2 Самоил

Кога Давид помина малку подалеку од врвот, го пресретна Сива, слугата на Мефивостеј, со две натоварени магариња. На нив имаше двесте лебови, сто гроздови суво грозје, сто летни плодови и еден мев со вино.

Царот го праша Сива: „За што ти е сето ова?“ Сива одговори: „Магарињата се за царскиот дом да јава на нив, лебот и летните плодови се за младите мажи да јадат, а виното е за оние што ќе се изморат во пустината.“

Царот праша: „А каде е синот на твојот господар?“ Сива му одговори на царот: „Остана во Ерусалим, зашто рече: ‚Денес Израелевиот дом ќе ми го врати царството на мојот татко.‘“

Тогаш царот му рече на Сива: „Еве, сѐ што му припаѓаше на Мефивостеј сега е твое.“ Сива одговори: „Ти се поклонувам! Нека најдам милост во твоите очи, мој господару, царе.“

Кога царот Давид стигна до Ваурим, оттаму излезе еден човек од родот на Сауловиот дом, по име Семеј, син на Гира. Тој излегуваше и постојано го проколнуваше Давид.

Фрлаше камења по Давид и по сите слуги на царот Давид, иако целиот народ и сите храбри мажи одеа од неговата десна и лева страна.

Семеј проколнуваше и велеше: „Оди си, оди си, крвнику и беззаконику!

Господ ја сврте врз тебе сета крв на Сауловиот дом, на чие место ти стана цар. Господ го предаде царството во раката на твојот син Авесалом. Ете, несреќата те стигна, зашто си крвник!“

Тогаш Ависај, синот на Саруја, му рече на царот: „Зошто ова мртво куче го проколнува мојот господар, царот? Дозволи ми да преминам и да му ја отсечам главата.“

Но царот рече: „Што имам јас со вас, синови на Саруја? Нека проколнува! Ако Господ му рекол: ‚Проколнувај го Давид‘, кој може да го праша: ‚Зошто го правиш тоа?‘“

Потоа Давид им рече на Ависај и на сите свои слуги: „Ете, мојот сопствен син, кој излезе од моето тело, го бара мојот живот; колку повеќе овој Венијаминец! Оставете го нека проколнува, зашто Господ му рекол.

Можеби Господ ќе ја погледне мојата неволја и ќе ми возврати со добро за неговото денешно проколнување.“

Така Давид и неговите луѓе продолжија по патот, а Семеј одеше по падината на ридот спроти него. Одејќи, го проколнуваше, фрлаше камења кон него и креваше прашина.

Царот и целиот народ што беше со него пристигнаа изморени и таму се одморија.

Во меѓувреме Авесалом и сите Израелеви луѓе влегоа во Ерусалим, а со него беше и Ахитофел.

Кога Архијецот Хусај, Давидовиот пријател, дојде кај Авесалом, му рече: „Да живее царот! Да живее царот!“

Авесалом го праша Хусај: „Таква ли е твојата верност кон твојот пријател? Зошто не отиде со својот пријател?“

Хусај му одговори на Авесалом: „Не! Ќе му припаѓам на оној кого го избраа Господ, овој народ и сите Израелеви мажи, и со него ќе останам.

Освен тоа, кому треба да му служам? Зар не на неговиот син? Како што му служев на твојот татко, така ќе ти служам и тебе.“

Тогаш Авесалом му рече на Ахитофел: „Посоветувајте се што да правиме.“

Ахитофел му рече на Авесалом: „Влези кај наложниците на својот татко, кои ги остави да ја чуваат куќата. Кога целиот Израел ќе чуе дека си му станал одвратен на својот татко, ќе се зацврстат рацете на сите што се со тебе.“

Така му поставија шатор на Авесалом на покривот, и Авесалом влезе кај наложниците на својот татко пред очите на целиот Израел.

Во тие денови советот што го даваше Ахитофел се ценеше како некој да го прашал самиот Бог. Таков беше секој Ахитофелов совет и за Давид и за Авесалом.