2 Самоил

Војната меѓу Сауловиот дом и Давидовиот дом траеше долго. Давид стануваше сѐ посилен, а Сауловиот дом сѐ послаб.

На Давид му се родија синови во Хеврон. Неговиот првороден син беше Амнон, од Ахиноама од Језраел.

Вториот беше Хилеав, од Авигеја, жената на Навал од Кармил; третиот беше Авесалом, син на Мааха, ќерка на Талмај, царот на Гесур.

Четвртиот беше Адонија, син на Агита; петтиот Сафатија, син на Авитала;

а шестиот Јетраам, од Давидовата жена Егла. Овие му се родија на Давид во Хеврон.

Додека траеше војната меѓу Сауловиот дом и Давидовиот дом, Авенир стануваше сѐ помоќен во Сауловиот дом.

Саул имаше наложница по име Ресфа, ќерка на Аја. Исвостеј му рече на Авенир: „Зошто легна со наложницата на мојот татко?“

Авенир многу се разгневи поради зборовите на Исвостеј и рече: „Зар сум јас кучешка глава што му припаѓа на Јуда? До денес му покажував верност на домот на твојот татко Саул, на неговите браќа и пријатели, и не те предадов во раката на Давид, а ти денес ме обвинуваш поради оваа жена!

Бог нека му направи така на Авенир и уште повеќе, ако не му го направам на Давид она што Господ му го вети со заклетва:

да го пренесам царството од Сауловиот дом и да го утврдам престолот на Давид над Израел и над Јуда, од Дан до Вирсавија.“

Исвостеј не можеше да му одговори ни збор на Авенир, зашто се плашеше од него.

Тогаш Авенир испрати гласници до Давид и му порача: „Чија е земјата? Склучи договор со мене, и мојата рака ќе биде со тебе за да го свртам целиот Израел кон тебе.“

Давид одговори: „Добро, ќе склучам договор со тебе. Но барам едно од тебе: нема да го видиш моето лице ако не ја доведеш Михала, Сауловата ќерка, кога ќе дојдеш кај мене.“

Потоа Давид испрати гласници до Исвостеј, Сауловиот син, со порака: „Предај ми ја мојата жена Михала, која ја зедов за жена за сто филистејски краекожија.“

Исвостеј испрати да ја земат од нејзиниот маж Фалтиел, синот на Лаис.

Нејзиниот маж одеше по неа и плачеше сѐ до Ваурим. Тогаш Авенир му рече: „Врати се!“ И тој се врати.

Авенир разговараше со Израелевите старешини и им рече: „Уште одамна го баравте Давид за цар над вас.

Сега направете го тоа, зашто Господ рече за Давид: ‚Преку раката на Мојот слуга Давид ќе го избавам Мојот народ Израел од раката на Филистејците и од раката на сите негови непријатели.‘“

Авенир разговараше и со Венијаминците. Потоа отиде во Хеврон за да му каже на Давид сѐ што му беше угодно на Израел и на целиот Венијаминов дом.

Авенир дојде кај Давид во Хеврон со дваесет мажи, а Давид приреди гозба за Авенир и за мажите што беа со него.

Авенир му рече на Давид: „Ќе станам и ќе одам да го соберам целиот Израел кај мојот господар, царот. Тие ќе склучат договор со тебе и ќе царуваш над сѐ што посакува твојата душа.“ Давид го испрати Авенир, и тој си замина во мир.

Токму тогаш Давидовите слуги и Јоав се вратија од еден поход и донесоа голем плен. Но Авенир повеќе не беше со Давид во Хеврон, зашто Давид го беше испратил и тој си беше заминал во мир.

Кога пристигна Јоав со целата војска што беше со него, му кажаа: „Авенир, Нировиот син, дојде кај царот, а царот го испрати и тој си замина во мир.“

Тогаш Јоав влезе кај царот и рече: „Што направи? Ете, Авенир дојде кај тебе. Зошто го пушти да си замине?

Ти го познаваш Авенир, Нировиот син. Тој дојде да те измами, да ги дознае твоите движења и сѐ што правиш.“

Кога излезе од кај Давид, Јоав испрати гласници по Авенир. Тие го вратија од бунарот Сира, без Давид да знае за тоа.

Кога Авенир се врати во Хеврон, Јоав го одведе настрана кај градската порта, како да сака тајно да разговара со него. Таму го удри во стомакот и го уби поради крвта на својот брат Асаил.

Кога Давид подоцна слушна за тоа, рече: „Јас и моето царство сме засекогаш невини пред Господ за крвта на Авенир, Нировиот син.

Нека падне таа врз главата на Јоав и врз целиот дом на неговиот татко! Во домот на Јоав никогаш да не недостига човек што има истекување, прокажан, човек што се потпира на стап, паѓа од меч или нема леб.“

Така Јоав и неговиот брат Ависај го убија Авенир затоа што во битката кај Гаваон го беше убил нивниот брат Асаил.

Тогаш Давид им рече на Јоав и на целиот народ што беше со него: „Раскинете ја својата облека, препашајте се со грубо платно и плачете пред Авенир.“ А царот Давид одеше зад носилката.

Го погребаа Авенир во Хеврон. Царот плачеше гласно кај гробот на Авенир, а плачеше и целиот народ.

Царот ја испеа оваа тажачка за Авенир: „Зар Авенир требаше да умре како што умира безумник?

Твоите раце не беа врзани, ниту твоите нозе беа ставени во окови. Падна како што паѓа човек пред злосторници.“ И целиот народ повторно плачеше за него.

Додека сѐ уште беше ден, целиот народ дојде да го наговори Давид да јаде. Но Давид се заколна: „Бог нека ми направи така и уште повеќе, ако вкусам леб или нешто друго пред да зајде сонцето.“

Целиот народ го забележа тоа и му беше мило, како што му беше мило и сѐ друго што правеше царот.

Тој ден целиот народ и целиот Израел разбраа дека царот не бил виновен за убиството на Авенир, Нировиот син.

Царот им рече на своите слуги: „Не знаете ли дека денес во Израел падна владетел и голем човек?

Јас денес сум слаб, иако сум помазан за цар, а овие мажи, синовите на Саруја, се премногу жестоки за мене. Господ нека му возврати на злосторникот според неговото злодело.“