Дела на апостолите

А кога се спасивме, дознавме дека островот се вика Малта.

Месните жители ни укажаа необична љубезност; запалија оган и нѐ примија сите, поради дождот што паѓаше и поради студот.

А кога Павле собра куп гранки и ги стави во огнот, поради жештината излезе змија и му се впи во раката.

Месните жители, кога видоа дека змијата му виси на раката, си велеа еден на друг: „Овој човек, без сомнение, е убиец кој се спасил од морето, но правдата не го остава да живее.“

Но тој ја истресе змијата во огнот и не претрпе никаква повреда.

А тие очекуваа тој да отече или одеднаш да падне мртов. Откако чекаа долго, видоа дека не му се случи никакво зло, го сменија своето мислење и рекоа дека е бог.

А околу тоа место се наоѓаше имотот на управителот на островот, по име Публиј, кој нѐ прими и љубезно се грижеше за нас три дена.

И се случи таткото на Публиј да лежи болен од треска и дизентерија. Павле влезе кај него, се помоли, ги положи рацете на него и го исцели.

По тој настан и други болни од островот доаѓаа и беа исцелувани.

Тие ни искажаа и многу почести, а при заминувањето нѐ снабдија со сѐ што ни беше нужно.

По три месеци отпловивме со еден александриски брод што беше презимил на островот и го носеше знакот „Близнаците“.

И кога стигнавме во Сиракуза, останавме таму три дена,

а оттаму продолживме по заобиколен пат и стигнавме во Регија. По еден ден дувна јужен ветар, а утредента пристигнавме во Потиоли,

каде што најдовме браќа што нѐ замолија да останеме кај нив седум дена. Потоа тргнавме кон Рим.

Кога браќата слушнаа за нас, ни излегоа во пресрет до Апиевиот форум и до Трите крчми. Кога Павле ги виде, Му заблагодари на Бог и се охрабри.

Штом влеговме во Рим, на Павле му беше дозволено да живее сам, со војник кој го чуваше.

А по три дена, Павле ги повика еврејските првенци и кога се собраа, им рече: „Мажи, браќа, иако не сторив ништо против својот народ, ниту против обичаите на татковците, мене сепак во Ерусалим ме предадоа како затвореник во рацете на Римјаните,

кои кога ме испитаа, сакаа да ме ослободат, зашто во мене немаше никаква вина што би заслужувала смрт.

Но бидејќи Евреите се спротивија на тоа, бев принуден да се повикам на кесарот, но не затоа што имам некакво обвинение против својот народ.

Ете, затоа ве замолив да дојдете, да ве видам и да разговарам со вас, зашто поради надежта на Израел сум окован во овие вериги.“

А тие му рекоа: „Ние не примивме никакви писма за тебе од Јудеја, ниту ни дојде некој од браќата да нѐ извести или да рече нешто лошо за тебе.

Но мислиме дека би било добро да чуеме од тебе што мислиш, зашто ни е познато дека насекаде зборуваат против оваа секта.“

И откако го определија денот, мнозина од нив дојдоа таму каде што тој престојуваше. И од утро до вечер тој им сведочеше за Божјото царство и се обидуваше да ги увери за Исус врз основа на Мојсеевиот Закон и пророците.

Едни беа уверени во тоа што зборуваше, а другите не веруваа.

Бидејќи не беа сложни меѓу себе, почнаа да се разотидуваат. На заминување Павле им ги кажа уште зборовите: „Добро им рече Светиот Дух на вашите татковци, преку пророкот Исаија,

велејќи: ‚Оди кај овој народ и кажи му: ќе слушате, но нема да разбирате; ќе гледате и нема да видите;

зашто срцето на овој народ закораве и со ушите тешко слушаат, а своите очи ги затворија за да не гледаат со очите и да не слушаат со ушите, да не разбираат со срцето, за да не се обратат и Јас да не ги исцелам.‘

Затоа знајте дека ова Божјо спасение им е испратено на незнабожците и тие ќе го чујат!“

[Во подоцнежни ракописи стои: „Кога го рече тоа, Евреите си отидоа, препирајќи се многу меѓу себе.“]

А тој остана цели две години во својот изнајмен стан, ги примаше сите што му доаѓаа;

навестувајќи го Божјото царство и поучувајќи за Господ Исус Христос со целосна смелост и непречено.