Проповедник

Повторно ги разгледав сите угнетувања што се вршат под сонцето. Ги видов солзите на угнетените, а немаа кој да ги утеши. Силата беше во рацете на нивните угнетувачи, а тие немаа утешител.

Затоа ги сметав мртвите, кои веќе умреле, за посреќни од живите што сѐ уште живеат.

Но подобро од едните и од другите му е на оној што уште не се родил и не го видел злото што се прави под сонцето.

Видов дека зад многу труд и успешна работа стои човековата завист кон неговиот ближен. И тоа е празнина и трчање по ветер.

Безумниот ги склопува рацете и самиот се уништува.

Подобро е една рака полна со мир отколку две раце полни со труд и трчање по ветер.

Повторно видов една празнина под сонцето:

има човек што е сосема сам, нема ни син ни брат, а сепак нема крај на неговиот труд. Неговите очи никогаш не се наситуваат со богатство. Но тој не се прашува: „За кого се трудам и зошто самиот се лишувам од доброто?“ И тоа е празнина и тешка мака.

Подобро се двајца отколку еден, зашто заедно имаат добра награда од својот труд.

Ако падне едниот, другиот ќе го подигне. Но тешко на оној што е сам кога ќе падне и нема кој да го подигне.

Ако двајца легнат заедно, ќе им биде топло; но како ќе се стопли оној што е сам?

Ако некој може да совлада еден човек, двајца можат да му се спротивстават. А јажето сплетено од три нишки не се кине лесно.

Подобро е сиромашно, но мудро момче, отколку стар и безумен цар кој повеќе не знае да прифати совет.

Зашто некој може да излезе од затвор и да стане цар, иако е роден сиромав во своето царство.

Ги видов сите живи што одат под сонцето како застануваат на страната на младиот наследник што ќе го заземе неговото место.

Немаше крај на сиот народ што беше пред него, но оние што ќе дојдат подоцна нема да му се радуваат. И тоа е празнина и трчање по ветер.