Плачот на Еремија

Сети се, Господи, што ни се случи! Погледни и види го нашиот срам!

Нашето наследство им припадна на туѓинци, а нашите домови на странци.

Станавме сираци без татко; нашите мајки се како вдовици.

Сопствената вода ја пиеме за пари, а за сопствените дрва мораме да плаќаме.

Гонителите ни се над вратот. Изнемоштени сме и не ни даваат одмор.

Подадовме рака кон Египет и Асирија само за да добиеме доволно леб.

Нашите татковци згрешија и веќе ги нема, а ние ги носиме последиците од нивните беззаконија.

Слуги владеат над нас и нема кој да нѐ избави од нивната рака.

Го набавуваме својот леб со ризик за животот поради мечот во пустината.

Кожата ни гори како печка од жестокиот глад.

Жените во Сион беа обесчестени, а девојките во градовите на Јуда.

Водачите беа обесени за рацете, а старешините не беа почитувани.

Младичите носеа воденички камења, а момчињата паѓаа под товарот на дрвата.

Старешините исчезнаа од градската порта, а младичите престанаа да свират.

Исчезна радоста од нашите срца; нашето оро се претвори во жалост.

Падна круната од нашата глава. Тешко нам, зашто згрешивме!

Поради тоа нашето срце е болно; поради сето ова нашите очи се помрачија.

Гората Сион е опустошена и по неа шетаат лисици.

Но Ти, Господи, владееш засекогаш; Твојот престол е од поколение до поколение.

Зошто би нѐ заборавил засекогаш? Зошто би нѐ оставил толку долго?

Врати нѐ кај Себе, Господи, и ние ќе се вратиме! Обнови ги нашите денови како некогаш!

Освен ако сосема не нѐ отфрли и не се разгневи премногу против нас.