Дела на апостолите

А кога беше решено да отпловиме за Италија, му ги предадоа Павле и некои други затвореници на еден стотник од Августовата чета, по име Јулиј.

Влеговме во еден адрамитски брод, кој требаше да плови по азиски приморски места и испловивме; со нас беше Аристарх, Македонец од Солун.

Следниот ден пристигнавме во Сидон, а Јулиј, кој постапуваше љубезно со Павле, му дозволи да отиде кај своите пријатели, за да се погрижат за него.

А кога тргнавме оттаму, пловевме близу до Кипар, зашто ветровите беа спротивни.

Откако го препловивме морето покрај брегот на Киликија и Памфилија, стигнавме во Мира во Ликија.

Таму стотникот најде еден александриски брод што пловеше за Италија, и нѐ префрли во него.

Повеќе денови пловевме бавно и одвај стигнавме спроти Книд; бидејќи ветрот ни пречеше да допловиме таму, пловевме покрај Крит, спроти Салмон.

Пловејќи со мака покрај брегот, стигнавме до едно место, наречено „Добри Пристаништа“, близу кое беше градот Ласеја.

Но кога помина многу време, а пловењето веќе беше опасно, зашто и постот веќе беше минал, Павле ги советуваше

велејќи им: „Мажи, гледам дека пловењето ќе биде проследено со опасност и голема загуба, не само на товарот и бродот, туку и на нашите животи.“

Но стотникот повеќе им веруваше на кормиларот и на сопственикот на бродот, отколку на зборовите на Павле.

Бидејќи пристаништето не беше згодно за зимување, мнозинството реши да се отплови оттаму, за да се стигне, ако е некако можно, до критското пристаниште Феникс, кое гледа кон југозапад и северозапад, и таму да се презими.

А кога дувна благ јужен ветар, помислија дека можат да ја остварат својата намера, ја дигнаа котвата и запловија крај Крит.

Но набргу потоа, од Крит задува бурен ветар, наречен Евракилон;

и кога го зафати бродот, кој не можеше да му се спротивстави на ветрот, му се препуштивме и тој нѐ носеше.

Кога поминувавме заштитени од едно островче, кое се вика Клавда, одвај успеавме да го извлечеме помошниот чун,

а кога го подигнаа на бродот, употребија јажиња за да го зацврстат бродот. Но, плашејќи се да не се насукаат во Сиртите, ја спуштија котвата и така беа носени натаму.

Следниот ден додека бевме силно фрлани од бурата, почнаа да го исфрлаат товарот;

а на третиот ден со свои раце ја исфрлија опремата од бродот.

Бидејќи повеќе денови не се покажаа ниту сонцето ниту ѕвездите, а силната бура не попушташе, најпосле исчезна секоја надеж дека ќе се спасиме.

Откако долго време не јадеа, Павле застана сред нив и рече: „Мажи, требаше да ме послушате и да не тргнуваме од Крит, и ќе бевме поштедени од оваа мака и штета.

А сега ве советувам да бидете бодри, зашто никој од вас нема да го загуби животот; само бродот ќе пропадне.

Зашто ангел од Бог, Кому Му припаѓам и Кому Му служам, застана до мене ноќеска,

и рече: ‚Не плаши се, Павле! Ти треба да излезеш пред кесарот, и еве, Бог ти ги подари сите кои пловат со тебе.‘

Затоа, мажи, бидете бодри! Зашто Му верувам на Бог дека ќе биде така како што ми е кажано.

Но треба да бидеме насукани на некој остров.“

А кога настапи четиринаесеттата ноќ, откако бевме терани таму-ваму по Јадранското Море, околу полноќ, морнарите насетија дека се приближуваме до некое копно.

Ја измерија длабочината и најдоа дваесет фати. Малку подалеку повторно измерија и најдоа петнаесет фати.

Плашејќи се да не удрат во гребените, спуштија четири котви од задниот дел на бродот и чекаа да се раздени.

А кога морнарите сакаа да побегнат од бродот и го спуштија чунот во морето, под изговор дека сакаат да ги спуштат котвите од предниот дел на бродот,

Павле им рече на стотникот и на војниците: „Ако овие не останат на бродот, вие не можете да се спасите!“

Тогаш војниците ги пресекоа јажињата на чунот и го оставија да падне.

А пред разденување, Павле ги молеше сите да јадат и рече: „Денес е четиринаесеттиот ден како чекате и поминувате без јадење, без да каснете ништо.

Затоа ве молам да јадете, зашто тоа е за ваше избавување. Ниеден од вас нема да загуби ни влакно од главата.“

Откако го рече тоа, зеде леб, Му заблагодари на Бог пред сите, го раскрши и почна да јаде.

Тогаш сите се охрабрија и почнаа да јадат.

А во бродот бевме вкупно двесте седумдесет и шест души.

Откако се наситија, го олеснија бродот, исфрлајќи го житото во морето.

А кога се раздени, не ја препознаа земјата, но забележаа еден залив со достапен брег и решија таму да го насочат бродот, ако е тоа можно.

Ги одврзаа котвите и ги спуштија во морето, ги разлабавија и јажињата на кормилата и го кренаа предното едро спроти ветрот, и пловеа кон брегот.

А кога дојдоа до место каде што се среќаваа две морски струи, бродот се насука, така што предниот дел цврсто се заглави и остана неподвижен, а задниот дел се кршеше од силата на брановите.

Војниците, пак, наумија да ги убијат затворениците, за да не исплива некој и да побегне.

Но стотникот, сакајќи да го спаси Павле, ја спречи нивната намера, и заповеда најнапред да скокнат оние што знаат да пливаат, и да излезат на копното,

а другите да се спасуваат на штици или на други делови од бродот. Така сите излегоа на копното.