Естира

Царот и Аман дојдоа да пијат со царицата Естира.

И вториот ден, додека пиеја вино, царот повторно ја праша Естира: „Која е твојата желба, царице Естира? Ќе ти биде исполнета. Каква е твојата молба? Ќе биде направено и до половина од царството.“

Тогаш царицата Естира одговори: „Ако ја придобив твојата наклоност, царе, и ако му е угодно на царот, подари ми го мојот живот – тоа е мојата желба – и животот на мојот народ – тоа е мојата молба.

Зашто јас и мојот народ сме продадени за да бидеме уништени, убиени и истребени. Да бевме продадени само како робови и робинки, ќе молчев, иако непријателот не би можел да ја надомести штетата што му ја нанесува на царот.“

Царот Ахашверош ја праша царицата Естира: „Кој е тој и каде е човекот што се осмелил да намисли такво нешто?“

Естира одговори: „Противникот и непријателот е овој злобен Аман!“ Тогаш Аман се исплаши пред царот и царицата.

Царот гневно стана од гозбата и отиде во градината на дворецот. Аман остана за да ја моли царицата Естира за својот живот, бидејќи виде дека царот веќе решил зло против него.

Кога царот се врати од дворската градина во салата на гозбата, Аман беше паднат врз лежалката каде што беше Естира. Царот извика: „Зар уште и царицата ќе ја нападне пред мене, во мојата куќа?“ Штом овие зборови излегоа од устата на царот, му го покрија лицето на Аман.

Тогаш Арвона, еден од дворјаните што му служеа на царот, рече: „Еве, кај куќата на Аман стои бесилката висока педесет лакти, односно околу дваесет и два метра, што ја направи за Мордехај, човекот што зборуваше за доброто на царот.“ Царот заповеда: „Обесете го на неа!“

Така го обесија Аман на бесилката што ја подготви за Мордехај. Тогаш царскиот гнев се смири.