Проповедник

Видов едно зло под сонцето, кое тешко го притиска човекот:

Бог му дава на човек богатство, имот и чест, така што не му недостига ништо од она што го посакува, но не му дава можност да ужива во тоа, туку туѓ човек ужива во него. И тоа е празнина и тешко зло.

Ако човек има сто деца и живее многу години, па деновите на неговиот живот се многубројни, но душата не му се насити со добро и на крај не добие ни погреб, велам дека подобро му е на недоносеното дете отколку нему.

Зашто тоа доаѓа во празнина и си оди во темнина, а неговото име останува покриено со темнина.

Не го видело сонцето, ниту го запознало животот, но има повеќе спокој од оној човек.

И да живее две илјади години, а да не вкуси добро — зар сите не одат на исто место?

Сиот човечки труд е за неговата уста, а сепак желбата никогаш не му се наситува.

Каква предност има мудриот пред безумниот? И каква предност има сиромавиот што знае како да се однесува меѓу живите?

Подобро е она што очите го гледаат отколку желбата што постојано талка. И тоа е празнина и трчање по ветер.

Она што постои одамна го добило своето име и се знае што е човекот; тој не може да се препира со Оној што е посилен од него.

Колку повеќе зборови има, толку повеќе се зголемува празнината. Каква корист има човекот од тоа?

Зашто кој знае што е добро за човекот во текот на неговиот краток и празен живот, што минува како сенка? И кој може да му каже на човекот што ќе се случи по него под сонцето?