Езекиел

Во триесеттата година, во четвртиот месец, на петтиот ден од месецот, додека бев меѓу прогонетите покрај реката Кевар, небесата се отворија и видов Божји виденија.

На петтиот ден од месецот — во петтата година од прогонството на царот Јехојахин —

Господовиот збор јасно дојде до свештеникот Езекиел, синот на Бузи, во земјата на Халдејците, покрај реката Кевар. Таму Господовата рака беше врз него.

Погледнав и ете, од север доаѓаше силен виор, голем облак и распламтен оган, опкружен со силен сјај. Од средината на огнот блескаше нешто како сјаен метал.

Од неговата средина се појави нешто што личеше на четири живи суштества. По својот изглед имаа човечки облик.

Секое од нив имаше четири лица и четири крилја.

Нозете им беа прави, а стапалата им беа како стапала на теле и блескаа како полирана бронза.

Под крилјата, на сите четири страни, имаа човечки раце. Сите четири имаа лица и крилја.

Нивните крилја се допираа едно со друго. Кога се движеа, не се свртуваа, туку секое одеше право напред.

Лицата им изгледаа вака: секое имаше човечко лице; од десната страна сите четири имаа лице на лав, од левата лице на вол, а сите четири имаа и лице на орел.

Такви беа нивните лица. Крилјата им беа раширени нагоре: две крилја на секое суштество се допираа со крилјата на соседното, а со другите две си го покриваа телото.

Секое одеше право напред. Одеа онаму каде што духот ги водеше и не се свртуваа додека се движеа.

Живите суштества изгледаа како вжарени јаглени, како запалени факели. Оган се движеше меѓу суштествата; огнот силно светеше и од него излегуваа молњи.

А живите суштества се движеа напред-назад со брзина како блесок на молња.

Додека ги гледав живите суштества, забележав по едно тркало на земјата покрај секое од нив, кај неговите четири лица.

Тркалата по изглед и изработка блескаа како берил. Сите четири изгледаа исто, а нивната градба беше како едно тркало да се наоѓа во друго тркало.

Кога се движеа, можеа да одат во која било од четирите насоки без да се свртат.

Обрачите им беа високи и влеваа страв; обрачите на сите четири тркала беа полни со очи наоколу.

Кога се движеа живите суштества, покрај нив се движеа и тркалата; кога суштествата се издигаа од земјата, се издигаа и тркалата.

Каде што духот сакаше да оди, таму одеа и тие, а тркалата се издигаа заедно со нив, зашто духот на живите суштества беше во тркалата.

Кога тие се движеа, се движеа и тркалата; кога тие застануваа, застануваа и тркалата; а кога суштествата се издигаа од земјата, со нив се издигаа и тркалата, зашто духот на живите суштества беше во тркалата.

Над главите на живите суштества имаше нешто како свод, блескав и величествен како мраз, распространет над нивните глави.

Под сводот нивните крилја беа испружени едно кон друго. Секое имаше по две крилја со кои го покриваше едниот дел од телото и уште две со кои го покриваше другиот.

Кога се движеа, го слушав шумот на нивните крилја — како бучава од многу води, како гласот на Семоќниот, како татнеж на голема војска. А кога застануваа, ги спуштаа крилјата.

Тогаш се слушна глас над сводот што беше над нивните глави. Кога застанаа, ги спуштија своите крилја.

Над сводот што беше над нивните глави имаше нешто што личеше на престол, со изглед како камен сафир. А високо над она што личеше на престол имаше облик што изгледаше како човек.

Од она што изгледаше како неговата половина нагоре видов блесок како сјаен метал, како оган што го опкружуваше. А од половината надолу видов нешто како оган, опкружено со силен сјај.

Како изгледот на лакот во облаците во дождлив ден, таков беше сјајот околу Него. Тоа беше изгледот на подобието на Господовата слава. Кога го видов, паднав ничкум и слушнав глас што зборуваше.