2 Цареви

Елисеј рече: „Слушнете го Господовиот збор. Вака вели Господ: Утре, во ова време, кај самариската порта една сеа фино брашно ќе се продава за една сикла, а две сеи јачмен за една сикла.“

Но заповедникот на чија рака се потпираше царот му одговори на Божјиот човек: „Дури и Господ да отвори прозорци на небото, зар може да се случи тоа?“ Елисеј рече: „Ќе го видиш со свои очи, но нема да јадеш од него.“

Пред градската порта имаше четворица луѓе со лепра. Тие си рекоа еден на друг: „Зошто да седиме тука додека не умреме?

Ако речеме: ‚Да влеземе во градот‘, таму има глад и ќе умреме. Ако останеме тука, пак ќе умреме. Затоа да одиме и да се предадеме на сирискиот логор. Ако нѐ остават живи, ќе живееме; ако нѐ убијат, ќе умреме.“

Станаа во самрак и тргнаа кон сирискиот логор. Кога дојдоа до крајот на логорот, таму немаше никого.

Зашто Господ направи Сиријците да чујат врева од бојни коли, коњи и голема војска. Тие си рекоа: „Израелевиот цар ги најмил против нас хетејските и египетските цареви за да нѐ нападнат.“

Затоа станаа и избегаа во самрак, оставајќи ги своите шатори, коњи, магариња и целиот логор како што беше, и избегаа за да си го спасат животот.

Кога лепрозните луѓе стигнаа до крајот на логорот, влегоа во еден шатор, јадеа и пиеја. Потоа зедоа оттаму сребро, злато и облека, отидоа и ги скрија. Се вратија, влегоа во друг шатор, зедоа и оттаму и повторно ги скрија.

Тогаш си рекоа еден на друг: „Не постапуваме добро. Овој ден е ден на добра вест, а ние молчиме. Ако чекаме до утрото, ќе бидеме виновни. Затоа да одиме и да му јавиме на царскиот дом.“

Отидоа, ги повикаа градските вратари и им кажаа: „Дојдовме во сирискиот логор, но таму немаше никого, ниту се слушаше човечки глас. Имаше само врзани коњи и магариња, а шаторите беа оставени како што беа.“

Вратарите ја разгласија веста и таа стигна до царскиот дворец.

Царот стана ноќе и им рече на своите слуги: „Ќе ви кажам што ни направија Сиријците. Тие знаат дека гладуваме, па излегоа од логорот и се скрија во полето, мислејќи: ‚Кога ќе излезат од градот, ќе ги фатиме живи и ќе влеземе во градот.‘“

Еден од неговите слуги одговори: „Нека земат пет од преостанатите коњи што останаа во градот. Тие се како целото Израелево мноштво што остана или како целото мноштво што веќе загина. Да ги испратиме и да видиме.“

Така зедоа две бојни коли со коњи, а царот ги испрати по сириската војска со наредба: „Одете и видете.“

Тие одеа по нив сѐ до Јордан. Целиот пат беше полн со облека и опрема што Сиријците ги фрлиле додека бегале во паника. Гласниците се вратија и му јавија на царот.

Тогаш народот излезе и го ограби сирискиот логор. И една сеа фино брашно се продаваше за една сикла, а две сеи јачмен за една сикла, според Господовиот збор.

Царот го постави заповедникот на чија рака се потпираше да ја надгледува портата. Но народот го прегази кај портата и тој умре, како што кажа Божјиот човек кога царот слезе кај него.

Така се исполни зборот на Божјиот човек, кој му рече на царот: „Утре, во ова време, кај самариската порта две сеи јачмен ќе се продаваат за една сикла, а една сеа фино брашно за една сикла.“

Заповедникот му одговори на Божјиот човек: „Дури и Господ да отвори прозорци на небото, зар може да се случи тоа?“ А тој рече: „Ќе го видиш со свои очи, но нема да јадеш од него.“

И така му се случи: народот го прегази кај портата и тој умре.