Дела на апостолите

Кога стивна вревата, Павле ги повика учениците, ги охрабри, се збогува со нив и тргна на пат за Македонија.

Откако ги помина оние краишта и ги охрабри со многу зборови, дојде во Грција.

Таму остана три месеци. Кога сакаше да отплови за Сирија, Евреите направија заговор против него, па реши да се врати преку Македонија.

Го придружуваа Сопатер, синот на Пир, од Верија, солунците Аристарх и Секунд, Гај од Дерба и Тимотеј, како и Тихик и Трофим од Азија.

Тие отидоа напред и нѐ чекаа во Троада.

А ние, по деновите на празникот на бесквасните лебови, отпловивме од Филипи и по пет дена дојдовме кај нив во Троада, каде што останавме седум дена.

На првиот ден на седмицата се состанавме да раскршуваме леб, Павле им држеше беседа, зашто утредента сакаше да замине. Тој продолжи со беседата до полноќ,

а во горната соба, каде се бевме собрале, имаше многу светилки.

Едно момче по име Евтих седеше на прозорецот и го совлада длабок сон. Бидејќи Павле долго зборуваше, тоа, совладано од сонот, падна од третиот кат долу и го кренаа мртов.

Но Павле слезе, се наведна над него, го прегрна и рече: „Не вознемирувајте се, зашто неговата душа сѐ уште е во него!“

Потоа се качи горе, раскрши леб, јадеше и им зборуваше долго, сѐ до мугрите, кога отпатува.

А момчето го доведоа живо и многу се утешија.

Ние тргнавме порано со бродот и отпловивме во Асос, откаде требаше да го земеме Павле, зашто Павле така беше одлучил, сакајќи да оди пеш.

А кога се состана со нас во Асос, го зедовме и дојдовме во Митилин.

И оттаму отпловивме и утредента дојдовме спроти Хиос. На другиот ден стигнавме во Самос, а следниот ден дојдовме во Милет.

Павле реши да го одмине Ефес, а да не се задржи подолго време во Азија, зашто му се брзаше, ако е можно, да стигне во Ерусалим до Педесетница.

Од Милет Павле испрати порака во Ефес да ги повикаат старешините на црквата.

А кога дојдоа кај него, им рече: „Вие знаете како живеев меѓу вас сето време, од првиот ден кога дојдов во Азија,

служејќи Му на Господ со сета понизност, со солзи и со искушенија, што ме снајдоа од еврејските заговори;

како не пропуштив да ви кажам сѐ што е полезно и да ве поучам јавно и по домовите;

сведочејќи им на Евреите и на Елините за покајание пред Бог и за вера во нашиот Господ Исус.

А сега, еве, поттикнат од Духот, одам во Ерусалим, не знаејќи што ќе ми се случи таму,

освен што Светиот Дух ми сведочи, во секој град, велејќи дека ме чекаат окови и маки.

Но својот живот не го сметам за нешто скапоцено; важно ми е само да го завршам својот пат и службата што ја примив од Господ Исус: да сведочам за Евангелието на Божјата благодат.

И еве, сега знам дека сите вие, меѓу кои поминав проповедајќи го Божјото царство, нема да го видите веќе моето лице.

Затоа ви сведочам во овој ден дека сум чист од крвта на сите вас;

зашто не пропуштив да ви ја кажам целосната Божја намера.

Внимавајте на себе и на целото стадо, во кое Светиот Дух ве постави за надгледувачи, за да бидете пастири на Божјата црква, која Тој ја откупи со Својата крв.

Јас знам дека по моето заминување меѓу вас ќе навлезат свирепи волци, кои нема да го штедат стадото;

а и од вас самите ќе се подигнат мажи што ќе зборуваат изопачено, за да ги одвлечкаат учениците по себе.

Затоа, бдејте и помнете дека три години, ноќе и дење, не престанав да го советувам со солзи секој од вас!

И сега ве предавам на Бог и на Зборот на Неговата благодат, Кој може да ве изгради и да ви даде наследство меѓу сите осветени.

Сребро, злато или облека, не посакав од никого.

Самите знаете дека овие раце им послужија на моите потреби и на оние што беа со мене.

Во сѐ ви покажав дека со таков труд треба да им се помага на слабите и да се помнат зборовите на Господ Исус, Кој рече: ‚Поблажено е да се дава отколку да се прима.‘“

Кога го рече тоа, клекна на колена и се помоли со сите нив.

Тогаш сите силно заплакаа, го прегрнуваа Павле и го бакнуваа,

најмногу нажалени поради тоа што рече дека веќе нема да го видат неговото лице. И го испратија до бродот.