Дела на апостолите

Тогаш Агрипа му рече на Павле: „Ти се дозволува да зборуваш во своја одбрана.“ А Павле ја испружи раката и почна да зборува во своја одбрана:

„Цару Агрипа, се чувствувам среќен што денес можам да се бранам пред тебе поради сите обвиненија на Евреите,

дотолку повеќе што ти добро ги познаваш јудејските обичаи и нивните спорни прашања. Затоа те молам да ме ислушаш со трпение.

Каков беше мојот живот од младоста, кој го поминав најнапред меѓу својот народ и во Ерусалим, тоа го знаат сите Евреи,

зашто ме познаваат од почетокот, ако сакаат да посведочат дека живеев како фарисеј, според најстрогото учење на нашата религија.

Сега стојам пред судот поради надежта во ветувањето што Бог им го даде на нашите татковци,

а за кое нашите дванаесет племиња се надеваат дека ќе го постигнат, служејќи постојано ноќе и дење. Поради таа надеж, цару, Евреите ме обвинуваат.

Зошто вие сметате дека е неверојатно ако Бог воскреснува мртви?

И јас мислев дека треба да правам многу нешта против името на Исус од Назарет;

и така постапував во Ерусалим; не само што затворав мнозина од светите со овластување од првосвештениците, туку и се согласував кога ги убиваа.

И многупати ги казнував во сите синагоги и ги принудував да хулат; и крајно разјарен против нив, ги гонев и по далечните градови.

Кога поради тоа патував во Дамаск, со власт и задача од првосвештениците,

среде бел ден, цару, на патот видов светлина од небото, посилна од сончевиот блесок, која нѐ осветли мене и оние што патуваа со мене;

сите паднавме на земјата, а јас слушнав глас што ми зборуваше на еврејски јазик: ‚Савле, Савле, зошто Ме прогонуваш? Тешко ти е да се риташ против бодилото.‘

А јас реков: ‚Кој си Ти, Господи?‘ Господ рече: ‚Јас сум Исус, Кого ти Го прогонуваш.

Но стани и застани на своите нозе, зашто затоа ти се јавив, за да те назначам за служител и за сведок, за она што го виде и за она што ќе ти го покажам кога повторно ќе ти се јавам;

избавувајќи те од твојот народ и од незнабожците, кај кои те праќам,

за да им ги отвориш очите, да се одвратат од темнината кон светлината, од сатанската власт кон Бог, за да примат проштавање на гревовите и наследство меѓу осветените преку вера во Мене.‘

Затоа, цару Агрипа, не му се спротивив на небесното видение;

туку им објавив прво во Дамаск, потоа во Ерусалим и по целата Јудеја, а и на незнабожците дека треба да се покајат и да се обрнат кон Бог, правејќи дела достојни за покајание.

Затоа Евреите ме фатија во храмот и се обидоа да ме убијат.

Но со помошта што ја добив од Бог стојам до денес и им сведочам и на мали и на големи, не зборувајќи ништо друго освен она што пророците и Мојсеј рекоа дека ќе се збидне:

дека Христос ќе пострада и дека, како прв воскреснат од мртвите, ќе им навести светлина и на Евреите и на незнабожците.“

А кога го изнесе тоа во своја одбрана, Фест му рече со силен глас: „Бладаш, Павле! Големото знаење те довело до лудило!“

А Павле рече: „Не сум луд, честит Фесте, туку зборувам вистинити и разумни зборови,

зашто и царот, кому му зборувам слободно, знае за тоа. Имено, не верувам дека му е непознато нешто од ова, зашто ова не се збидна во некој агол.

Им веруваш ли, царе Агрипа, на пророците? Знам дека им веруваш!“

А Агрипа му рече на Павле: „Уште малку, па ќе ме убедиш да станам христијанин!“

А Павле рече: „Го молам Бог, без разлика дали за кратко или долго време, не само ти туку и сите што ме слушаат денес да станете такви каков што сум јас, само без овие окови.“

Тогаш станаа царот, управителот, Бернис и сите што седеа со нив,

се повлекоа и зборуваа меѓу себе, велејќи: „Овој човек не прави ништо што заслужува смрт или окови.“

А Агрипа му рече на Фест: „Овој човек можеше да биде ослободен, ако не се беше повикал на кесарот.“