Проповедник

Зборови на Проповедникот, син Давидов, цар во Ерусалим.

„Празнина над празнините“, вели Проповедникот, „празнина над празнините — сѐ е празнина.“

Каква корист има човекот од сиот свој труд со кој се труди под сонцето?

Едно поколение си оди, друго поколение доаѓа, а земјата останува засекогаш.

Сонцето изгрева и сонцето заоѓа, па брза кон местото од каде повторно изгрева.

Ветерот оди кон југ, па свртува кон север; постојано кружи и повторно се враќа по своите патишта.

Сите реки течат кон морето, а морето никогаш не се полни. Кон местото каде што течат реките, таму повторно се враќаат.

Сѐ е заморно, повеќе отколку што човек може да искаже. Окото не се наситува од гледање, ниту увото се исполнува од слушање.

Она што било, повторно ќе биде; она што се правело, повторно ќе се прави. Нема ништо ново под сонцето.

Има ли нешто за кое може да се рече: „Види, ова е ново“? И тоа веќе постоело во времињата пред нас.

Поранешните поколенија се забораваат, а и оние што ќе дојдат подоцна нема да останат во споменот на поколенијата што ќе следуваат.

Јас, Проповедникот, бев цар над Израел во Ерусалим.

Го насочив своето срце со мудрост да истражам и да испитам сѐ што се случува под небото. Тешка задача им дал Бог на човечките синови да се занимаваат со неа.

Ги видов сите дела што се прават под сонцето, и ете — сѐ е празнина и трчање по ветер.

Кривото не може да се исправи, а она што недостига не може да се изброи.

Си реков во своето срце: „Ете, стекнав голема мудрост, поголема од сите што владееја пред мене во Ерусалим. Моето срце запозна многу мудрост и знаење.“

Го насочив своето срце да ги запознае мудроста, лудоста и глупоста, но разбрав дека и тоа е трчање по ветер.

Зашто со многу мудрост доаѓа и многу мака, а кој го зголемува знаењето ја зголемува и болката.