Дела на апостолите

Додека тие уште му зборуваа на народот, им пристапија свештениците, управителот на храмот и садукеите,

многу вознемирени поради тоа што го поучуваа народот и навестуваа воскресение на мртвите во Исус.

И ставија раце врз нив и ги фрлија во затвор, до следниот ден, зашто веќе беше вечер.

Но мнозина од оние што го чуја Зборот поверуваа, така што бројот на мажите достигна околу пет илјади.

Следниот ден во Ерусалим се собраа нивните поглавари, старешини и учители на Законот,

и првосвештеникот Ана, Кајафа, Јован и Александар, и колку што ги имаше од првосвештеничкиот род.

И кога ги поставија на средина, ги прашуваа: „Со каква сила, или во чие име го направивте тоа?“

Тогаш Петар, исполнет со Светиот Дух, им рече: „Народни управители и старешини!

Ако денес нѐ испитувате за доброто дело направено на еден болен, како тој бил исцелен,

тогаш да знаете сите вие и целиот израелски народ дека во името на Исус Христос од Назарет, кого вие Го распнавте, а Кого Бог Го воскресна од мртвите, преку Него овој човек стои здрав пред вас.

Тој е каменот што вие, ѕидарите, го отфрливте, а кој стана камен темелник.

Нема спасение во никој друг, ниту има друго име под небото дадено на луѓето, преку кое мора да бидеме спасени.“

Кога ја видоа смелоста на Петар и Јован, и кога забележаа дека се неписмени и неуки луѓе, се чудеа; а ги препознаа дека беа со Исус,

но гледајќи го исцелениот човек како стои со нив, немаа што да им приговорат.

Им заповедаа да излезат од Советот, а потоа се советуваа меѓу себе:

„Што да правиме со овие луѓе? Зашто на сите жители на Ерусалим им е познато дека очигледно чудо беше извршено преку нив, а ние не можеме да го порекнеме!

Но за да не се разгласува понатаму меѓу народот, да им се заканиме повеќе да не зборуваат никому во тоа име!“

Тогаш ги повикаа внатре и им заповедаа воопшто да не зборуваат, ниту да поучуваат во името на Исус.

Но Петар и Јован им одговорија: „Дали е право пред Бог да ве слушаме вас повеќе отколку Бог? Сами пресудете!

Зашто, ние не можеме да не зборуваме за она што го видовме и чувме.“

И бидејќи не најдоа начин да ги казнат, им се заканија уште еднаш и ги пуштија поради народот, зашто сите Го славеа Бог за она што се случи.

Човекот на кого беше извршено ова чудо на исцелување имаше повеќе од четириесет години.

Штом беа пуштени на слобода, дојдоа при своите и им кажаа сѐ што им рекоа првосвештениците и старешините.

А тие, кога го чуја тоа, еднодушно го подигнаа гласот кон Бог и рекоа: „Господаре, Ти си Оној Кој ги создаде небото и земјата, морето и сѐ што се наоѓа во нив!

Ти, преку Светиот Дух, со устата на Својот слуга Давид рече: ‚Зошто се бунтуваат народите, и зошто племињата размислуваат за празни нешта?

Се дигнаа земните цареви, а владетелите се здружија против Господ и против Неговиот Христос.‘

Навистина се здружија во овој град Ирод и Понтиј Пилат, заедно со народите и со израелскиот народ, против Твојот свет Слуга Исус, Кого Го помаза,

за да го направат она што Твојата рака и Твојата волја однапред го определиле да се збидне.

А сега, Господи, погледни на нивните закани и дај им на Твоите слуги да го навестуваат Твојот Збор со целосна смелост,

протегнувајќи ја притоа Твојата рака, за да се извршуваат исцелувања, знаци и чуда, преку името на Твојот свет Слуга Исус!“

А кога се помолија, се затресе местото каде што беа собрани. И сите се исполнија со Светиот Дух и смело го навестуваа Божјиот Збор.

А мноштвото верници имаше едно срце и една душа, и никој не велеше дека нешто од она што го поседува е само негово, туку сѐ им беше заедничко.

Апостолите сведочеа со голема сила за воскресението на Господ Исус и изобилна благодат имаше над сите нив.

И никој меѓу нив не беше во скудност, зашто сите кои имаа ниви и куќи ги продаваа, а парите од продаденото ја донесуваа и ја ставаа пред нозете на апостолите.

И секому му се даваше колку што му беше потребно.

А Јосиф, кого апостолите го нарекоа Варнава (што значи син на утехата), левит, родум од Кипар,

имаше нива што ја продаде, а добиеното го донесе и го стави пред нозете на апостолите.