарија.

Кога влегоа во Самарија, Елисеј рече: „Господи, отвори им ги очите за да видат.“ Господ им ги отвори очите и тие видоа дека се наоѓаат среде Самарија.

Кога Израелевиот цар ги виде, го праша Елисеј: „Татко мој, да ги убијам ли? Да ги убијам ли?“

Но тој одговори: „Не убивај ги. Зар ги убиваш оние што си ги заробил со својот меч и лак? Стави им леб и вода за да јадат и да пијат, а потоа нека се вратат кај својот господар.“

Царот им приреди голема гозба. Откако јадеа и пиеја, ги пушти и тие се вратија кај својот господар. Потоа сириските чети веќе не навлегуваа во Израелевата земја.

Но по некое време сирискиот цар Вен-Адад ја собра целата своја војска, дојде и ја опколи Самарија.

Во Самарија настана голем глад. Опсадата траеше толку долго што една магарешка глава се продаваше за осумдесет сикли сребро, а четвртина кав гулабов измет за пет сикли сребро.

Додека Израелевиот цар минуваше по ѕидината, една жена извика кон него: „Помогни ми, господару мој царе!“

Тој одговори: „Ако Господ не ти помогне, од каде да ти помогнам јас? Од гумното или од пресата за грозје?“

Потоа царот ја праша: „Што ти е?“ Таа одговори: „Оваа жена ми рече: ‚Дај го твојот син да го изедеме денес, а утре ќе го изедеме мојот син.‘

Така го сваривме мојот син и го изедовме. Следниот ден ѝ реков: ‚Дај го твојот син да го изедеме‘, но таа го скри својот син.“

Кога царот ги чу зборовите на жената, ја раскина својата облека. Додека одеше по ѕидината, народот виде дека под облеката носи грубо платно врз своето тело.

Тогаш рече: „Бог нека ми направи така и уште повеќе, ако денес главата на Елисеј, синот на Сафат, остане на него!“

Елисеј седеше во својот дом, а старешините седеа со него. Царот испрати еден човек пред себе. Но пред гласникот да стигне, Елисеј им рече на старешините: „Гледате ли дека овој син на убиец испрати човек да ми ја отсече главата? Кога ќе дојде гласникот, затворете ја вратата и задржете го надвор. Зар не се слушаат чекорите на неговиот господар зад него?“

Додека Елисеј уште зборуваше со нив, гласникот слезе кај него. Царот рече: „Еве, ова зло е од Господ. Зошто уште да чекам помош од Господ?“